Walking Out (2017)

Dit duurde gewoon pijnlijk lang omdat deze film niet meer inhoud bevat dan een kortfilm van een halfuur. De speelduur is dus met andere woorden de echte dooddoener hier. Verder is dit een avontuurlijke film van een vader en een zoon die proberen met elkaar te binden en elkaar echt te leren kennen. Wat Biosguru hierboven zegt is zeker niet onjuist, maar spannend dat gaat me wat te ver. Realistisch is deze film absoluut en zitten er genoeg dooie momenten in die je als ingetogen kan beschouwen. Het dramagehalte deed me helemaal niks. Niet direct de meest geslaagde film van een avontuur dat gefilmd is met een professionele camera in plaats van dat ze het zelf gefilmd zouden hebben. Het einde was oké, maar weet net als de ganse film geen gevoelens op te wekken (bij mij althans).

Een film die je wel kan overslaan.

Trage film die met de moeizame relatie tussen vader en zoon wat ongemakkelijk begint. Dat ze door een ongelukkig voorval verbonden worden aan elkaar creëert hiermee uiteindelijk toch een mooi verhaal. De beelden zijn prachtig en spreken voor zich.

“I'll put myself between you and any bear.

I promise.”

“Walking out” is een verhaal over een vader en zoon die hun jaarlijkse ontmoeting weer beleven en trachten de flinterdunne band die er nog bestaat tussen hen, te versterken. Bijkomend is het ook een verhaal over overleven in de ongenadige wilde natuur. Het alom bekende verhaal van mens tegen natuur waarbij ze allerlei ontberingen moeten trotseren. Als je ergens een samenvatting te lezen krijgt waarbij er gewag wordt gemaakt van enkele woest uitziende beren en hun gedrag tegenover dit op een eland jagend koppel, dan moet je niet te enthousiast worden. Want dit gedeelte is net zoals de rest van de film. Redelijk gewoontjes. Verwacht je dus niet aan beelden zoals in “Backcountry” of “The Revenant (2015)”.

Spijtig genoeg is de rest van de film zo leeg als de besneeuwde vlakte van Paradise Valley in Montana waar deze twee op zoek zijn naar de kolossale eland die vader Cal (Matt Bomer) uitgekozen heeft voor zoon David (Josh “Hellion” Wiggins). Naast het feit dat dit een soort traditie is in zijn familie dat jonge kerels op de leeftijd van 14 jaar hun eerste groot wild in het vizier nemen, is dit ook voor Cal een manier om zijn vleesvoorraad op peil te brengen om de winter door te komen (“Well, they make 600 pounds of delicious meat. A winter's worth.”). De reden waarom Cal zijn familie heeft verlaten en zich in deze uithoek heeft teruggetrokken om als een Grizzly Adams te gaan leven, is niet echt duidelijk. Misschien heeft hij die beslissing genomen tijdens een nostalgisch moment en was er de drang om terug te keren naar de plek waar hij en zijn vader vroeger ook op jacht gingen. Misschien hoopt hij door met zijn zoon op te trekken en hem de kunst van het jagen bij te brengen, dat David ook de smaak te pakken krijgt om op deze primitieve manier te gaan leven. De manier waarop David echter gehecht is aan comfort en zijn elektronische gadgets, doet me vermoeden dat dit ijdele hoop is.

Waar kan je je aan verwachten bij het bekijken van deze film? Allereerst een dozijn prachtige natuurbeelden die perfect zouden passen op een postkaart. Ben je een fervent natuurliefhebber? Of ga je op regelmatige tijdstippen eens wandelen door de bossen ? Of heb je je in het verleden met veel plezier aangesloten bij de scouts en een resem kampen meegemaakt ? Wel, dan zal deze film je aardig in de stemming brengen met al zijn kampvuurmomenten. Verder is het een mooi verhaal over de haperende relatie van een vader en zoon. Een film over jagen en de kunst van het jagen. Cal tracht duidelijk te maken dat er een groot verschil is tussen het jagen op wild en het gewoonweg doden van wild. En dit aan de hand van zijn eigen eland-verhaal. Cal’s jeugd belevenis dat doorheen de film wordt verteld aan de hand van flashbacks. Een geromantiseerd verhaal in 8mm camera beeldkwaliteit.

En dan is er het incident waarna de rollen omgekeerd worden. Ongetwijfeld het meest intense gedeelte van de gehele film waarbij doorzettingsvermogen een belangrijke rol speelt. Tevens toont de film hoe de wijde kloof tussen de beiden langzaam smaller wordt. David die aan het begin stiekem wenste dat hij niet daar was maar wel in zijn comfortzone in Texas en lichtelijk geïrriteerd lijkt tijdens de moeizame gesprekken. En Cal die van indruk is dat zijn zoon te soft is geworden. Deze indrukken kantelen naarmate de tocht vordert en maken plaats voor wederzijds vertrouwen en bewondering. “Walking out” is een prachtige natuurfilm en toont ook hoe complex menselijke gevoelens wel zijn. Maar echt spannend kan ik het niet noemen.

2.5*

Een beetje half/half, deze film. Het duurt nogal lang voordat het interessant(er) begint te worden, om maar eens wat te noemen - het eerste halfuur of zo gaat op aan een irritant zoontje dat door een even irritante vader op sleeptouw wordt genomen terwijl die puber daar overduidelijk helemaal geen zin in heeft. En dan ook nog eens somber-grauwe beelden daarvan. Maar dat wordt langzaam beter, al is er een te groot gebrek aan narratief om het interessant te maken, irriteren de flashbacks naar de jeugd van de vader teveel, en zijn de beelden te vaak net niet erg bijzonder.

Dan komen de beren en wordt het wel redelijk. Jammer dan wel weer dat dat onderdeel van het verhaal zo slecht klopt, om maar even wat te noemen, zowat iedereen in die omgeving zou toch wel moeten weten dat het weinig zin heeft om in een boom te klimmen als er een beer achter je aan zit. Dat kunnen ze namelijk veel beter dan wij. En klimmen met een geweer in je handen, nouja. En voor de goede orde, deze film heeft dan het label 'bear attack', maar dat is natuurlijk gewoon kwaadsprekerij over mijn meest favoriete dier - de beer verdedigt zichzelf alleen maar.

Verder, de 'wijze levenslessen' kloppen op zich geloof ik wel allemaal, maar het ligt er af en toe wel wat onaangenaam dik op. Net zoals het melodietje van Purcell dat steeds terugkomt, 'When I am laid in earth' uit Dido & Aeneas. Teveel is echt een ding.