Slacker (1991)

Onboeiend los zand. Niet om door te komen.

Supergave film en de tweede film die Richard Linklater maakte. Slacker gaat over slackers. Mensen die niets uitvoeren, werkloos, lui en voor veel mensen (lees: werkenden) waarschijnlijk onuitstaanbaar zijn. Achter die eerste kenmerken schuilen echter vaak ontzettend interessante mensen. En dat wordt prachtig in beeld gebracht in deze film.

Sommige oeverloze discussies zijn zeer interessant om aan te horen en de film zit vol met moviequotes waar je langer over na wil denken of in ieder geval even bij stil wil staan. Ik heb genoten van deze film en ik vind dat Clerks, bijvoorbeeld minder goed is geslaagd in deze opzet.

Ook mooi voorbeeld van een invloedrijke indiefilm trouwens en inspiratiebron voor het mumblecore-genre dat begon in Amerika rond de eeuwwisseling.

Apart filmpje dit. Heel loom, allerlei vreemde types passeren de revue, iedere coherentie ontbreekt, monologen zijn nauwelijks te volgen...toch wel vermakelijk en een leuke sfeer- en tijdsschets van een broeierig Austin, gezien vanuit enkele slackers.

Linklater heeft nog een rolletje als allereerste personage in een taxi, met een monoloog over hoe iedere gedachte die mensen hebben die ze niet uitvoeren een aparte tijdslijn zou volgen, zodat oneindig veel tijdslijnen of 'werkelijkheden' naast elkaar lopen; dit alles tegen een taxichauffeur die niets terug zegt.

Typische debuutfilm waarin Linklater er duchtig op los experimenteert. De narratieve stijl is best origineel te noemen, maar gaat na een tijdje wel vervelen. Inhoudelijk is Slacker dan weer amper de moeite. Als je zeverende jongeren wil zien, kijk je beter Linklaters Dazed & Confused: min of meer een herhalingsoefening van Slacker maar met interessantere personages en een veel hogere nostalgische waarde.

Best wel een unieke film. Vooral ook qua vorm. De film volgt telkens andere personages die langs elkaar lopen op straat of in dezelfde ruimte zijn en switcht dan van de een naar de ander. Een reeks van mensen die vaag aan elkaar geketend zijn doordat ze bij elkaar in de buurt leven. Soms uitermate fascinerend, soms bizar, soms doelloos, maar maakte ook wat nostalgische 90's gevoelens bij me los. Ik vind de film ook heerlijk in het gebrek aan ambitie van al die mensen.

3.5*

Van deze film heb ik zelf het concept ooit eens bedacht. Toen bestond deze film waarschijnlijk al, al wist ik dat niet. Of ik de kwaliteiten heb om er een leuke film van te maken laat ik in het midden. Linklater is dat in elk geval wel gelukt.

Lang niet alle sketches, want daar komt het toch een beetje op neer, zijn even leuk, maar overwegend blijft het wel vermakelijk. De film had niet langer moeten duren en misschien was het leuk geweest als het losse zand nog aan elkaar verbonden werd, maar het is ook wel goed zo. Linklater leek aan het begin van zijn carrière nog wat ambitieuzer / zichzelf wat meer uit te dagen. Hopelijk pakt hij dat later weer wat meer op. 3,5 sterren. Heb de dvd geruild, maar koop hem wellicht weer. Toch wel een redelijk unieke film.

Leuk om te zien hoe Linklater hier met bepaalde elementen al de fundering legt voor de Before trilogie. Ik was hier niet kapot van, maar het is op zijn minst erg creatief en origineel en kijkt toch wel lekker weg, ondanks dat je wel scherp moet blijven, want als de monologen je ontgaan dan gaat de hele film aan je voorbij.

Goeie film die zich afspeelt tijdens een reguliere dag in Austin. Verschillende mensen die elkaar op een natuurlijke manier aflossen met vrij lang aangehouden shots (de film heeft hierdoor een aangenaam tempo). Dialoog gedreven waarbij de gesprekken over van alles nog wat gaan maar vaak met een filosofische insteek. Richard Linklater zit zelf in de opening van de film als de man in de taxi.

Richard linklater heeft me al aardig wat filmplezier bezorgt, maar bij deze Slacker moest ik bij momenten toch stevig op de tanden bijten om de film door te komen.

De overgangen naar de verschillende personages die we volgen, zijn telkens vlotjes gedaan. We volgen telkens een bepaalde persoon die iemand anders kruist, waarop de film verder gaat met het nieuw personage. Alleen had ik het na een halfuurtje wel gezien. De meeste van de gesprekken worden nooit boeiend en geen enkel van de personages slaagt erin om iets extra’s aan de film toe te voegen. Het zijn voornamelijk rare snuiters die we volgen die blijkbaar heel de dag werkloos rondhangen.

Nee, dit was het niet. Linklater slaagt er wel in om een leuk sfeertje in de film te brengen, maar niets van dit alles blijft hangen. Enkel de scène in het begin van de film waar een vrouw in het midden van de straat ligt en geen enkele van de omstaanders haar echt te hulp schiet (behalve dat een man haar boodschappen opraapt), was wel een leuk absurd momentje.

2*