The Reflecting Skin (1990)

Weer een vampier

Werd destijds veel vergeleken met Lynch. Hoop dat ie op dvd komt, wil ik graag zien.

Aahh, erg mooie film. De enige film die ik gekeken heb op de Duitse zender met nasynchronisatie...ik moest hem zien. Heeft dat niet te duiden sfeertje waar ook Lynch zo goed in is, oftewel David Lynch sfeertje. Met al die korenvelden en landschappen doet het nog het meest aan Straight Story denken, alleen dan met het duistere van Blue Velvet.

Totaal niet mee eens dus.

Doet me eerder aan een duitse crimi reeks in Tom Sawyer setting denken. Na het fantastische acteerwerk van de kinderen in Les Diables gisteren, lijkt dit wel schooltoneel. Vreselijk om kijken, niet alleen de kinderen trouwens.

Tel daarbij de belachelijk bombastische score, het onnozel dramatisch verhaaltje, en je hebt een best slechte film. Enkel dat beetje mystiek weet het nog boeiend te houden, maar ook dat blijkt maar een losse flodder te zijn. Lynch ? Nee, echt niet.

Prutsfilmpje, met hier en daar een mooi shot, maar totaal verpest door derderangs acteerwerk, slechte pacing en vreselijke score. 1*

Erg trage film, maar mooie beelden.

Wisselende acteerprestaties.

Is de dvd er al?

Prachtige film, en helaas nog steeds niet op DVD.

Geweldige, broeierige film. Debuterende regisseur Philip Ridley verraadt zijn training als kunstschilder. Strak gekaderd, verrassend kwa invalshoek, prachtige muzikale soundtrack. Niet vaak komt een debuut zo brutaal en zelfverzekerd over.

De hele film is eigenlijk één grote, angstaanjagende kinderdroom. De vergelijking met Lynch is tegelijkertijd begrijpelijk als kort door de bocht. Maar wat is er op tegen dat iemand als Lynch school maakt? Zouden de gebr. Quay met hun Institute Benjamenta ook hun huiswerk gedaan hebben?

Een zeer intrigerende, originele film die doet verlangen naar meer van Ridley (die hierna alleen nog het half geslaagde The Passion of Darkly Noon deed.)

Ook interessant als 'vroege Viggo Mortensen', (naast Prison en The Indian runner).

Deze film won in 1990 zes prijzen op drie festivals (Locarno, Sitges & Stockholm), waaronder een C.I.C.A.E. Award, 2 FIPRESCI Prijzen en een Zilveren Luipaard. De festivals waren Locarno International Film Festival. Mijn interesse is zeker gewekt. De regio 1 DVD is helaas out of print.

Wie gaat voor deze surreële sfeertekeningen en de nachtmerries van opgroeiende kinderen zou ook eens Paperhouse van Bernard Rose moeten proberen. Niet gemakkelijk te vinden (probeer Engelse import) maar zeker de moeite waard!

Behoorlijk intense film die het vooral moet hebben van een broeierig sfeertje waarin niets is wat het lijkt. Het Canadese landschap leent zich perfect voor de surrealistische, dromerige vormgeving: blauwe lucht, witte schaapwolkjes, bruine akkers en een zinderende hitte die van het scherm spat. Dat vluchtige, ongrijpbare schuilt ook in de personages waar je maar geen vat op krijgt. Hun dialogen zijn soms even pittig als bizar en hoewel er nauwelijks wat gebeurt, loert er constant een voelbare dreiging om de hoek. Erg knap als je als regisseur puur op de suggestie kan spelen. Enige afknapper is de symfonische soundtrack die soms nogal zwaar aangezet is. Maar Reflecting Skin is hoe dan ook een buitenbeentje binnen het genre van de vampierfilm. Ondertussen al enige tijd uit op DVD.

Toen ik zag dat ik nog 50 minuten had te gaan, gaf ik het op. Mooi landschap maar dat is het. SAAI.

*zucht* Heb het vandaag toch maar afgekeken en dat had ik nou niet moeten doen...gewoon een typisch snobberige kryptisch-pretentieuze dramafilm met rommelige symboliek, een irritant snotkind en een stel homoerotische lelijke jongens die kleine jochies ontvoeren, verkrachten en vermoorden. Erg saai. Had het gisteren al een 0,5* gegeven en dat blijft gewoon zo.

We waren begonnen aan The Expendables en haakten af. En toen keken we in de horror-categorie en kwamen op deze film. Wij vonden het dus wel horror. Geen drama.

De kleuren en de beelden deden me sterk denken aan de schilderijen van ... ohdatmoetikozoeken... :S Hoe dan ook, die schilderijen van groepen mensen in avondkleding die langs het strand wandelen of dansen. Engelse of Schotse schilder? Hoe dan ook. Daar deed het me aan denken. Een soort van nostalgisch laagje over een wereld vol geheimen.

Want dat is het. De hele film zie je vanuit het perspectief van die jongen. Zijn interpretatie van de volwassen wereld, die leidt tot conclusies die voor hem als een paal boven water staan. Misschien omdat de echter grote mensen wereld zo hard en onrechtvaardig is. En natuurlijk de geheimen, waarvan je lang niet alles achterhaald als kijker.

Waarom vonden wij het horror? Omdat horror niet altijd bovennatuurlijk hoeft te zijn. Slasherfilms zijn dat bijvoorbeeld ook niet (altijd). De horror in deze film zit hem volgens mij in het niet volledig kunnen zien van de hele waarheid, of de angst rond het vermoeden van die waarheid. Of zo.

Overigens wordt er door kijkers nogal wat gegist. Ja, er gaan kinderen dood in deze film. Maar wat er precies gebeurt bij hun dood is nooit uitgesproken. Kan ook weer een vermoeden zijn van de volwassenen. Daarbij, het is natuurlijk niet alleen de dood van de kinderen. Ook een volwassen vrouw valt ten prooi aan de groep die blijkbaar de jongetjes vermoord. En als de vader al homoseksueel is (en dat lijkt er wel op), is dat natuurlijk geen reden om aan te nemen dat hij jongetjes, of zijn eigen zoon, 'bevoeld' zou hebben, zoals de Sherrif wel aanneemt. Die aannames zijn volledig voor de verantwoordelijkheid van de persoon die ze doet, en zegt meer over zijn.haar houding tegenover mensen die niet aan de norm voldoen, dan over of iemand wel of niet jongetjes betast.

Als je deze film kijkt met de verwachting dat er, na een exploderende kikker, meer bloederigs te wachten staat, kun je lang wachten. Maar het is wel een film die de moeite waard is. Niet elk verhaal hoeft tot in details uit te leggen wat er gebeurt. Soms is het heel mooi om iets geheim te houden.

Beter dan The Expendabls, in ieder geval.

Een somber, pretentieus, filosofisch drama met een ontstellend portret van een kind van acht jaar (met een onevenwichtige moeder), die er vreemde fantasieën op nahield en van sadistische grappen hield. De andere personen in dit verhaal, dat bol stond van de symboliek en dat zich afspeelde in de jaren vijftig, kon je eigenlijk verdorven noemen en de humor was ziekelijk.

Wat mij bevreemdt is dat wanneer Seth zijn vriend ziet ontvoeren door een stelletje nietsnutten in een auto, hij niets zegt tegen zijn moeder en zijn broer en de politie ook niet ingelicht wordt. Verder vond ik de knaap ook nogal irritant, eigenlijk soms een pestkereltje waarvoor ik weinig sympathie kon opbrengen. De film was wel mooi in beeld gezet.

In de herziening! In geel licht badende naargeestige coming-of-age. Net iets te klein en éénvormig voor een hogere waardering. Film maakte in 1990 wel indruk op me, ondanks de toen overwegend zure kritieken. Herkijk levert wat puntenverlies op, toch krijgt de film me wel weer mee.

Eerste bericht in zes jaar tijd, wat zonde.

In de jaren 1950 fantaseert een jongen die met zijn lastige familie op het platteland van de VS woont, dat een naburige weduwe eigenlijk een vampier is, die verantwoordelijk is voor een aantal verdwijningen in het gebied. Hij is er dan ook bepaald niet gelukkig mee dat zijn broer Cameron (Mortensen) een relatie met haar krijgt.

The Reflecting Skin ontbeert een horror tag op MM (wel op IMDb), en dat eerste is mij betreft volledig terecht. Philip Ridley’s fraaie film heeft donkere trekken, maar dit is een duister filmhuis drama met wat thriller elementen, geen horror. Toch heb ik volledig gebiologeerd zitten kijken.

The Reflecting Skin had voor mij die ‘certain quality’ waar moeilijk de vinger op te leggen valt, cinema waar script, regie, acteerwerk en cinematografie samen komen terwijl je je misschien afvraagt: waarom zit ik hier zo geboeid naar te kijken?

4* van JM, maar voor de horror hoef je het niet te doen.

Toen de film uitkwam werd er in de reviews en marketing de link met Lynch gelegd. Die verwachting werd niet waargemaakt en daarom vond ik m toen telleurstellend. Mogelijk speelde het ook een rol dat ik m in het Duits zag waar ik toen woonde. Al leden veel andere films die ik toen zag daar nauwelijks onder.

Nu 35 jaar later is de film op blu ray uitgebracht en gaf ik m een tweede kans. Dit keer is de film wel goed bevallen. Het enige dat ik me nog kon herinneren was een vrij onsmakelijke scene met een kikker. Dat bleek de openingsscene te zijn en de kikker was fors groter dan ik dacht…

Wat volgde was een vreemde en duistere coming of age film vol trauma en onzekerheid. Zoals gezegd, ditmaal beviel dat veel beter. Leuk ook om een jonge Viggo Mortensen te zien.

Kleine 4*

Sterk historisch drama over opgroeien op het Amerikaanse platteland van de jaren '50. Het is niet makkelijk voor de jonge Seth. Naast dat er weinig te doen is: z'n moeder spoort al niet helemaal, z'n vader blijkt in de kast te zitten, wordt verdacht van de moord op één van Seth z'n vriendjes om vervolgens zelfmoord te plegen en dan is er ook nog een Engelse buurvrouw die nogal vreemd is en (zoals de samenvatting ook al zegt) door Seth voor een vampier gehouden wordt. De hele film heeft een dromerige sfeer, en dat blijkt (las ik later) ook met opzet te zijn - het is een Britse film die een soort van mythische, über-Amerikaanse setting wil creëren, met oneindige korenvelden, excentriekelingen, rare religieuze lui, en dat alles dan weer vanuit het beeld van een kind. Idyllisch qua setting wellicht, maar zeker niet idyllisch qua gebeurtenissen. Die sfeer maakt de film soms ook wat onlogisch, aangezien door de visie vanuit Seth sommige mensen zich nogal vreemd lijken te gedragen (de sheriff die bijvoorbeeld beweert dat z'n dode vader nog steeds mensen vermoordt), inclusief hijzelf met z'n creepy foetus-Eben, of dat hij voor zich houdt dat hij de ontvoeringen van Kim en Dolphin allebei gezien heeft, maar het werkte voor mij ook wel om de mysterieuze sfeer hoog te houden. Het is traag en ondanks de body count nogal beperkt qua horror, maar ik vond dit toch wel een unheimliche, fijne film hoor.