It's a Wonderful Life (1946)

Klassieke feelgoodfilm die duidelijk aan de wieg gestaan heeft van vele andere films. Stewart speelt zijn rol als te doen gebruikelijk met verve en het zoetsappige verhaal werkt mede daardoor prima. Het verhaal is wel wat traag richting de climax, de vrij lange speelduur breekt de film dan wel wat op.

Niet moeilijk doen. Gewoon 5 sterren.

Beste kerstfilm die ik ooit gezien heb. Hartverwarmend, ook in midden maart.

Alternatieve titel: Mens, Durf te Leven

Op mijn klassiekerstour kwam ik deze tegen en had er stiekem iets meer van verwacht. Naarmate de film vordert, begint Stewart minder op mijn zenuwen te werken. Aan het begin ergerde ik me aan zijn spel. Maar ach, de film kijkt lekker weg, het sfeertje hangt er lekker bij en kon de film goed waarderen.

Prachtige, aanstekelijke klassieker van Frank Capra met een voortreffelijke cast, waaronder een uitmuntende James Stewart –in een van zijn beste rollen ooit– en een uitermate charmante en innemende Donna Reed.

Naar mijn mening de ultieme Kerstfilm. Ik heb hem al zeker een keer of tien gezien en ken het verhaal inmiddels van buiten, maar de film blijft me trekken.

Leuke film, maar als je puur neutraal kijkt, vind ik 3 sterren genoeg. Je leeft in 2012, niet in 1946. Dus moet je ook gewoon hem vergelijken met films uit deze tijd. Donna is inderdaad een stuk!

En wat is het dat je met je hedendaagse blik kijkt wat deze film dan niet heel goed maakt? Moet 'm zelf nog zien, maar wacht even tot de 25e.

Helemaal goed! En dan is deze film uit 1946 een glorieuze winnaar met een mooi en warm verhaal, uitmuntende acteurs en een van de allerbeste regisseurs ooit.

Ja, ik vraag me toch ook wel af welke hedendaagse film je hier naast kan zetten met meer sfeer, meer schwung, beter acteerwerk, etc.

Asjeblief, zeg me welk meesterwerk ik gemist heb.

Vind je hedendaags popwerk dan ook per definitie beter dan 35 jaar oud krakend en piepend beukwerk van een groep als, ik zeg maar iets, The Ramones?

vintage everyday: Let It Snow - Behind the Scenes Photos From the Set of ‘It’s a Wonderful Life’, 1946

@ kos :

Hé dit jaar niet met kerst op tv,schandalig;Beste kerst film aller tijden

@frolunda:

Toch wel, maar wel in de Duitstalige versie:

Vanavond op ZDF >23:20 uur

Edit:

De film draaide vanavond ook nog in een bioscoop in Gouda

Niet wat ik ervan verwacht had. Vooral door al het geld- en bankgedoe in het middenstuk was het voor mij persoonlijk niet echt interessant. Ik had het wat toegankelijker verwacht, wat meer drama en wat meer hart. Uiteindelijk komt dat op het einde, maar dan is het eigenlijk al te laat. Bovendien duurt het stuk waarin George in verwarring is eigenlijk veel te lang om nog geloofwaardig te zijn.Het duurt wel erg lang voordat hij gelooft dat hij er echt niet meer is. Op zich is zijn opluchtig en blijdschap daarna wel weer leuk, en op zich werkt het gegeven best, hoewel het me allemaal 0,0 ontroerde helaas.
Het drama en de geschetste situatie is niet pakkend genoeg, waardoor de climax op het einde voor mij dan ook eigenlijk nauwelijks aankomt.

De film is vermakelijk genoeg omdat de jaren 30-sfeer weer eens iets anders is, en wat dat betreft is het eerste half uur nog best leuk, maar echt een meesterwerk zie ik er niet in. Daardoor vind ik het toch allemaal wat te langdradig en wat te oppervlakkig. Echt oprecht grote emoties en gevoelens worden niet aangeboord. Het blijft wat bordkarton allemaal, maar geen idee of dat nou ligt aan de leeftijd van de film of niet.

3*

Eindelijk deze film eens gezien. Hij lag al twee jaren op de planken, maar deze wilde ik per se met Kerst zien wat om meerdere redenen de vorige jaren niet lukte. Het was zeker het wachten waard.

Ik zie dit verhaal toch als een variant op A Christmas Caroll, met een geest die op Kerstavond de protagonist bezoekt. De hele opzet van de film is echter volledig anders. Hier krijgen we een zeer uitgebreide introductie, we zien Bailey eigenhandig zich een weg door het leven slaan, dromen opgeven en alle anderen helpen. De omgekeerde Scrooge dus. Hij wordt knap neergezet door Stewart, aangezien dit soort blije lieve mensen vaak te zoet worden. Stewart en Capra houden knap de balans vast, door ook hem verdriet en twijfel te geven, soms wat mopperend, niet direct kiezend voor de vrouw die van hem houdt. Daarmee krijg je een volwaardig persoon dat echt begint te leven en die je ook alles gunt. De rollen om hem heen worden allemaal prima ingevuld, vooral Donna Reed als Mary is prima en ook de grote boef gaat er lekker over. En ligt het aan mij, of ging men toentertijd standaard beter gekleed dan al wat tegenwoordig rondloopt?

Om vanuit de Engel het verhaal te vertellen is vooral slim, doordat zo de voice-over gelijk verklaard is en waar nodig het een en ander mag worden uitgelegd. Maar Capra kiest er gelukkig wel voor dit tot het noodzakelijke te houden en zich te richten op het beeld en spel. Het camerawerk voelt fijntjes aan, zeker als Capra deze laat bewegen. Montage is prima (zeker die scène langs alle drank- en hoerenketen in de wereld zonder Bailey en één shot sprong er echt uit; als Bailey weg wil lopen maar dat hem gezegd wordt dat hij blijven moet om het bedrijf open te houden. Hoe zijn hoofd zo groot ineens vol in beeld stond was echt prachtig. Daarnaast houdt Capra het tempo erin zoals ook in Mr Smith goes to Washinton, lijkt er geen beeld te veel in te zitten, zijn de dialogen prima ( You want the moon? Just say the word and I'll throw a lasso around it and pull it down) en wordt de muziek nooit overdreven. Naast dit alles nog enkele mooie scènes en momenten voor de eeuwigheid en je hebt een fantastische film.

Natuurlijk zijn er enkele kanttekeningen te plaatsen. Zo is het acteerwerk over de hele linie wel goed en constant maar niet helemaal naar mijn smaak. Soms iets te houterig. Soms te geacteerd. Vooral bij de extreme emoties wordt het er nog iets te veel ook opgelegd. En zeker in de scènes met de Engel en tegen het eind ging Steward erover en verloor hij veel van zijn geloofwaardigheid. Dat is wel het grootste minpunt in de hele film. De laatste scène was dan weer mierzoet maar het raakte me wel, dus ergens heeft de film het dan wel goed gedaan. Ook heb ik me werkelijk nooit verveeld en is dit een fijne amuse voor enig kerstdiner. 4,5*.

Ik leerde James Stewart kennen in de Hitchcock films Rear Window en Vertigo. En hoe meer ik van die man zie, hoe beter. Rear Window blijft z'n beste film, maar andere films kregen evengoed een hoge score.

It's a wonderful life is een prachtige feelgood film waar je wel van moet houden. Het deed me wat denken aan Christmas Carol of - om in de James Stewart films te blijven - A Shop Around The Corner. De film straalt een hoop liefde en warmte uit, zonder moraliserend te zijn. Dat lijkt een rare mening in deze film, maar toch... Veel gelijkaardige films zijn koude producten met op het einde een gezegende boodschap. Een echte warme film is niet zo simpel, maar It's a wonderful life kan die sfeer toch vasthouden en je als kijker boeien tot het einde. En daarbij is James Stewart wel de geknipte persoon voor. De man is altijd vrolijk, stijlvol en zelfzeker. Van dit kaliber zijn er weinig.

Dit verhaal is vooral een pareltje voor wie van theatrale (in de goeie zin van het woord) films houdt. Films met een sterk verhaal en onderhouden dialogen. Met tijd voor de kleine dingen. Een film die ik zeker nog wel eens zal herzien en absoluut hoog in het lijstje zal prijken.

Zag laatst hier weer een stuk van. Brr stewart. Vreselijk mannetje!

It's a Wonderful Life Sequel in the Works.

Ik heb deze film nog nooit gekeken. Ik zie meerdere versies, oa zwart-wit en in kleur? Wat is nou aan te raden? Ik neem aan dat z-w de oorspronkelijke versie is.

Z-W is inderdaad het origineel, maar het inkleuren is goed gelukt.

Ik ben best een liefhebber van oud zwart-wit, maar deze heb ik toch in kleur. Kan ik aanbevelen.

Zwart Wit natuurlijk. Zo is het bedoeld.

Hulde! Er komt geen sequel!

Hollywood, blijf hier van af met je tengels!

Sequel alleen met de oorspronkelijke cast (en zelfs dan...)

Na bijna 3 jaar deze kerstklassieker weer een kans gegeven na dat deze voor de eerste keer een beetje tegenviel.
In mijn eerste review zei ik al dat deze film best wat langdradige stukken bevat die zich vooral in het eerste deel bevinden, helaas heb ik deze zelfde mening nog steeds.
Het is wel erg mooi gedaan hoe in het laatste half uur het prachtige feel good gevoel als nog opgeroepen wordt. Zijn bewaarengel Clarence is duidelijk het aller leukste personage in deze film, als kijker weet je zijn personage al gelijk op prijs te stellen en doen zijn goede bedoelingen gelijk al feel good gevoelens oproepen.
It's a Wonderful Life is al met al een prachtig verhaal, maar de lange speelduur blijft nog steeds een klein minpuntje voor me. Ik heb nog steeds sterk het gevoel dat dit verhaal ook tot zijn recht had gekomen als er een half uur minder voor gebruikt was.

De 2de kijkbeurt bevalt me wel een tikkeltje beter dan de eerste( om maar een positieve draai aan mijn review te geven)
Ik snap heel goed waarom dit een bekende kerstklassieker is, alleen kan ik dit nog steeds niet als een meesterwerk ervaren.

Mijn vorige stem was 3,5 en die blijven zonder twijfel staan.

Ik had me een tijdje geleden voorgenomen dat ik dit jaar rond kerst eens voor het eerst It's a Wonderful Life wilde bekijken. En dat heb ik gister dus maar gedaan. Deze fraaie zwart-wit film uit 1946 wordt toch door velen als de ultieme kerstfilm gezien. Eigenlijk was ik al wel bekend met het verhaal, wat wel vaker is gekopieerd door andere media, zoals de Donald Duck.

Persoonlijk vond ik de film wat langdradig. De eerste anderhalf uur duurden vrij lang, terwijl het slot wel weer wat uitgebreider had gemogen. Toch verveelt de film niet en is het einde erg sfeervol en ontroerend als George beseft dat zijn leven toch helemaal zo slecht niet was en hij het weer terug wil. Je zou het mierzoet kunnen noemen, maar het werkt wel als de ware kerstboodschap.

3*

Herzien, eerste keer vond ik het een erg goede film, maar bij nader inzien is het begin toch wel vrij langdradig. Of eigenlijk vooral het middenstuk. Zoals bovenganger hier terecht vermeldt, is het einde veruit het leukste deel, lekker feel good. Daarom is het ook zo jammer dat het een beetje afgeraffeld lijkt.

Al met al nog een ruime voldoende, maar ik had juist verwacht dat ik omhoog zou gaan na herziening en niet omlaag.

Dit zelfde probleem loop ik ook een beetje tegenaan, de laatste pakweg 20-30 minuten zijn het leukste en had inderdaad nog wel langer door mogen gaan.

Tweede kijkbeurt beviel nog stuk beter, magere 8 wordt 9!

Gisteren nog een maal deze film gezien , echte ouderwetse kerstsfeer , puur genieten met een glaasje wijn en James Stewart is zoals zo dikwijls weer geweldig

Elk jaar White Christmas en deze film , those wonderfull hollywood years