Son of the Pink Panther (1993)

Na het tenekrommende Curse hoopten de fans de reeks nog enigzins op waarde te kunnen houden, maar dit is wederom een nieuw dieptepunt. Het blijft een volslagen misvatting van Edwards dat zonder Sellers er überhaupt nog iets van te maken valt. Slecht.

De Pink Panthers films met Peter Sellers waren al een mengeling van flauwe en geslaagde humor, maar Son of the Pink Panther is toch heel erg flauw (en slecht). En dan speelt ook nog eens een keer Benigni de zoon van Clouseau... Dat is vragen om problemen. Het thema van Henry Mancini is buiten de opening en aftiteling compleet verdwenen en de componist waande zich nu helemaal in de Italiaanse sferen. Naast de openingsanimatie is deze muziek nog het leukste van de hele film. Zoon Gregory Edwards nam een ferm gedeelte van de film op zich als second unit regisseur en dochter Jennifer speelde ook nog een vrije grote rol in deze film.

Inspector Clouseau's biggest mistake lives on!

Met A Shot in the Dark had ik me al eens aan het Pink Panther universum gewaagd. De film werd hier op Moviemeter over het algemeen goed gewaardeerd maar ik vond er niet zo veel aan. Naar de score van deze Son of the Pink Panther had ik niet gekeken maar als ik dat wel had gedaan had ik waarschijnlijk zelfs nog niet de moeite genomen om hem te kijken.

Neen, dat is ook niet waar. Waarschijnlijk had ik hem toch nog op gezet voor de rol van Claudia Cardina, die trouwens wel erg miniem is. Ik wist niet het hoeveelste deel dit in de reeks had maar het is er aan te zien dat het 9e deel is. Net zoals andere filmreeksen waar talloze sequels op zijn gemaakt is ook hier het verhaal gigantisch slecht. Met A Shot in the Dark, het tweede deel, had ik al wel een groot idee hoe het verhaal in The Pink Panther verliep. Hier spelen ze er wat verder op in maar op een ontzettend teleurstellende manier, namelijk door zich te concentreren op Clouseau zijn zoon, Jacques Gambrelli. Het moet blijkbaar voor de kijker een verrassing zijn maar je weet dat dit er sowieso zat aan te komen door het al even klungelige karakter van Gambrelli. Het grootste minpunt bij A Shot in the Dark was de vaak kinderachtige humor maar die was bij vlagen nog amusant. Hier wordt diezelfde 'humor' nog eens lekker hard uitvergroot met als resultaat dat het gigantisch irritant was. Ik kan me dan ook echt niet voorstellen dat er mensen zijn die dit goed vinden. Het is trouwens wel erg dat dit nog altijd de regisseur is van het origineel maar wat nog triestiger is, is dat hij het geweldige Breakfast At Tiffany's op zijn naam heeft staan...

Ik zei hierboven al dat ik de film sowieso wel had opgezet voor Claudia Cardinale. In haar gloriedagen was het een ontzettend mooie vrouw maar jammer genoeg waren die dagen in 1993 al lang voorbij. Misschien ook wel mijn schuld, ik had maar moeten zien dat het al de zoveelste sequel was. Peter Sellers is voor velen de enige echte Clouseau en ik begrijp waarom. Hij weet het typetje mooi naar zijn hand te zetten en Benigni slaagt hier niet in. Je moet hem wel aangeven dat hij niet probeert om Sellers klakkeloos te kopiëren maar dat hij zijn eigen draai er aan wilt geven. Jammer genoeg lukt dit langst geen kanten en haalt Benigni mij het bloed onder de nagels vandaan. Wel leuk om te zien dat Herbert Lom nog altijd de rol van Commisioner Dreyfus vertolkt.

Ik ga hier niet meer woorden aan vuil maken. De Pink Panther reeks is niets voor mij en dit 9e deel bevestigt dat nog maar eens. Benigni probeert maar slaagt niet. Het leukste aan heel de film was trouwens nog wel de klassieke openingscredits ondersteund door het bekende Pink Panther deuntje.

1*

Tenenkrommend slechte film, waarbij Benigni gewoon niet slaagt als Clouseau-copycat. Mijn punten komen voort uit het feit dat ik af en toe nog wel in een deuk lag. Helaas was veel ook gewoon niet grappig. 1.5*

Er wordt gigantisch overdreven wanneer men het heeft over (het ontbreken van) de kwaliteiten van deze film. De regie is capabel en het verhaal & de look van de film zijn in de stijl van de rest van de reeks. Het gezeur over het onvermijdelijke ontbreken van Sellers is een beetje treurig. Ja Benigni is een stuk minder leuk en de film als geheel ook. Toch vond ik er enkele leuke momenten inzitten. Een van de slechtste films allertijden is dit zeker niet. Eerder nogal gemiddeld. 2,5 sterren.

Wat als een wereld zou bestaan waarin schoonheid vanzelfsprekend is, elegantie een natuurlijke houding vormt en menselijk verlangen geen bron van schaamte maar van levensvreugde is? De filmografie van Blake Edwards komt wellicht het dichtst in de buurt van dit hemels ideaal.

De film waar ik het over heb is The Son of the Pink Panther. Edwards' cinema wordt vaak ten onrechte beoordeeld volgens de logica van de slapstick: hoe grappig is een valpartij? Hoe efficiënt is een gag? Maar Edwards behoort niet tot de puur mechanische traditie van de slapstick; zijn ware domein is het burleske.

Bij Edwards vertellen lichamen altijd iets over verlangen, vernedering, drift en menselijke zwakte. Mensen raken hopeloos in elkaar verstrikt — letterlijk — op een manier die tegelijk sensueel, hysterisch en vreemd teder aanvoelt. Zijn films hebben minder weg van een stand-upcomedyshow dan van een cocktailparty die langzaam ontspoort in collectieve roes. Chaos wordt bij hem choreografie.

Dat bereikt in Son of the Pink Panther een bijna ontroerende intensiteit wanneer Roberto Benigni, Claudia Cardinale en Herbert Lom verstrikt raken rond een ziekenhuisbed terwijl op de televisie Duck Soup speelt. Edwards brengt hier een laatste groet aan zijn grote meesters: de anarchistische lichamelijkheid van de Marx Brothers, de elegantie van klassieke Hollywoodfarce, de melancholie van entertainers die weten dat hun tijd voorbijgaat. Afternoon delight.

Dat er eindeloos wordt geklaagd over de casting van Roberto Benigni zegt uiteindelijk meer over de cultuur rond franchises dan over de film zelf. Rond Peter Sellers is een bijna toxische personencultus ontstaan: een soort fanboy-mentaliteit waarin “de franchise” als privébezit wordt behandeld. Hollywood heeft die reflex later alleen maar cynischer uitgebuit. Maar ironisch genoeg is Benigni juist perfect gecast binnen het universum van Edwards. Niet omdat hij Sellers imiteert, maar omdat hij een klassiek Edwards-archetype belichaamt: de romantische stoethaspel.

Dit is een man die nog bij zijn moeder woont, maar tegelijk beschikt over een grotesk barokke garçonnière vol portretten van Mozart en Voltaire, afgewisseld met beeldjes van Stan Laurel en Oliver Hardy. Een man die aarzelend Lord Byron citeert aan zijn geliefde, met hetzelfde romantische minderwaardigheidscomplex als de dichter zelf. Die stotterend maar bloedernstig verklaart dat ze ruikt naar honing en warme mango.

De helden van Edwards zijn nooit macho’s. Het zijn schlemielen, zenuwlijders, fantasten die voortdurend vernederd worden door alpha males en geopolitieke intriges die ze nauwelijks begrijpen. Maar precies door hun onbeschaamde romantiek en hun koppige heldenmoed blijken ze onweerstaanbaar — zelfs voor een Oosterse prinses uit een fictieve oliestaat die rechtstreeks uit een stripverhaal lijkt te komen. Hail Freedonia, land of the free.

Edwards omarmt in deze film volledig het artificiële avontuur: spionnen in zonnebrillen, roulette, buikdanscabarets, exotisme, jaloezie en seksuele rivaliteit. Op een bepaald moment blijven de parels van een bustier kleven aan de valse neus van Benigni — een gag die tegelijk infantiel, erotisch en surrealistisch is. Dat is Edwards ten voeten uit: lichamelijke chaos als erotische droomlogica.

De climax mondt uit in een bijna apocalyptische cabaretuitbarsting vol explosies, kanonschoten en hysterie, alsof Edwards moedwillig het budget van zijn eigen film wil opblazen. Alsof hij weigert zijn afscheid waardig of commercieel beheersbaar te maken. Er zit iets heerlijk pervers in die houding. Zelfs de productiegeschiedenis van de reeks krijgt daardoor iets tragikomisch.

Edwards was de The Pink Panther-films al jaren moe en verlangde naar persoonlijkere projecten, maar werd na elke commerciële mislukking opnieuw richting Inspecteur Clouseau geduwd. Zelfs na de dood van Peter Sellers bleef de reeks als een spook voortleven: eerst Trail of the Pink Panther, samengesteld uit archiefbeelden en dubbelgangers, daarna Curse of the Pink Panther met Ted Wass, en uiteindelijk deze film, waarin de geest van Clouseau wederopstaat als diens buitenechtelijke zoon., een rol waar zowel Rowan Atkinson als Gérard Depardieu voor bedankten.

Het wrange en tegelijk ontroerende gevolg is dat Edwards’ verhouding tot Clouseau uiteindelijk volledig begint te lijken op die van inspecteur Dreyfuss zelf. Net als Dreyfuss wordt Edwards achtervolgd door zijn eigen creatie. En daarom voelt de prestatie van Herbert Lom hier zo onverwacht aangrijpend aan. Terwijl iedereen focust op Benigni, speelt Lom eigenlijk de ware hoofdrol: een vermoeide, neurotische man die zijn kwelgeest zelfs na diens dood niet kan ontvluchten. Onder alle farce en decadentie schuilt plots iets diep melancholisch: een filmmaker die afscheid probeert te nemen van een personage dat groter geworden is dan hijzelf.