Straight outta Compton (2015)

Sterke muziek-Biopic dat goed en overtuigend beeld geeft van de wereld waar de west coast Hip-hop muziek uit voortkomt. De karakters zijn goed gecast en Ice-cube en Dr. Dre als de twee hip-hop iconen vertalen uitstekend de kracht van (rap)muziek als uitlaatklep in de explosieve sfeer van de jaren '80 en '90.

De bijna archetypisch platen-manager Jerry Heller (overtuigend gespeeld door Paul Giamatti) kwam kortgeleden nog in het nieuws vanwege zijn aanklacht voor laster tegen Dre en Cube vanwege zijn uitbeelding in Straight Outta Compton.

Ondanks dat ik niks maar dan ook helemaal niks met rap muziek heb heeft deze "Straight Outta Compton" mij volledig omver geblazen.

Ik stond volledig blanco in de levensverhalen van Dr. Dre, Ice T en Eazy E, dus alles was voor mij een open boek. Misschien daarom wel wist de film mij extra te overtuigen.

Het begin naar succes, de onderlinge verstandhouding, haantjes gedrag, afgunst en jaloezie maar toch uiteindelijk de hechte vriendschap die overheerst, prachtig.

Maar ook zaken als machtsmisbruik van politie, Rodney King en aggressieve management praktijken waar geweld niet wordt geschuwd komen voorbij. Er wordt geweldig geacteerd en het jaren 80 sfeertje inclusief de zogenaamde jumping cars is een genot om naar te kijken. En natuurlijk de muziek. Het zal nooit mijn ding worden maar in deze "Straight Outta Compton" genoot ik ervan.

4.5*

Verrassend goede film is dit. Persoonlijk hou ik totaal niet van dat rap-gedoe, maar in deze film klopt alles. Halverwege heb ik de film uitgezet, om me op wikipedia even "in te lezen" in het levensverhaal van Ice Cube en Eazy E. Daarna verder gekeken. De rap teksten gaan vaak te snel om te begrijpen, maar zijn een stuk interessanter dan die van een Guus Meeuwis of Nick & Simon. Ook wordt er een aardig inkijkje gegeven over hoe het er aan toegaat in de muziekwereld, waar artiesten steevast genaaid worden door hun managers. 4.5*

Ik kan hier niks anders voor geven dan 5*, wat een film. Vooropgesteld, ik ben een enorme hiphop fan wat natuurlijk meehelpt bij het beoordelen van een dergelijke film. De speelduur van bijna 3 uur is iets wat je totaal vergeet, elke scene is even boeiend.

Op naar deel 2!

Weer zo'n standaard en veel te lange biopic met weinig echte focus. De openingsscène is best grimmig en gaf me juist nog goede hoop, maar daarna ontpopt de film zich toch wel op een erg bekende manier. Voor de fraaie setting en muziek is niet eens zo heel veel ruimte. In plaats van beelden van Compton en Los Angeles krijgen we juist relatief veel donkere scènes binnenshuis te zien, en als we de bekende klassiekers horen is dat vaak niet het originele materiaal (wat is er nou leuk aan een acteur Snoop Dogg horen nadoen?), en de muziek komt niet terug in mooie lange montages of zo, maar in scènes waarin we steeds fans of de artiesten zelf op hun eigen muziek uit hun dak zien gaan. We moeten vooral ook zien hoe populair en omstreden ze allemaal zijn, met veel beelden van feestjes met vrouwen en drank.

Zodra het geruzie over geld begint wordt de film pas echt ronduit saai. Erg vervelend zijn ook de dialogen of shots waarin alles wordt voorgekauwd. Zo zien we tijdens de persconferentie na de rellen in Detroit zien we hoe een journalist aan Ice Cube vraagt wat hij met al zijn geld doet, gevolgd door een veelbetekenend shot van eerst een ontevreden kijkende Ice Cube en dan de onbetrouwbare manager, een tegenvallende rol van Giamatti. Hij is wel een van de weinige acteurs met ervaring. Leuk dat de acteurs over het algemeen goed lijken, maar echt goed spelen kunnen ze niet. Alleen Ice Cubes echte zoon viel wel echt positief op (al was Jason Mitchell mijn favoriet tot hij een paar uitglijders had later in de film).

Verder is het ook eigenlijk een ronduit lelijke film om te kijken, en zoveel scènes zijn tenenkrommend werkelijk. We zien Eazy-E aanvankelijk dramatisch rappen, om het dan na wat hulp van Dr. Dre wel goed te doen. Er is een scène waarin te zien is hoe Fuck tha Police tot stand kwam (met de politie zoals de hele film als de echte bad guys, samen met Suge Knight). In een andere scène gaat manager Jerry helemaal uit zijn plaat als het woord Jood valt. Snoop Dogg en Tupac komen nog even en passant voorbij. Nog meer uit het niets is er ineens wat actie in de vorm van een korte auto-achtervolging. En dan wordt voor de tranen nog even op het einde de dood van Eazy-E uitgemolken, inbegrepen zo'n draak van een cliché waarin een meute respectvol wat kaarsjes omhoog houdt.

Als je kijkt naar wie er betrokken zijn bij productie en regie verbaast het ook niet echt dat de film eigenlijk gewoon een pure hagiografie is. Vooral tijdens de aftiteling geeft de film zich wat dat betreft wel bloot. Volkomen onnodig zijn er dan nog wat verwijzingen naar Eminem, Beats, zelfs wat van de over het algemeen vreselijke bijdragen die Ice Cube aan de filmindustrie heeft geleverd, haha. En dan te bedenken dat de film bijna tweeënhalf uur duurt. Een half uurtje eraf en ik had nog best wat milder willen zijn, maar nu gewoon een dikke onvoldoende. 1.5*.

Alle muziek die je in de film hoort zijn gewoon de originele tracks. En de stukjes die de acteurs doen in de film konden volgens mij niet anders (Eazy die voor het eerst gaat rappen, Snoop die voor het eerst Nuthin' But A G Thang hoort). Of had je de acteurs in die stukjes willen zien playbacken? Dat had er pas belachelijk uitgezien volgens mij.

'Snoop Dogg en 2Pac komen en passant nog even voorbij.' Die waren nou eenmaal erg belangrijk in het Death Row gebeuren wat weer erg belangrijk was voor Dr. Dre en zijn verhouding met Eazy (en Suge Knight). Dus zo en passant was het niet.

Zo zijn er nog wel meer dingen waar ik op zou kunnen reageren, maar heb daar geen zin in. Het lijkt er vooral op of je de film al wou haten voordat je erin ging of dat je gewoon een ongelooflijk schurfhekel hebt aan biopics (zoals je eerste zin doet vermoeden).

Playbacken sowieso niet uiteraard. Ik had liever wat mooie montages of langere scènes of zo met de originele muziek gezien dan steeds beelden van opnames of mensen die naar de muziek luisteren. Ze in de studio aan het werk zien is helemaal niet zo interessant vind ik. Tenzij het echt heel goed geschreven is allemaal.

Verder is er zoveel belangrijk, maar voor een goede biografie zul je ook keuzes moeten maken. Biopics zijn vaak niet mijn favoriete films inderdaad, maar ik laat me graag overtuigen. En willen haten, ik keek juist best uit naar een combinatie van muziek en de setting.

de bijna 3 uur vlogen voorbij.

erg sterk.

Degelijke Muziek Biopic, die de geschiedenis vertelt omtrent de rapgroep N.W.A. De acteurs zijn uitstekend gecast voor hun rollen, en acteren met de nodige inleving. Verder zorgde de flitsende montage en goede muziek er ook mede voor dat de film zo voorbij leek te vliegen. Het verhaal is goed uitgevoerd, en de film kijkt lekker weg. 3,5 Ster.

ondanks dat het niet mijn muziekkeuze was vroeger, gewoon een vetgave film. Goed acteerwerk, lekkere muziek en een goede boodschap.

absoluut de moeite waard om te kijken.

Goed verhaal, sterk acteerwerk en verveelt geen moment. Zo heeft ieder lid echt zijn eigen karakter. Voor mij tot nu de beste hip hop film

Het verhaal van N.W.A. was mij wel bekend, maar ik heb die periode zelf helaas niet mee kunnen maken. Tracks als 'Fuck Tha Police' en lines als 'Straight outta Compton, crazy motherfucker named Ice Cube' zijn klassiekers in de hiphop scene, dus ik had altijd wel door dat N.W.A. een hele grote indruk achter heeft gelaten..

Deze film vertelt zo nauwkeurig mogelijk het verhaal van de mannen achter deze 3 letters. Ik heb weleens geruchten gehoord dat Eazy E gay zou zijn en daarom uiteindelijk is gestorven aan aids.. Maar daar wordt in deze film verder niet over gesproken. Dat Ice Cube alle teksten schreef was mij ook niet bekend. Maar het bewijst wel waarom juist hij en Dre, op dit moment nog steeds relevant zijn en volop meedraaien in de media wereld. Films, headphones, muziek.. ze zullen er waarschijnlijk nooit mee stoppen. Gelukkig maar.

Na zo'n anderhalf uur besloot ik eens te kijken hoelang de film nog zou duren. Toen kwam ik er achter dat ik nog niet eens op de helft was. Dus ja, de film is wel redelijk langdradig ja.. maar ik vind dat bij een bio-pic niet eens zo heel erg. Alle personages worden namelijk uitgebreid geintroduceerd en ze krijgen allemaal de ruimte om te laten zien wat ze hebben betekent voor de groep.

Ik had het juist jammer gevonden als de film was gestopt bij het moment dat ze groot begonnen te worden. Dan zou je namelijk zo'n anti-climax krijgen als bij het einde van 8 Mile. Nee, het is wel eventjes een zit. Maar het is het meer dan waard. De cameo van de goedlijkende Tupac en de opname van 'No Vaseline' waren voor mij toch wel echt de hoogtepunten. 3.5*

Redelijk vermakelijke biopic, maar mag wel stellen dat hij ietwat opgehyped wordt. De film duurde wat mij betreft ook iets te lang. En dan te bedenken dat de originele cut over de 3 uur zit. De film wisselt sterke scenes af met nogal overbodige scenes. Weet ook niet of het door Ice Cube's rol in de productie komt, maar vind dat er nogal veel nadruk wordt gelegd op wat hij wel niet allemaal kan. Bijvoorbeeld de scene dat hij bezig is met het script van Friday. Totaal nutteloze scene voor het verhaal. Nou ben ik zelf ook alles behalve thuis in deze scene, maar het taalgebruik in de dialogen vind ik gewoon storend.

Visueel is de film wel interessant, maar heb deze regisseur ook wel redelijk hoog zitten. Qua cast merkte je dat ze onervaren waren, er zat ook geen constante lijn in. Zo heb ik me op dezelfde acteurs verbaasd over zowel goede als slechte scenes. En Giamatti vond ik iets te voor de hand liggend gecast. Speelt al te vaak deze rol.

Maar de muziek was verder goed en over het algemeen was het een interessante ervaring.

3*

Commercieel compliment.

Deze filmbiografie van NWA blijkt een enorm commercieel succes. Zodanig zelfs dat er nogal wat records zijn gebroken met betrekking tot het openingsweekend. Het zij Dr. Dre en Ice Cube van harte gegund, evenals de 'consultants' DJ Yella en MC Ren. Er wordt zoveel geld verdiend met de film dat de laatste (naast Ice Cube zonder twijfel de belangrijkste tekstschrijver van de band) kennelijk akkoord ging met het feit dat hij er in deze film wel erg karig vanaf komt. Alsof hij niets betekende.

Sowieso is dit de 'Dr. Dre en Ice Cube-show'. De laatste wordt hier zelfs vertolkt door zijn eigen zoon. Iets wat de zoon van Eazy-E, die dit ook graag wilde, werd ontzegd. Misschien bakte hij er niets van, maar ook hem werd al snel een alsnog geld genererende rol toebedeeld. Als adviseur van de acteur die het wél mocht doen. Je kunt je afvragen of de 'erven Wright' blij zijn met de manier waarop de rapper hier wordt neergezet, maar geld heelt waarschijnlijk alle wonden.

Ice Cube en Dre als helden. Met zowaar lofbetuigingen van andere rappers tijdens de credits. In het geval van Cube zijn er zelfs clips uit zijn filmcarrière. Bij Dr. Dre zijn het naast de bedankjes van 50 Cent, Eminem en Snoop Dogg de verdere zakelijke successen waaronder reclame voor zijn eigen audiomerk Beats. Het mag allemaal, maar toch ben je geneigd te denken dat ze dit soort zelf gegeven complimentjes niet nodig hebben. Ze stonden praktisch aan de basis van de wereldwijde doorbraak van gangsterrap immers.

En dat er zich ook echte gangsteractiviteiten afspeelden destijds blijkt - zoals verwacht - nogal mee te vallen. Eazy-E als dealer en verder wat onterechte arrestaties voor de rest. Gelukkig waren ze meer bezig met muziek, al kun je bij de chronologie van onder meer de liedjes wel wat vraagtekens zetten. Ach, het blijft film en daarmee mag geknoeid ten faveure van het vermaak. Al moet gezegd dat de film helaas niet zo sterk is. Niet zo sterk als de albums van de band in ieder geval. Bij lange na niet.

Of dit te maken heeft met het geheugen van de oud-leden? Yella's pornoverleden komt in elk geval alleen middels een knipoog voorbij. Er is eigenlijk niets nieuws onder de zon. Dr. Dre lijkt zijn eerste echte jointje te hebben gerookt ten tijde van zijn klassieker 'The Chronic' - een rare scène - en heeft vroeger dus écht geen make-up gedragen bij The Wrecking Crew. Alles werd snel pais en vree met Eazy. Het beruchte 'Wit Dre Day' wordt niet gehoord, laat staan het prachtalbum 'It's On (Dr. Dre) 187um Killa' van Eazy-E.

Maar al het zuurpruimen voorbij, valt er dan niks te genieten? Jazeker wel. Gelukkig wordt er veel muziek gedraaid, alle soms ietwat slordige playback ten spijt. Helaas mochten de acteurs - die nogal wisselvallig acteren - zelf ook rappen, iets wat naast O'Shea Jackson Jr. niet had gehoeven. Ice Cube's zoon lijkt griezelig veel op zijn vader. De muziek redt de film, evenals Giamatti's geschmier. Verder gaat men niet de diepte in en de pogingen daartoe doen goedkoop aan. Het duurt te lang en sommige stukken zijn ronduit saai. Een woord dat je nooit in verband zou willen brengen met de pioniers van 'explicit lyrics rap'.

Doorsnee.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Leuk maar niet speciaal, geen film die je moet zien tenzij je erg into rap bent.

De deuntjes uit je jeugd horen, verder en vrij mager verhaal met simpele karakters, weinig diepgang, beslissingen zonder onderbouwingen, geen spanning, geen emotie, beetje stereotiep en afgezwakt..speelt vooral de "zwarte jongere tegen de politie" kaart..het kabbelt lekker door op de beats van de gangsterrap van eind jaren 80 en begin 90 maar weet nooit echt te boeien

Wat een welkome verrassing! Damn, that shit was dope.

Laat ik even voorop stellen dat ik geen fan ben van het rap-genre en eigenlijk helemaal niets afwist van het verhaal van Dre, Ice Cube en N.W.A. En dan geeft Straight Outta Compton toch wel een interessante kijk in het leven van deze mannen. Het is allemaal niet heel diepgaand, maar voor mij maakte dit niet uit, omdat het verhaal voor mij helemaal nieuw was.

Van begin tot eind is het interessant om naar te kijken en wordt dit verhaal goed verteld. De soundtrack zorgt er ook voor dat je er helemaal ingetrokken wordt en tijdens het beruchte Fuck The Police-optreden kreeg ik zelf ook helemaal dat badass gevoel. Yes, meer dan tevreden.

*4

Van begin tot eind wist deze film me te boeien! Tof ook dat Ice-Cube zijn zoon, zijn eigen vader mocht spelen. Ik geloof overigens al jaaaren, dat Suge meer te maken heeft met Eazy zijn dood dan wat de mensen worden voorgespiegeld, maar dat terzijde. Al die geschiedenis stukjes, de kennis, (Die ik dan tot zover heb) over N.W.A, de beefs in het verleden en de rap in z'n geheel maakte het voor mij erg makkelijk om hier zonder te knipperen met m'n ogen naar te kijken. Ik denk dat voor veel mensen deze film ook makkelijk kijkbaar is zonder dat je er iets van af weet, en of degenen (Waar ik mezelf onder schaar) die wel wat meer over de historie weten, dan sneller geneigd zijn om de film goed te vinden ? wie weet, but i don't care. Oprecht een goeie film! die wellicht, zelfs ondanks de ruim 2,5 durende speelduur, nog uitgebreider had kunnen worden belicht.

Een film is nooit perfect is mijn ogen, maar een dikke 4 verdient die in mijn ogen wel.

Ik kende zo'n beetje het hele verhaal achter NWA en Eazy E al, en heb echt genoten van deze film.

Was trouwens verbaasd dat No Vaseline er wel in zat maar Fuck Wit Dre Day vs. Real Muthaphuckkin G's niet. Dat was toch een behoorlijk grote piek in de onenigheid tussen Dre en Eazy.

Genoten heb ik van begin tot einde van deze straight outta compton. Al sins mijn jeugd een hiphop fan laatste jaren wel geminderd, luister nu niet veel muziek meer de rap van nu trekt ook op niet veel meer als toen. Geweldig om vele heerlijke nummers terug te horen in de film. Verhaal was ook zeer goed, wist er al dingen van maar niet alles. Acteerprestaties waren goed. Toch wel goed drama ook vooral tegen het einde. Ik heb de directors cut gezien wel een lange zit maar was het zeker dubbel en dik waard!! Krijgt van mij een dikke 8/10

Er gingen dus stemmen op dat deze film wel meer Oscar-nominaties had moeten krijgen. Dat lijkt me wat overdreven. Net zozeer als dat het script wel is genomineerd trouwens. Want hoewel de film over de volle lengte vrij onderhoudend is en niet verveelt is dit met de beste wil geen goede cinema te noemen. En dat ligt ook vooral aan het script.

De film, om het beestje maar een naam te geven, is vooral een samenvatting van de geschiedenis van NWA, een collage van losse scènes: de hoogte- en dieptepunten, het concert in Detroit, het ontstaan van Fuck tha Police, de fitties, de aids van E en het vertrek van Dre bij Death Row. De typische biopic dus, met het standaard afvinklijstje waarin men maar geen keuzes durft te maken om iets te schrappen. Daarom vond ik Steve Jobs ook zo verfrissend, door wel keuzes te maken en slecht enkele scènes en momenten te pakken om zo je punt duidelijk te maken. Dat had deze film goed gedaan, door zich slecht op een onderdeel van de groep NWA te richten, of desnoods volledig op Dre of Eazy-E. En dat gaat maar door met clichés ook nog eens. Dre die weggaat bij zijn moeder uit huis (en wie denkt niet dat zij ergens nog wel zal zeggen dat ze trots op hem is) of alleen al de intro van de drie hoofdfiguren. We zien Eazy-E met drugs bezig, Dre luistert zijn funkplaten en Ice Cube is wat teksten aan het schrijven en zo zijn ze al netjes in hun hokje gestopt. Kom op, je kan toch iets origineler verzinnen? Maar genoeg voor een Oscar-nominatie dus.

En toch, slecht is het allemaal niet. De film weet ondanks een behoorlijke lengte goed te vermaken, vooral door het hoge tempo. Dat maakt dat het allemaal wat oppervlakkig blijft (zelfs het wat meer duistere tweede deel) maar ook dat je je niet snel verveelt. Verder is de muziek lekker, het zomerse sfeertje wordt goed gevangen door de camera en je krijgt een aardig idee van de sfeer toentertijd. Inclusief de politie met de iets te kleine piemeltjes die vroeger waarschijnlijk bij gym als laatsten werden gekozen en om hun bevrediging te krijgen dan maar een beroep daarvoor kiezen. Om andere te irriteren, het leven zuur te maken of pleziertjes te ontnemen. In Nederland heb je die types ook, maar die gaan ook wel werken bij Stap of Stivoro.

Maar goed, uiteindelijk had je net zo goed een docu kunnen maken die een uur korter duurt. Dan leer je evenveel en heb je niet het idee iets gemist te hebben. 3,0*.

Goede biopic die niet hoogstaand is maar wel vermakelijk, en, bijzonder bij dit type films, een goed tempo heeft. N.W.A. waren pioniers en hebben het genre (mede) groot gemaakt en dat komt goed over, net als hun aanvaringen met de politie. Die komen er zoals verwacht slecht van af- wat dat betreft is er niet zo veel nieuws onder de zon want nog steeds zijn ze bijna wekelijks negatief in het nieuws.

De voor mij onbekende acteurs waren erg goed gecast. Ik vemoedde al dat de zoon van Ice Cube de rol van zijn vader speelt want dat zijn 2 druppels water. Maar ook de overige acteurs zijn geloofwaardig. Paul Giamatti als twijgelachtige manager doet het ook goed- wel bleef onduidelijk hoe hij Eazy E. nou precies had genaaid, zelf is hij het in elk geval niet eens met hoe hij geportretteerd wordt.

Sommige stukken waren wel minder. Zo komt MC Ren er wel erg bekaaid van af, en de sentimentele scenes (dood van broertje van Dre, overlijden van Eazy E.) waren het minst. Ook jammer dat gebeurtenissen waarin de minder goede kanten van Dre en Ice Cube tot uiting komen onbesproken blijven, Dr Dre en Ice Cube hadden dan ook een grote rol in de productie van deze film zoals uit de wat misplaatste aftiteling blijkt.

Maar over het geheel toch genietbaar en ondanks de lange duur heb ik me geen moment verveeld.

De film keek zeer goed weg en de bijna 3 uren waren zo om. Jammer genoeg niet altijd waar gebleven aan hoe het echt is verlopen. Arabian Prince is zelfs niet te bespeuren in de film wat wel zeer jammer is. Er was ook te weinig ingespeeld op Mc Ren terwijl hij toch ook een vaste waarde was in NWA. Ik miste ook de vete tussen Dr Dre en Eazy. Dr Dre kwam hier te goed van af in deze film. Real muthafuckin G's niet te horen in een film die deels over Eazy E gaat? Toch krijgt het een 4 van mij want puur als film bezien was gewoon top.

Dit biografisch drama was voor mij een zeer aangename wegkijker waarbij de lange speelduur zo voorbij ging. Waarheid versus film blijft hier voor mij een issue maar de N.W.A. en hun revolutie tegen het gezag was vooral door de manier waarop zij dit tot uitdrukking brachten erg indrukwekkend geportretteerd. De hiphop is dan ook sterk vertegenwoordigd en maakt het echt een geheel. Het acteerwerk was niet van een bijster sterk niveau maar het kon er mee door.

Geweldige film!

Ah! Ik was blijkbaar niet de enige persoon die iets niet vond kloppen qua chronologie van een aantal nummers. Het hele schouderklopjesgebeuren met betrekking tot voornamelijk zakelijke successen tijdens de credits was erg overdreven en deed de film ook een beetje teniet. Want dat de film bijna drie uur duur had ik totaal niet door.

Goeie film over vijf vrienden uit Compton die een rapgroep beginnen genaamd N.W.A. Een prima, maar weinig verrassende muziekfilm die zich afspeelt in het Los Angeles eind jaren '80, begin jaren '90. Die periode wordt goed neergezet en de film ziet er verder ook goed uit. Uitstekend acteerwerk van de gehele cast.

“Let me tell you what I see here: a lot of raw talent. Swagger. Bravado. People are scared of you guys. They think you're dangerous, but the world needs to hear it.”

Sterke muziek biopic over het ontstaan van de groep N.W.A. Ik ben geen die hard fan van rap muziek maar bij sommige nummers was het moeilijk stilzitten. De herkenbare nummers worden op een aanstekelijke manier gefilmd en gezongen en de overwegend onervaren acteurs waren zonder meer overtuigend. Jason Mitchell als Eazy-E en O’Shea Jackson jr. als Ice Cube blinken uit maar ook de andere acteurs spelen erg sterk.

De jaren 80, begin jaren 90 komen op geweldige wijze tot leven en regisseur F. Gary Gray verdient alle lof want het is allemaal uitermate sfeervol, en ondanks de lengte (tweeënhalfuur) blijft de film over het algemeen een aangenaam tempo houden. Discriminatie, politiegeweld, louche zakenmannen (hallo Paul Giamatti met een hilarische blonde pruik) maar ook de onderlinge verstandhouding, contractbreuk en ziekte, alles komt langs in deze erg lange biopic. Of het allemaal zo gegaan is zoals deze film ons wil doen geloven betwijfel ik maar het levert wel een uiterst vermakelijke film op. Wanneer de onderlinge spanningen toenemen zakt de film een beetje weg en wordt het allemaal wat langdradig. Hier wordt ook wel duidelijk dat niet alle personages (Dr. Dre bijvoorbeeld) goed geschreven, geacteerd en interessant zijn. De emotie die het laatste gedeelte eigenlijk moet opwekken was er bij mij dan ook niet ook al is Mitchell hier weergaloos. De film had wat meer focus kunnen gebruiken maar Straight Outta Compton is zeker een geslaagde biopic.

In 2009 kwam de film Notorious uit, het levensverhaal van Notorious B.I.G. en de strijd tussen East en West. Terwijl daar meer aandacht ging naar de strijd tussen de twee gangstarapgroepen, gaat het in Straight Outta Compton vooral over de muziek. De echte start van gangstarap. Niet per se de rise en fall zoals we dat gewoon zijn, maar evengoed met de nodige spanningen. De sfeer en de muziek staan centraal en dat is de grote troef van deze film. Sterk geacteerd en zeker geen brave Hollywoodfilm. We zien ook even namen als Snoop Dogg, Warren G en Tupac, maar gelukkig trekken die niet te veel de aandacht die vooral naar N.W.A. gaat. En logischerwijs iets meer naar Dr. Dre, Easy-E en Ice Cube. Vooral omdat die individueel ook bekend zijn. Maar MC Ren en DJ Yella worden zeker niet vergeten.

De film volgt soms iets te veel het biopic-stramien. Verwacht dus geen creatieve insteek. Maar als je van de muziek houdt en kan genieten van een interessant stuk muziekgeschiedenis, is dit een absolute aanrader.

Mwa.