Being John Malkovich (1999)

Briljante film. Alle hoofdpersonen worden uitstekend neergezet en de muziek ondersteunt het geheel perfect. Het plot is buitengewoon origineel en zet bovendien ook nog eens aan om de diepere betekenissen erachter te zoeken. Het einde vond ik ook zeer, zéér intrigerend.

4,5*

Vaag

Een ander woord om Being John Malkovich te beschrijven is er eigenlijk niet. En eigenlijk zelfs te vaag. Want deze fantasy prent is toch niet echt aan mij besteed. John Cusack, wat ik eigenlijk helemaal niet zo'n bijzondere acteur vind, doet het vrij goed als Craig Schwartz en ook Malkovich zelf (als zichzelf) is sterk als altijd maar toch wil de prent niet echt vlotten. Het uitgangspunt was gewoonweg te idioot om mij te kunnen boeien en juist wanneer dat dan eindelijk lukt en de scene's waarin Malkovich de poort naar zijn eigen hoofd uitvind verschijnen, denk je dat het nog wel goed komt maar daarna ebt de spanning toch weer weg en kijken we naar de opmerkelijke en vervelende liefdesrelatie tussen Lotte en Maxine.

Tja.. Ik kon er niet zoveel mee. Mocht het plot totaal anders hebben gelopen misschien, maar dit scenario was het niet voor mij.

2*

Tamelijk absurd, al lijkt het binnen het universum dat Jonze hier creëert allemaal vrij normaal. Zoals een afdeling ter hoogte van een halve etage waar niemand echt verbaasd over is. Lekker droog dus. Vooral wanneer de poort wordt gevonden, Maxine op laconieke wijze reageert en er wel brood inziet. En meer. Sowieso zet Keener een geweldig scherp gebekt tantetje neer die je met gemak door het ietwat lauwe begin heen sleurt. Leuke koosnaampjes ook.

Film komt helemaal op stoom wanneer J.M. Inc. gaat draaien en Malkovich zich mag gaan aanstellen. Eenmaal opgefokt ook gewapend met heerlijk venijnige f-bommetjes. Enige zelfspot kan je hem hier niet ontzeggen en hij is niet de enige. De mallemolen gaat behoorlijk tekeer, maar ondertussen heeft het een geinige relatietwist in huis, de kijkjes in de wereld van Malkovich en zijn onderbewustzijn zijn zonder meer hilarisch en de flashback van de aap is onvergetelijk.

Verbluffend, grappig, bizar, spannend, slim en sterk, maar ook - en dat herken ik pas na het zien van die andere Kaufmannen, Adaptation en Eternal Sunshine of the Spotless Mind - heel tragisch. Het plot is eigenlijk te gecompliceerd om de film maar één keer te zien. Bijvoorbeeld de verhaallijn met dr Lester en wat er precies gebeurt rondom die vierenveertigste verjaardag, dat was de eerste keer wel erg veel van het goede. Ik weet zeker dat ik nog honderd nieuwe dingen zal ontdekken, vooral wat betreft de tragiek, bij een derde kijkbeurt en volgende. Maar door de briljante sfeer en het knappe acteerwerk van Cusack, Keener en Malkovich is deze film ook de eerste keer heerlijk.

Om nog even te vergelijken met Adaptation en ESOTSM: Being John Malkovich heeft duidelijk het meeste hart. De andere films hadden minder sfeer en humor, waardoor Kaufmanns vernuft haast irritant wordt. Hier is dat altijd uitnodigend.

De eerste twintig minuten zijn simpelweg om te smullen.

Als ik ergens in de toekomst op deze site een top 10 durf aan te maken, dan komt deze erin!

Being John Malkovich is zo'n film die al een tijd op het schap staat, maar waar het nooit echt kwam om hem te zien. Ik heb zeker geen spijt dat ik de stap heb gezet.

De film begint al geweldig met een mooie poppenvoorstelling om daarna in het nieuwe werk over te gaan naar mooie fantasy. Het is altijd wel apart om in iemands hoofd te zitten en zo de wereld eens anders te beleven. Gaandeweg heb ik wel het gevoel dat Spike Jonze met moeite het hele gevaarte nog op de rails kan houden. Ik mis ook de fantasy van het begin naar het einde toe.

Er is al veel verteld over deze film, maar toch nog even dit. In de film maken we kennis met John Malkovich, waarop verschillende mensen hem wel kennen als acteur, maar niet op een film kunnen komen waar hij in gespeeld heeft. Ik moest zelf ook even zoeken naar een film van hem. Het enige wat me op dat moment te binnen schoot was een film waarin hij één van de drie musketiers speelde. Pas als ik zijn palmares zag, kon ik me meer van z'n rollen terug voor de geest halen. O ironie...

Being John Malkovich heb ik jaren geleden al eens gezien, en stond al tijden op de herzieningslijst, want in mijn herinnering was het een erg leuke en originele film.

De herziening vandaag heeft daar weinig verandering in gebracht. De film heeft natuurlijk een bijzonder origineel uitgangspunt, en dat wordt vervolgens erg goed uitgewerkt. De eerste helft van de film vond ik erg hilarisch. De hoofdpersoon is een ultieme loser, en totaal geen partij voor het personage Maxine, die er en behoorlijk verleidelijk eruit ziet (ik had dan ook niet gedacht dat de actrice destijds al 40 was, zoals ik las na afloop las), en ook nog eens heerlijk sarcastisch en nietsontziend is. Door dat laatste is ze totaal niet mijn type, en toch voel ik ook de aantrekkingskracht. Oftewel, een erg goede acteerprestatie.

Cameron Diaz heb ik niet eens herkend. Achteraf stom, maar het zegt wel genoeg over dat ze erg geslaagd is als grijze muis.

Een paar erg grappige scenes, met name de poppenkastscene op straat met de monnik- en de jonkvrouwpoppen, en de scene waarin Malkovich zichzelf induikt. Je moet toch wel een goed gevoel voor zelfspot hebben voor die rol. Maar ook de scene waarin Charlie Sheen voorkomt. De vorige keer dat ik deze film zag, kende ik de man waarschijnlijk niet eens, maar met hoe hij de laatste jaren in het nieuws is gekomen, maakt het voor mij des te grappiger als hij ons zijn opwinding over hete lesbische heksen deelt.

De tweede helft is redelijk consistent met het eerste gedeelte, maar voelt als een verplichte uitwerking van hoe het verder gaat. De humor gaat er een beetje uit, het is nog steeds verre van zijn, maar het boeit toch allemaal wat minder. Een beetje het omgekeerde van een Miike film, waarbij er juist opgebouwd moet worden naar een geweldige climax. De Miike volgorde bevalt me toch meer, omdat je na afloop meer met een wow-gevoel blijft zitten.

Eindconclusie: 4*.

Ever Wanted To Be Someone Else?

Ik wist niet wat ik van deze Being John Malkovich moest verwachten, maar dat het zo knotsgek ging worden had ik zeker niet verwacht. Het begint eigenlijk al met die etage 7 ½ dat voor een extra grappige touch zorgt. Dat lage plafond is een heerlijk maffe vondst. Maar dan komt natuurlijk het moment dat Craig de poort van Malkovich vindt. De opzet rond het binnendringen in het hoofd van Malkovich is origineel en lekker maf tegelijk, maar het wordt dan ook sterk verder uitgewerkt. Malkovich die zelf doorslaat wanneer hij erachter komt, Lotte die plots man wil worden, en natuurlijk het meest hilarische moment wanneer Malkovich zelf zijn poort binnengaat. Alleen sleept het verhaal op het einde wat aan met de kwestie rond het draaglichaam.

Voor de rest doen de acteurs goed hun werk. Vooral John Malkovich himself is erg sterk op dreef. Zijn rol doet me denken aan die uit Burn after Reading waar hij ook compleet in de zeik wordt genomen en niet begrijpt wie of wat op hem gemunt heeft. Verder een pluim voor Catherine Keener.

Maf, hilarisch en origineel passen het best bij deze film, al ging het naar het einde toe iets bergafwaarts maar dat kon de pret niet drukken.

4,5*

Aparte film, zeker qua plot. Leuk gevonden en aanvankelijk ook prima uitgewerkt, naar het einde toe vind ik het iets minder worden. Iets te overdreven allemaal. Acteerwerk is prima, vooral Catherine Keener doet het erg goed. Origineel en vermakelijk, veel meer ook niet.

Aparte en onderhoudende mix tussen science fiction / fantasy en (romantische) komedie. Wel leuk om een keer gezien te hebben, al werd ik zeker niet weggeblazen. Luchtig en vrij origineel. Ik vond het ook duidelijk raakvlakken hebben met de laatste film van deze regisseur (Her). Ook daar kom je vreemde situaties tegen en ook bizarre liefdes/seksrelaties. 3.5*

Heerlijke, absurde en geniale film die enigszins geïnspireerd lijkt door Alice in Wonderland (maar dan voor volwassenen) en Rosemary’s Baby maar die vooral typisch Charlie Kaufman (de tekstschrijver) is vanwege diens fascinatie voor identiteit en rollenspel. In het licht van een artikel van mij over het antisemitisme (http://gebandvanjoop.blogspot.nl/2015/12/tegen-de-linkse-geschiedvervalsing-met.html) zou men die fascinatie typisch Amerikaans/modern/Joods kunnen noemen (waarmee ook de Amerikaanse fascinatie voor de speelfilm überhaupt kan worden verklaard – die anders is dan bv. die in India waar de film puur een vlucht uit de miserabele realiteit is).

Fantasie-komedie. Ge bedenkt het maar en, al vind ik het toch wel een beetje nonsens, er steken naast vele, natuurlijk absurde, ook grappige momenten en scènes in, zoals de omgang met de dieren, de halve verdieping, de commerciële uitbating, meerdere verrassende dialogen en er was ook een "to be or not be"-toestand, daar waar het talent van de poppenspeler pas erkend wordt als de naam...

Bizarre film, origineel zekerlijk, maar ge moet met het toch wel surrelaistisch scenario kunnen omgaan en dat viel me enigszins moeilijk uit.

Anderzijds degelijk acteerwerk, voornamelijk van John Cusack, in de hoofdrol.

“Meet you in Malkovich in one hour.”

Being John Malkovich is een film met een absurd uitgangspunt, maar ook een film met een erg persoonlijk en menselijk verhaal. Want hoe ver wil je gaan naar je zucht naar het eeuwige leven? En als je zelf ongelukkig bent met je leven, hoe ver ga je dan om iemand anders leven binnen te dringen? En wat heeft dat voor een effect op de mensen om je heen?

Prima vragen, die in Being John Malkovich op een humorvolle, zwartgallige en uiteindelijk ook tragische manier worden gesteld, met een script waarin je duidelijk de hand van Kaufman ziet. Kaufman kan nog zo'n absurd verhaal neerpennen, hij zet uiteindelijk toch altijd de personages centraal. En Spike Jonze weet dat goed te vertalen naar het witte doek. Cusack en Diaz zijn goed, maar Malkovich en Keener geven hier echt een masterclass acteren. Vooral Keener is een openbaring. Being Joh Malkovich is een grappige maar tegelijkertijd ook deprimerende filmervaring. Een vreemde combinatie, maar in de handen van deze vakmensen werkt het.

Voelde voor mij niet meer als een droge en licht absurde film. En daar gaat het voor mij eigenlijk al een beetje mis. De film teert op het uitgangspunt en absurde scènes, maar wanneer je daar aan gewend bent kijk je daar dwars doorheen. Het wordt trager en saai, het voelt gewoontjes. Buiten dit heeft deze film niets te bieden. Cusack acteert sowieso als een natte dweil en visueel is het maar lelijk. Jammer, want normaal gesproken liggen dit soort films mij wel, maar uiteindelijk is het me dan toch niet gek genoeg.

2,5*

Being John Malkovich is een degelijke film waarbij een gebuisd poppenspeler in het hoofd kruipt van de grote John Malkovich. Een absurd en surrealistisch uitgangspunt, maar wel vrij origineel te noemen. Wat betekent het om de controle van iemand anders over te nemen? Wat doet het met je als je voelt én denkt als iemand anders? En wat als je die beheerst en kan sturen? Interessante vragen die tijdens deze film aan bod komen, het zij op een luchtige komische manier. Mocht de film duisterder geweest zijn, had ik hem wellicht nog meer kunnen appreciëren. Identiteit staat centraal in deze film. Het is een beetje als een nieuw leven, een nieuwe start. In de huid van een ander kan je misschien alsnog je dromen waarmaken.

Ik hou er wel van om als kijker uitgedaagd te worden voor iets wat verder staat van onze realiteit. Zeker wanneer het algemeen kader je wel vertrouwd voorkomt. Zo vindt Craig op zijn nieuwe saaie baan een geheime doorgang die recht uit Alice in Wonderland lijkt te komen. Maar hoe langer de film duurt, hoe meer absurd hij wordt. Jammer, want ik verloor er zo de aandacht wat bij. Bij momenten is het te gek voor woorden.

John Malkovich zelf doet het uitstekend en speelt de diverse (opgelegde) persoonlijkheden met verve. Ook de anderen kwijten zich uitstekend van hun rol. Leuk om eens gezien te hebben!

Erg moeilijk om deze film te beoordelen. Ik heb me er niet mee verveeld, maar ik kon er niet makkelijk inkomen. Het begint namelijk al redelijk absurd en het duurt een tijdje voordat John Malkovich daadwerkelijk in the picture komt. Pas op dat moment wordt het eigenlijk pas boeiend, want daarvoor ben je voornamelijk naar John Cusack aan het kijken en dat is niet echt spannend. Het karakter van Cusack is echt een lapzwans.

Als ze in de portal van John Malkovich terecht komen wordt het allemaal wel interessanter door de relaties die daarin ontstaan. Het verhaal blijft echter goed te volgen en blijft dan wel boeiend tot het eind. Op het gedeelte van Lester en het gebruik van de portal om zijn leven te verlengen na dan: ik begrijp dat dit een groot onderdeel van het verhaal is, maar ik kon hier wat minder mee.

Moeilijk om te zeggen wat ik van deze bijzondere film vind. Gematigd positief zullen we dan maar zeggen. *3

Wellicht het meest absurde script ooit.

En meteen daarbij ook nog eens de meest weirde rol voor Malkovich - en dan zeker die scene waar hij in zijn eigen hoofd zit - of hoe druk je dat uit. Je moet er maar opkomen. En, als je me dan twintig jaar geleden gevraagd had wat ik van de film vond, had ik ongetwijfeld onmiddelijk woorden als 'meesterwerk' en 'geniaal' gebruikt.

Maar aan de andere kant is de film ook wel wat dun - zonder de Malkovich gimmick blijft er niet zoveel over. Qua cinematografie is het allemaal wat mager, er is nauwelijks sprake van een soundtrack, en - wellicht sta ik daar alleen in - van het acteren was ik nou ook niet zo kapot. Diaz krijgt wat bonuspuntjes omdat ze zo onherkenbaar blijft, maar de rest? Keener doet het voor mij echt niet, Cusack dobbert maar een beetje net als zijn karakter, en Malkovich - tsja, waar ga je dat aan meten om te bepalen of hij het goed deed. Hij overtuigt als Malkovich, maar ja, dat lijkt me ook wel het minste.

En wellicht nog als belangrijkste overweging, ik vind het er altijd wel bijhoren voor een goede film dat je die ook meerdere keren zien kan. Maar met deze valt dat toch tegen - als de verrassing er af is, blijft er vooral een lange zit over.

Wat verbaasde ik mij heel lang terug over deze film in de negatieve zin. Grappig? Comedy? Een hele goede film? Waar dan? Verschillende nominaties ten spijt kon ik vrijwel niets met deze film. Iets dat nu wel anders is.

Wie met Being John Malkovich een 'normale' film of 'grappige' comedy verwacht staat iets totaal anders te wachten. En een eerste kijkbeurt zal slechts verbazing wekken. Want wat is er normaal aan deze film? Vrijwel niets. Een onverzorgde poppenspeler die op zijn doorbraak wacht. Een al net zo onverzorgde vriendin die bezorgder is om haar 'chimp' dan haar zelf of haar relatie. Een even bizar kantoor tussen verdiepingen, vreemde spraakgebreken, een nog even vager tunneltje met de beleving Malkovich te zijn...enige wat normaal lijkt is de ongrijpbare Maxine. Hilarische en absurdistische momenten volgen elkaar op met de ruzie en strijd wie Malkovich mag zijn als gevolg.

Boeiender dan de film en het verhaal zelf is eigenlijk de achterliggende gedachte, de filosofie van het geheel. Ik proef een beetje uitbuiting en vercommercialisering, maar tevens ook een stukje ethiek en zelf gefabriceerde reïncarnatie. Maar bovenal lijkt de film te gaan om de twijfel en angst onbelangrijk te zijn. Het zijn van níemand, wat een ideale vlucht is het dan John Malovich te zijn. Nu niet bepaald de meest doorsnee acteur maar ook een beetje een vreemde eend in de bijt. Vooral 'onbelangrijkheid' lijkt een cruciale rol te spelen in alle ontwikkelingen. Laten we eerlijk zijn, hoe belangrijk kan een bedrijf en de werkzaamheden zijn als het tussen twee verdiepingen in zit? Wat er precies gedaan wordt nooit duidelijk. Misschien ook wel een verhulde aanklacht richting het gewicht dat soms wel op dergelijke zaken gelegd wordt. Maar hoe belangrijk is het nu? Wat voor status wordt er door sommigen van geleend? Iets dat Craig in ieder geval voorbij gegaan is, net als de rest die zich pas op hun plek lijken te voelen en een identiteit menen te voelen eenmaal in Malkovich. Proef ik daar verafgoding? Idealisering van mensen die echt niet veel beter of anders zijn?

Afijn over BJM kan lang na gesproken worden en veel aspecten en filosofieën komen voorbij of kunnen er op los gelaten worden en dan heb ik meen ik manipulatie nog niet eens genoemd. Bovenal is BJM gewoon een kostelijke en leuke film. Hoe men langs de snelweg gedumpt wordt eenmaal weer uit Malkovich zijn geest een symbool voor ontnuchtering wellicht, of het moment wanneer Malkovich zelf naar binnen gaat en de restaurant scene volgt, het is allemaal even bijzonder en humorisisch. BJM is dan ook zonder meer een apart filmpje te noemen met prima acteerprestaties van vooral Cusack, en Malkovich die zich zelf kan zijn, tot hij natuurlijk overgenomen wordt, iets dat hij prima doet.

Grappige film, leuke film en vooral een intrigerende film die zeker meerdere keren gezien moet worden om het hele concept te omvatten.

De film is dan ook geen enkele argumentatie waard. Ik had misschien beter geschreven dat het een kutfilm is want er is niets maar dan ook niets dat de moeite loont om naar dit onding te kijken. Nu tevreden?

Leuk.

Deze film heb ik nogal lang uitgesteld omdat ik nooit de kans kreeg om hem te zien. Dit was geen film die bepaald haast had, en dus ging ik er nooit achteraan. Toen werd de film me echter aangeraden voor een filmevenement en was uitstellen of wachten niet langer meer een optie. Ik moet zeggen, dit was een erg leuke film.

Voor Malkovich is dit uiteraard alvast een unieke kans om zichzelf een beetje in de maling te nemen. Gezien de film letterlijk over de persoon John Malkovich gaat, althans, soort van, is het een lekkere kans voor geslaagde zelfspot en die zit hier zeker in. Echt briljant grappig is het nergens, maar ik kan het altijd wel waarderen als acteurs of actrices wat (zelf)humor kennen.

Het concept voor deze film klinkt dwaas, maar het werkt zeker. Het verhaal is namelijk slimmer uitgedacht dan dat je vooraf zou denken. De combinatie tussen fantasy en komedie is eigenlijk perfect en kan niet beter. De genres zelf hadden beide wat beter uitgewerkt mogen worden, maar samen gaan ze heel goed. Het jammere is dat de film wat detail mist qua fantasy en echt geslaagde en scherpe humor qua komedie.

Wat de film overigens wel goed doet is de personages uitwerken. Iedereen speelt oprecht een erg geslaagde rol en die maken de film al snel kijkbaar. Keener, Cusack en Malkovich stralen volop. Diaz doet het ook goed, maar kan zich helaas niet meteen met de drie eerdergenoemde namen. Toch is er geen rol die ik echt slecht vond, en dat is zeker een groot compliment.

Qua fantasy, zoals ik al eerder zei, mis ik soms wat detail en uitwerking. Wanneer het echt op de gekke dingen aankomt, mis ik wat. Het ziet er wat kaal uit, en dat is jammer, want dit kon makkelijk een erg goede film worden met wat meer fantasy. Verder is dit een leuke, vlotte en soms grappige film waar ik zonder al te veel problemen doorheen kwam. Leuk concept, leuke uitwerking, eigenlijk weinig mis mee.

Blijft leuk en apart.

Wist eigenlijk niet zo heel veel meer van deze film, is ook echt al jaren geleden dat dat ik hem gezien had. Misschien omdat Jonze de laatste jaren wat achteruit is gegaan, maar ergens vreesde ik ook wel wat voor een herziening. Compleet onnodig blijkbaar, want dit is nog eens een wacky high-concept filmpje dat hoe langer hoe meer doldraait.

Net zoals de meeste 90s US films ziet het allemaal net iets te grijs en grauw uit, maar verder weet Jonze wel wat leuke visuele vondsten in z'n film te verwerken. De soundtrack is ook wat teveel op de achtergrond, zeker voor iemand die uit de videoclip wereld komt, maar er is ook niks ondermaats of slecht. Ik had gewoon op iets meer gehoopt.

Het concept blijft hilarisch, daarnaast ook voldoende grappige vondsten, er wordt goed geacteerd en het is amper te voorspellen welk traject deze film zal volgen. De 4-way relatie is hilarisch, het tweede deel van de film kakt niet in en de finale mag er ook gewoon zijn. Gewoon erg sterk, en no two films like it.

4.0* en een uitgebreide review

9de film van de Cameron Diaz marathon!

Een film die echt al heel lang op mijn lijstje stond en dan nu eindelijk gekeken! Een mooie, artistieke en fijne film om naar te kijken. Absurd, maar daar hou ik wel van. De film overtuigt door de cast. Diaz (iets totaal anders dan ze hiervoor gedaan heeft) en John Cusack zijn best aandoenlijk. Ook Keener en Malkovich zijn een goede toevoeging. Leuk origineel verhaal en verveelt geen seconde. Aan het einde nog even een twist waarvan het puzzelstukje later pas viel.

Vandaag eens herzien. Wat een heerlijke absurde film, ik hou ervan. Dat zo'n krankzinnig uitgangspunt zonder enige poging het te doen begrijpen/uitleggen de kern van de film wordt is toch geweldig. En daarvoor eigenlijk al; de 7,5e verdieping, de maffe secretaresse, de dierentuin in huis, allemaal fijne gekkigheden die de sfeer al vroeg neerzetten. En heerlijk toch hoe Malkovich meewerkt met zo'n script, prettige zelfspot heb je dan nodig. Leuk rolletje van Sheen ook (zeker op het einde, ik ging stuk om zijn kapsel). De film neemt zich grotendeels niet zo serieus en dat moet je zeker hebben.
Waar het zich wel net te serieus neemt, is richting het einde. Het liefdesplotje wat nou eenmaal nodig is om het verhaal te vertellen, wordt te dramatisch en het plan van de oudjes dat ze voor middernacht in het lijf moeten omdat ze anders in een baby komen is net té.
Waar het met Kaufman voor mij nogal eens de mist in wil gaan (vaak een te gek uitgangspunt, maar vaak verlies ik hem een beetje), beklijft het nu voldoende. Een fijne wegkijker, weer eens wat anders, en dat is altijd goed.