Attack of the Puppet People (1958)

Soms zie je een poster van een film die je zo aanspreekt of in dit geval op de lachspieren werkte dat je de film maar gelijk even binnenhaalt en kijkt, want 79 minuten is een prima tussendoortje.

Attack of the Puppet People is typisch een film waar de poster gaver is dan de film zelf. De spanning bleef erg lang uit en door de misleidende poster wacht je de hele tijd op de scene met de hond. Gelukkig zit de scene met de hond er wel degelijk in maar dan wel pas als de film al 1 uur en 14 minuten bezig is. De scene met de hond is wel is waar leuk maar lang niet zo gewelddadig als op de foto, en maar van korte duur( 2 minuten hooguit)

Maar even afgezien van deze minpunten is dit nog helemaal zo slecht filmpje niet. Oké de spanning liet lang op zich wachten en was ook nog eens van korte duur, maar daar in tegen is de hoofdrolspeler(poppenmaker) een stuk menselijker en gevoeliger als de meeste gestoorde gekken in horror filmpjes.
Ook het acteer niveau is om aan te zien en de kleine mensjes komen best overtuigend en voor die tijdsperiode mooi in beeld.

DIt is typisch een film van vermaak en zolang je er niet teveel van verwacht is het best een aardig tussendoortje.

2,5*

Gekke dokter verkleint iedereen die hem dreigt te verlaten. Regisseur BIG gaat hier eens op de verklein-tour. In de drive-in kijken de helden nog even naar zijn "The Amazing Colossal Man".

Onderhoudend filmpje, al kennen we de situaties en FX al van "The Incredible Shrinking Man".

Ik had de film eigenlijk beter verwacht. De dokter vond ik wel goed in zijn rol en het thema spreekt me zeker aan. Toch zitten er paar rare ontwikkelingen in het verhaal zoals de ontsnappingspoging met zes die abrupt ten einde komt en niet mee herhaald wordt. En dan de ontsnappingspoging op het einde waarbij de twee hoofdrolspelers wel heel veel tijd krijgen om terug naar het labo te gaan en de manier waarop wordt teleurstellend uitgewerkt. En van de vier andere mensen wordt niet meer over gesproken.
Ook allemaal te braafjes uitgewerkt waardoor de nodige spanning ontbreekt. 5/10

Deze film is (mede) geschreven en geregisseerd door Bert I. Gordon. Die ook de verantwoordelijkheid had voor de SFX (achterprojectie) En die de speciale effecten zijn niet eens zo heel slecht. De regisseur veroverde in de jaren vijftig zijn eigen plekje, het zit al in zijn naam, door mensen of dieren te vergroten. Hier gebeurd eigenlijk hetzelfde maar ditmaal worden de gebruiksvoorwerpen vergroot waardoor het lijkt alsof de personages zijn gekrompen. Dit is ook een film met een beetje misleidende titel want de 'poppenmensen' vallen niet aan. En meer dan wat de eerste regel van het plot zegt, doet de film ook niet; een gekke poppenmaker is bang om alleen achter te blijven, en ontwikkelt een machine die gewone mensen kan laten krimpen. Wel weten de schrijvers dingen te verknoeien; de kleintjes in slaap, in buizen laten stoppen? En werkelijk een liedje en een deel van Colossal Man in een drive-in scene recyclen? Dat was wel jammer! Het kleine beetje dreiging komt nu de meest van de tijd van de rebellie van de kleine mensen, tja een echte horrorfilm is het dus niet. Wel een typisch American International Pictures (AIP) jaren '50 film! Deze studio bracht low-budget films uit, gericht op een tienerpubliek. Hoewel de acteurs in deze film hun tienerjaren al ver voorbij waren. Het meeste acteerwerk is wat amateuristisch, met uitzondering van de poppenmaker John Hoyt. Toch zijn John Agar (Tarantula, The Mole People, Invisible Invaders), June Kenney (Earth vs. The Spider) en Susan Gordon (The Five Pennies) geen onbekende voor de liefhebbers van low-budget films; Dit was ietwat zwak ondanks een behoorlijk concept maar ook verre van verschrikkelijk.