The Reflecting Skin (1990)

Totaal niet mee eens dus.

Doet me eerder aan een duitse crimi reeks in Tom Sawyer setting denken. Na het fantastische acteerwerk van de kinderen in Les Diables gisteren, lijkt dit wel schooltoneel. Vreselijk om kijken, niet alleen de kinderen trouwens.

Tel daarbij de belachelijk bombastische score, het onnozel dramatisch verhaaltje, en je hebt een best slechte film. Enkel dat beetje mystiek weet het nog boeiend te houden, maar ook dat blijkt maar een losse flodder te zijn. Lynch ? Nee, echt niet.

Prutsfilmpje, met hier en daar een mooi shot, maar totaal verpest door derderangs acteerwerk, slechte pacing en vreselijke score. 1*

Behoorlijk intense film die het vooral moet hebben van een broeierig sfeertje waarin niets is wat het lijkt. Het Canadese landschap leent zich perfect voor de surrealistische, dromerige vormgeving: blauwe lucht, witte schaapwolkjes, bruine akkers en een zinderende hitte die van het scherm spat. Dat vluchtige, ongrijpbare schuilt ook in de personages waar je maar geen vat op krijgt. Hun dialogen zijn soms even pittig als bizar en hoewel er nauwelijks wat gebeurt, loert er constant een voelbare dreiging om de hoek. Erg knap als je als regisseur puur op de suggestie kan spelen. Enige afknapper is de symfonische soundtrack die soms nogal zwaar aangezet is. Maar Reflecting Skin is hoe dan ook een buitenbeentje binnen het genre van de vampierfilm. Ondertussen al enige tijd uit op DVD.

*zucht* Heb het vandaag toch maar afgekeken en dat had ik nou niet moeten doen...gewoon een typisch snobberige kryptisch-pretentieuze dramafilm met rommelige symboliek, een irritant snotkind en een stel homoerotische lelijke jongens die kleine jochies ontvoeren, verkrachten en vermoorden. Erg saai. Had het gisteren al een 0,5* gegeven en dat blijft gewoon zo.

Eerste bericht in zes jaar tijd, wat zonde.

In de jaren 1950 fantaseert een jongen die met zijn lastige familie op het platteland van de VS woont, dat een naburige weduwe eigenlijk een vampier is, die verantwoordelijk is voor een aantal verdwijningen in het gebied. Hij is er dan ook bepaald niet gelukkig mee dat zijn broer Cameron (Mortensen) een relatie met haar krijgt.

The Reflecting Skin ontbeert een horror tag op MM (wel op IMDb), en dat eerste is mij betreft volledig terecht. Philip Ridley’s fraaie film heeft donkere trekken, maar dit is een duister filmhuis drama met wat thriller elementen, geen horror. Toch heb ik volledig gebiologeerd zitten kijken.

The Reflecting Skin had voor mij die ‘certain quality’ waar moeilijk de vinger op te leggen valt, cinema waar script, regie, acteerwerk en cinematografie samen komen terwijl je je misschien afvraagt: waarom zit ik hier zo geboeid naar te kijken?

4* van JM, maar voor de horror hoef je het niet te doen.

Sterk historisch drama over opgroeien op het Amerikaanse platteland van de jaren '50. Het is niet makkelijk voor de jonge Seth. Naast dat er weinig te doen is: z'n moeder spoort al niet helemaal, z'n vader blijkt in de kast te zitten, wordt verdacht van de moord op één van Seth z'n vriendjes om vervolgens zelfmoord te plegen en dan is er ook nog een Engelse buurvrouw die nogal vreemd is en (zoals de samenvatting ook al zegt) door Seth voor een vampier gehouden wordt. De hele film heeft een dromerige sfeer, en dat blijkt (las ik later) ook met opzet te zijn - het is een Britse film die een soort van mythische, über-Amerikaanse setting wil creëren, met oneindige korenvelden, excentriekelingen, rare religieuze lui, en dat alles dan weer vanuit het beeld van een kind. Idyllisch qua setting wellicht, maar zeker niet idyllisch qua gebeurtenissen. Die sfeer maakt de film soms ook wat onlogisch, aangezien door de visie vanuit Seth sommige mensen zich nogal vreemd lijken te gedragen (de sheriff die bijvoorbeeld beweert dat z'n dode vader nog steeds mensen vermoordt), inclusief hijzelf met z'n creepy foetus-Eben, of dat hij voor zich houdt dat hij de ontvoeringen van Kim en Dolphin allebei gezien heeft, maar het werkte voor mij ook wel om de mysterieuze sfeer hoog te houden. Het is traag en ondanks de body count nogal beperkt qua horror, maar ik vond dit toch wel een unheimliche, fijne film hoor.