It's a Wonderful Life (1946)

Tsja, wat is hier al niet over gezegd? Enorm zoet, maar met zoveel hart gebracht dat ook ik ervoor ben gezwicht. Ben sowieso al een fan van Stewart en ook hier weet hij je mee te sleuren in de warmte waarmee Capra ons bedekt. Wat is het toch een geweldig charismatisch persoon, die Jimmy. Daarbij is het sfeertje in It's a Wonderful Life gewoon ijzersterk. Het stadje Bedford Falls straalt iets gemoedelijks en idyllisch uit, waar je tijdens het kijken van de film bijna deel van wil uitmaken. Was Amsterdam-West ook maar zo mooi. Frank Capra heeft me in ieder geval voor even een uiterst positief persoon gemaakt.

4,5*

Een feelgood op zijn tijd moet kunnen, en zeker als het om een kerstfilm gaat. Kan dat ook met een economische crisis in verweven? Zeker, maar ik zou mijn geld niet op Frank Capra zetten. Hij probeerde het immers met it's a Wonderful Life, een veel te narratief relaas over een bank CEO die uit het leven wil stappen en zijn beschermengel die dat probeert te verhinderen.

Men wil kennelijk een heel levensverhaal vertellen, en ondanks een vrij sfeervolle introductie volgt er algauw een bijzonder ééntonige en langdradige machtsstrijd tussen een lieve en stoute bankdirecteur, die ook nog eens geforceerd uitgerokken wordt door een of ander stompzinnig personage die iets stompzinnigs uithaalt. Zoiets waar ze bij Dallas nog niet zouden opkomen om hun serie te rekken.

Het grootste deel van de film bestaat bijgevolg uit een opeenstapeling van financiële discussies welke voor kinderen al helemaal oninteressant zijn, spontaan afgewisseld door een voorspelbare love interest die voor volwassenen dan weer veel te slap en kinderachtig in elkaar zit. Zingende achtergrondfiguren zijn leuk voor Lady en de Vagebond, in een romantische speelfilm is dat gewoon prut. Ook de 'naaktscene' is van puberaal niveau, of voor tieners in wording die dat eventueel grappig kunnen vinden.

De cinematografie is niet meer dan kaal en fantasieloos (mag nog niet in de schaduw staan van tijdsgenoten als Letter from an Unknown Woman), wederom na een nochtans hoopvolle eerste paar minuten. Idem dito met de kerstsfeer, die eigenlijk bijna anderhalf uur afwezig is dankzij een schromelijk tekort aan sneeuwshots en veel teveel kantoorbeelden. Bovendien wordt het maar al te bont op het einde, waar in 5 minuten een bocht van 180 graden gemaakt wordt om de film in recordtempo af te ronden, en dat met een uitkomst waar zelfs Pipi Langkous een puntje aan kan zuigen.

Mij verwonderd het in elk geval niet dat Capra destijds zijn broek scheurde aan deze onevenwichtige, geknutselde en onnozele prul, met trouwens ook nog eens de meest mottige versie van een beschermengel die ze maar hadden kunnen bedenken. Een feelgood op zijn tijd moet kunnen, maar met Capra kies je eieren voor je geld.

0,5*

Heerlijke feel good film, kwalitatief verschilt het in delen van de film, vond het begin erg sympathiek, daarna zakte het wat in en gelukkig eindigden het erg sterk en zag ik er duidelijk de klassieker in terug. Verhaal is veel te zoetsappig voor mijn woorden, maar je trapt er min of meer in, en daar mag een film ook om geprezen worden. Goed bedoefelt worden, is ook een kunst. Visueel erg sfeervol, maar niet echt bijzonder. Evenals de cast en het regiespel. Film moet het duidelijk hebben van het optimisme, het moraal en de sfeerwisselingen. Helaas neit overal even sterk. 3,5 ster

Het is weliswaar geen kerst momenteel, maar heb hem toch nu gekeken. Het is een zeer fijne feelgood movie, fijne sfeer en een leuk verhaal. Er zit natuurlijk ook een stukje in van Charles Dickens kerstverhaal. Het is natuurlijk allemaal zoet, maar ja dat mag ook wel met een kerstfilm, en het is wat gedateerd (wat overigens niet stoort). Wel vond ik het op een gegeven moment een beetje inkakken, maar vanaf het moment dat Clarence erbij kwam ging het weer een stuk vlotter. Leuke cast natuurlijk, met een fantastische James Stewart. Niet het niveau van Mr. Smith goes to Washington, maar wel een mooie 4*

De grote klassieker It's a Wonderful Life is natuurlijk een film die met een puur objectief oog wat mankementen heeft. De film is erg sentimenteel, acteerwerk redelijk overdreven (niet specifiek in vergelijking met andere films uit deze tijd) en visueel niet bijzonder. Maar daar tegenover staat dat de film ook erg meeslepend is en dat je als kijker eenvoudig gemanipuleerd wordt door deze 'eenvoudige' emoties.

Ik werd er in ieder geval door meegenomen. Dat maakt dit nog geen superfilm, omdat het eigenlijk op geen enkel vlak echt indrukwekkend is, maar al met al is dit toch een prettige (en positieve) ervaring. En vooral meeslepend.

Ach, uiteindelijk blijft dit toch de meest sentimentele film aller tjden voor mij. Ik weet niet precies waarom (zwart-wit, James Stewart, het ouboligge of toch gewoon het terug in de tijd aspect). Als man durf ik glashard te zeggen dat ik elke keer als ik deze film zie ik moet huilen. En dan vooral om die ellendige knop op de trapleuning! Als het leven in het echt toch ook eens zo mooi zou zijn, dan zouden we elke eurocrisis met speels gemak naar de achterdeur kunnen verwijzen.

Een feel-good film, maar goed voelde ik mij toch niet na het bekijken van deze film... De slechte toon is meteen al gezet door met engelbewaarders te beginnen: hoe belachelijk kan iets zijn? Verder is het gewoon geen boeiend verhaal, al zaten er wel enkele leuke scènes tussen. Ten slotte nog een woordje over James Stewart: hij acteert naar mijn mening niet slecht, het is enkel jammer dat hij zo'n irritant personage moest vertolken.

Leuke film, maar het einde was mij, als cynische filmkijker, te machtig. Bijna een parodie op een happy end, met dat gezang enzo.

Maar verder heel aardig, deze klassieker.

Overigens, zonder George zijn de ogen van Mary kennelijk zo slecht dat ze brildragend is. Of zou dat komen van al dat lezen waar ze, als ouwe vrijster, natuurlijk tijd genoeg voor heeft? Of hoort de bril nu eenmaal bij de standaard-uitrusting van elke zichzelf respecterende bibliothecaresse?

Is de versie in kleur aan te raden?

NEE!

Eigenlijk wil ik deze film al jaren zien, maar omdat het een kerstfilm is komt het er eigenlijk nooit echt van. Dit jaar wil ik hem dan eindelijk echt bekijken..

@Bacon:

Grijp je kans vanmiddag (VRT)

Helaas, heb ik deze film net gemist

Het is beter om deze film gewoon te kopen en dan elke kerst opnieuw te kijken .

Exact. Ik heb 'm al een klein jaartje klaarliggen... Nog een paar nachtjes bewaren en dan kan-ie aan, terwijl de kerstboom meekijkt.

Ik heb de kans dan wel gegrepen en hem deze middag gezien.

Heel jammer dat de film eigenlijk erg weinig met kerstmis te maken had, maar het was toch een aangename kijkervaring. Een beetje verplichte kost deze klassieker. Het begin en vooral het einde zijn erg sterk, in het middendeel zakt de film toch wel wat in elkaar. Het financiële dramagedoe komt dan naar boven en ik had er niet al te veel interesse in.

Het einde brengt dan de kerstspirit eindelijk naar boven. En het is een mooi verhaal. We beïnvloeden elkaars leven immers elke dag. Ik ben blij dat ik hem gezien heb.

Eigenlijk zenden ze deze film 2 weken te vroeg uit.

Zelf ben ik niet voor Kerstfilm, maar deze vond ik wel leuk en aangenaam om te zien. Het verhaal zit gewoon goed in elkaar.

Tegenwoordig begin ik meer respect te krijgen voor oudere film dan wat er nu is.

Op het einde was het wel typisch een Amerikaans einde, maar ja dat heb je nu eenmaal met zo'n films.

Ik baseer mijn beoordeling op hoe ik het ik in het verleden altijd naar deze film gekeken heb. Tegenwoordig ben ik te cynisch voor films als deze. Ik kijk nu niet meer maar zal hem nooit afkraken bij de nog steeds vele liefhebbers van deze film want ik begrijp het wel natuurlijk.

Met Sissi hoeven ze deze kerst ook niet weer aan te komen......en al die blije kerstfilms werken doorgaan op mijn zenuwen.

Ghosts of days gone by........

Langdradige feel good film. Eerste anderhalf uur kun je ook halveren. Zeer mager plot. Aardig acteerwerk en een zoetsappig over the top einde.

Envooral voor die tijd zeer goed!!!

Heb zwaar genoten van deze feelgood (kerst) Film.

Persoonlijk vind ik dit niet de beste kerstfilm ooit gemaakt, maar ach smaken verschillen.

Maar heb me met deze film wel goed vermaakt op deze druilerige morgen.

volgens critici komt er een nieuwe film, Lost Christmas, met Eddie Izzard op BBC1 vanavond dat overeenkomsten schijnt te hebben met deze klassieker.

Lost Christmas (2011)

4*

Heel mooie feel-good movie (kerstfilm), met een goed spelende James Stewart, goede bijrollen en een betoverend knappe Donna Reed, met een happy end (wel typisch Amerikaans, iets óver the top).

Op zich wel een aardige Kerstfilm. Alleen soms iets te langdradig, wannabe grappig en te zoetsappig.

Maar de boodschap is wel mooi.

Overigens ziet het er voor een zwart-wit film best fraai uit moet ik zeggen.

Nipt 3,5 sterren.

Geweldige film waarin het levensverhaal van George Bailey wordt verteld, die van mening is dat zijn leven niet veel voorstelt. Een werkelijk prachtig verhaal dat op zo'n mooie en doeltreffende manier verteld wordt. Warm, nostalgisch en een ontroerend einde. En natuurlijk is het sentimenteel, maar Frank Capra komt hier gemakkelijk mee weg. Verder is James Stewart een genot om naar te kijken en staat deze film na 65 jaar nog steeds als een huis.

To my big brother George, the richest man in town

Een ietwat lange aanloop, maar wat een fantastisch einde! Meer dan de moeite waard om het uit te kijken! En dan die hoofdrolspeelsters (Donna Reed) in die tijd...wow!

De ideale tijd van het jaar om deze Kerstfilm te bekijken. De film begint en eindigt aardig, daartussenin is het bij vlagen wat langdradig. De boodschap ligt er ontzettend dik bovenop. Hoewel het aardig is om te zien hoe George Bailey's leven is verlopen, had dat ook wel wat korter gekund. Het laatste half uur, wanneer George's engelbewaarder in beeld komt wordt het weer wat boeiender. De slotscene was dan wel weer ontzettend overdreven, iedereen komt spontaan geld brengen en begint meteen maar te zingen... Een aardige klassieker, die het vooral rond de Kerst aardig zal doen.

Hoe cynisch en geestesarm kun je in het leven staan, zelfs met een bovengemiddeld IQ.

Na lang in de kast te hebben verstoft heb ik ook deze klassieker er maar is ingegooid.

Ik moet zeggen dat de film soms nog opvallend fris is, elementen zoals het beeld stopzetten zijn leuke toevoegingen, vooral voor die tijd. Het verhaal is iets aan de langdradige kant, maar weet dankzij de lange aanlooptijd prima op je gevoel in te spelen. De personages zijn stuk voor stuk stereotypen waarin de ene beter uit de verf komt dan de ander.

Maar om de een of andere reden werkt deze overdreven manier van filmmaken best aardig in It's a Wonderful Life.

Helemaal overdonderd ben ik er niet van, daarvoor is ondanks de frisse elementen het gegeven best oubollig en is ook dit niet meer dan een van de zovele Christmas Carol varianten.

Het is jammer dat dit element niet meer dan een minuutje of 10 de kans krijgt om zich te ontpoppen, waardoor de grote ommezwaai op het einde niet helemaal werkt. Stewart zijn personage raakt wel erg snel in paniek namelijk.

Onderhoudend

3*