A Walk in the Woods (2015)

Een aardige ontspannen 'rustig aan' film met twee oude kerels die nog een laatste avontuur aan willen gaan. Robert Redford en Nick Nolte spelen allebei behoorlijk overtuigend en spelen twee verschillende persoonlijkheden die door de natuur trekken. Qua scenario is het behoorlijk simpel maar het is wel vermakelijk met hier en daar humor en mooie beelden van de natuur. Voor de rest moet je er niet veel meer van verwachten. De film is behoorlijk entertaining en op een doordeweekse avond is het een fijne film om te kijken en ik zat de hele tijd te denken aan 3* en zelfs 3.5* voor deze film want het is feelgood maar niet op een geforceerde manier. Maar het einde van de film is wel erg plotseling en jammer en behoorlijk ongeïnspireerd en daardoor zakt de waardering en een film die gewoon leuk was, is hierdoor behoorlijk matig geworden. Jammer!

Vermakelijk.

Leuke film over de roadtrip van twee mannen op leeftijd die nog een keer iets bijzonders willen doen. Het gaat gepaard met mooie shots van de Apalachian Trail en wat grappige momenten en conversaties.

Had meer uit gehaald kunnen worden dan wat flauw ouwemannengedoe. Zoveel als Nolte en Redford in beeld komen, zo oppervlakkig en oninteressant blijven hun personages. Het landschap is mooi, maar er wordt maar vrij weinig echt goed gebruik van gemaakt - ook dat is nogal een ernstig gemiste kans lijkt me. Dan nog de obligate ontmoeting met een berenfamilie en maat is wel zo'n beetje vol.

Er zijn de laatste tijd wat meer 'wandelfilms' in de bios geweest - wat me zo te binnen schiet zijn Tracks (2014), Wild (2014), en dan op stevige afstand deze en The Way (2010). Ik denk zo ongeveer in die volgorde.

Bijzonder aardige film over twee heren op leeftijd die een wandeltocht maken door de Appalachen.

De film is lichtvoetig van toon en kijkt lekker weg. Het verhaal stelt niet veel voor en is op voorhand gemakkelijk in te vullen. Onderweg gebeuren de nodige grappige ongelukjes en vinden vermakelijke ontmoetingen plaats. Niets hoogstaands, maar gewoon plezierig en humoristisch.

De dialogen zijn niet diepgravend, maar wel erg leuk om naar te luisteren. Ze zijn vooral geestig en zitten vol aardige pointes.

Het samenspel tussen Nolte en Redford is top. Prachtig acteerwerk.

Een prettig voortkabbelende film. Gewoon lekker.

“No, writers don't retire.

We either drink ourselves to death

or blow our brains out.

And which will it be for you?

After this interview, maybe both.”

Een road-movie maar dan te voet. En dan ook nog eens met twee oldtimers die zoals een puffende stoomlocomotief de Appalachian trail willen bewandelen. Een trektocht van zomaar eventjes 3500 km in de VS. Een huzarenstuk waar zelfs jongeren hun tanden op hebben stukgebeten. Maar deze twee koppige 70 jarigen laten zich niet kennen en zijn gemotiveerd om de eindstreep te halen. En waarom eigenlijk? Enerzijds is er Bill Bryson (Robert Redford), een schrijver die voornamelijk reisverhalen schrijft. Is dit een soort bucketlist item? Of omdat hij geconfronteerd wordt door een moderator tijdens een televisieshow met het feit dat hij nooit een boek geschreven heeft over reizen in de VS? Of is hij tot de conclusie gekomen dat hij nooit meer die kans zal krijgen? En anderzijds is er Stephen Katz (Nick Nolte), een brompot met een kunstknie, een drankverleden en de noodzaak om elk uur iets te eten zodanig dat hij geen plotselinge aanvallen krijgt. Al bij al lijkt dit een schier onmogelijke opdracht. Maar ondanks protest van Bill’s vrouw Catherine (Emma Thompson) wagen de beide senioren zich aan dit waagstuk.

Films over trektochten door woeste landschappen om zichzelf terug te vinden en meditatiemomenten te beleven, lijken redelijk in trek te zijn. Reese Witherspoon demonstreerde dit al in “Wild”. En Robert Redford probeerde al iets gelijkaardigs als solo-zeiler in “All is lost”. Alleen was er totaal geen sprake van enig dialoog in deze laatste film. En dat is wel in ruime mate aanwezig in “A walk in the woods”. En om eerlijk te zijn, zijn de dialogen van een hoog entertainment gehalte en bij momenten redelijk humoristisch. Het geheel voelde niet aan als geforceerd en men slaagde erin (tot op een bepaald punt) om het niet te laten evolueren tot een soortement slapstick. Twee oude mannen, vol levenservaringen en wijsheid, die trachten hun eigen grenzen te verleggen. Misschien dat de evidente levenslessen een beetje melig overkwamen. Maar dit werd ruimschoots goedgemaakt door de snedige, amusante conversaties en oogstrelende, ravissante landschappen waar ze doorheen trokken.

Misschien waren de verschillende lotgevallen een beetje voorspelbaar zoals het treffen met lokale fauna en het voorval met het onderbroekje in de wasserette met een woedende echtgenoot tot gevolg. Maar er waren ook van die spontaan overkomende hilarische momenten zoals hun ontmoeting met de eigenwijze Mary Ellen (Kristen Schaal) die ze liever kwijt dan rijk waren. Misschien word ik oud maar deze twee ouderen van dagen wisten meer lachbuien te ontlokken dan de meeste doorsnee komedies van tegenwoordig. Tot tegen het einde aan de twee in een ongemakkelijke situatie verzeilen. Toen voelde het een beetje tragikomisch aan en werden de twee overmand door diepzinnige gedachten. Een filosofisch moment. Gelukkig vergaf ik deze misstap vanwege alle voorafgaande, komische oneliners en dialogen.

Of ze nu het traject volledig afleggen of niet, is eigenlijk bijzaak. Redford and Nolte vormden het perfecte duo. Een beetje Lemmon & Matthau op wandel. Ze zien er beide stokoud uit, maar geestelijk lijken ze nog kwiek genoeg. Moesten ze mij bellen om hun te vergezellen bij een onmenselijke trektocht, dan zou ik direct toehappen. Fantastisch relaas.

4*

Roadmovie maar dan type trekkingstocht door de natuur waar twee mannen op leeftijd nadenken over het leven en enkele typetjes tegenkomen. Tocht mocht wat mij betreft wat langer duren. Karakters mochten ook wat dieper uitgewekt zijn. Goede prestaties van de acteurs, met name toch wel Nick Nolte. Film verveelt geen moment, maar je moet van genre houden. Doet me wat denken aan 'the bucket list', 'the world fastest indian' of 'sideways' meets 'into the wild'. Is toch wel mijn favoriete genre... Geen bioscoophit maar voor mij meer dan gemiddeld goed. Vandaar 4* waard...

De backpacker film is bijna een genre op zich : Into the Wild, The Way, Wild... Deze is een variant over twee oude mannen die samen The Appalachian Trail afwandelen. De film moet het hebben van luchtigheid en humor. Vooral Nolte kon er wat van en hoewel de humor van het type cliché grappen was, vielen ze nog best mee : het gedoe met de "slip van Beulah", die irritante Mary Ellen die "Get Lucky" loopt te neuriën en de twee beren bij de tent vielen me best mee. Helaas kwam Mary Ellen niet meer terug om het duo te ergeren . De karakteranalyse van beiden vond ik stukken minder werken dan in de andere voornoemde backpackerfilms en ook de relatie tussen hen beiden liep na al die gedeelde momenten af met een afstandige kille handshake. . Nee, diepgravend was het niet op dat vlak.. al bij al toch een fijne aangename en bij momenten grappige film.

Deze film draait volledig om de twee hoofdrolspelers, fantastisch gespeeld door Redford en Nolte, waarbij Nolte met zijn uiterlijk en stem extra indruk maakt. Daarnaast brengt hij de nodige humor mee, waarbij Redford met scherpe dialogen ook vaak grappig uit de hoek komt. De goede dialogen en mooie setting mogen er ook zijn, jammer alleen dat er niet wat meer diepgang in de karakters zit.

Aardige film waarin twee oude vrienden besluiten het Appalachian Trial van 3500 km te bewandelen. Het verloop is nogal voorspelbaar. De film is hier en daar zeker grappig, maar soms is het wat te dik aangezet. Dit wordt wel deels goedgemaakt door de twee oude rotten (een genot om ze hier samen aan het werk te zien). Verder natuurlijk een aantal mooie plaatjes van de natuur.

Een voorspelbare, maar onderhoudende film.

De film is gebaseerd op het boek van Bill Bryson. Het boek verscheen in 1998, en had de doelstelling om Robert Redford en Paul Newman te herenigen. Dit zou uiteindelijk resulteren in hun 3e samenwerking. Helaas kwam de verfilming niet eenvoudig van de grond, en ging de gezondheid van Newman achteruit. Hij overleed uiteindelijk op 26 september 2008 op 83-jarige leeftijd. Nick Nolte nam de plek van Newman in. Hoewel de personages in het boek rond de 44 jaar zijn, waren zowel Redford als Nolte al ruim de 70 jaar gepasseerd. Deze film betekende een 2e samenwerking voor het duo. Eerder waren ze al te zien in The Company You Keep (2012). Zowel Richard Linklater als Larry Charles werden aangetrokken voor de regie, maar uiteindelijk mocht Ken Kwapis deze klus klaren.

De film beschikt over voldoende elementen voor een onderhoudende rit. De chemie tussen Redford en Nolte werkt prima. Ondanks dat hun rollen niet zo heel groot zijn, leveren Emma Thompson, Mary Steenburgen en Kristen Schaal ook mooi werk.

Ken Kwapis, Michael Arndt en Bill Holderman werden genomineerd voor een Oglethorpe Award for Excellence in Georgia Cinema.

3,0 *

Vaak grappige dialogen tussen onze 2 helden, maar die droge, sarcastische humor volstaat niet om er een boeiende film van te maken. Daarvoor ontbreekt er wat meer spitsvondig avontuur. Als de film dan nog enigszins in mineur eindigt wat de tocht betreft, is het filmpje rap bekeken en vergeten.

Van die "parade aan opmerkelijke reisgenoten" zoals in de synopsis is vermeld, heb ik weinig gemerkt

Onderhoudend.

A Walk in the Woods is een aardig niemendalletje, een film met een 'alles mag, niets moet'-gehalte. Het kabbelt allemaal gezapig verder, precies zoals je het verwacht. Maar dat is eigenlijk nog zo slecht niet, want de film kijkt best goed weg, is af en toe grappig en aan de verplichte dialogen over spijt e.d. erger je je niet, want vooraleer je daar de kans toe hebt, zijn de altijd wat stijve Robert Redford en een pafferige Nick Nolte alweer op weg. Over die laatste gesproken; die ziet er zo ongezond uit dat die elk moment lijkt te kunnen doodvallen.

3

Geen topper maar toch leuk om naar te kijken. 2 goede acteurs. Hij was wel aan de lange kant. Nolte en Redford goed om die 2 bezig te zien.

Two old hands doing their thing... en aangezien het Redford en Nolte zijn is het nog vermakelijk ook. Nergens diepgravend ingaand op het verleden, hetgeen de film een zekere oppervlakkigheid geeft maar zo ook alle cliché's van oude vetes en opnieuw botsende karakters vermijdt, met Redford z'n gebruikelijke charmante zelf, Nolte gelukkig niet op de automatische piloot, veel snedige one-liners en een aantal geestige personages en scènes waarvan met name de praatzieke hiker grappig was en de stilzwijgende aantrekkingskracht tussen Redford en Steenbergen aandoenlijk. Allemaal niets bijzonders, maar ik heb me geen seconde verveeld.

Leuk om Robert Redford en Nick Nolte eindelijk eens samen te zien in een film, maar dit ontstijgt nergens het niveau van een doorsnee sitcom. Ook op visueel vlak stelt het allemaal weinig voor, terwijl het onderwerp op dat gebied toch mogelijkheden genoeg biedt. Het charisma van beide akteurs houdt de boel nog net overeind, maar het script is veel te vrijblijvend en de dialogen lang niet scherp genoeg. Hier en daar valt er wel wat te lachen, maar dit is een erg karig filmpje.

Bill Bryson woonde 10 jaar op de Britse en heeft in die periode uitgebreid, en met succes, geschreven over zijn reizen door Europa. Hij woont inmiddels alweer 20 jaar met zijn vrouw [Emma Thompson] in New Hampshire en werkt mee aan een publiciteitscampagne voor de verschijning van een boekenset met zijn beste werk. Na een televisie-interview begint het bloed te kruipen waar het niet gaan kan en wanneer Bill tijdens een wandeling stuit op een knooppunt van The Appalachian Trail, een wandelroute van meer dan 2000 mijl van Mount Katahdina in Maine naar Springer Mountain in Georgia, besluit hij zijn oude passie weer op te pikken. Catherine staat erop dat Bill iemand meeneemt, maar niemand lijkt beschikbaar. Totdat Bob een telefoontje krijgt van Stephen Katz [Nick Nolte], een oude vriend die Bill 40 jaar geleden in Europa leerde kennen. De contrasten tussen en de talenten van Redford en Nolte bieden voldoende mogelijkheden voor een op zijn minst onderhoudende komedie – gebaseerd op het autobiografische boek van de echte Bill Bryson – maar scenarist Arndt en Holderman slaan de plank volledig mis. Alleen de ontmoeting met Mary Steenburgen zorgt voor wat leven in de brouwerij, maar ook daar weer regisseur Kwapis onvoldoende munt uit te slaan. Temper de verwachtingen en dan valt het allemaal best mee.

Geen beste film, maar beter dan verwacht: minder flauw dan wat de trailer doet vermoeden, maar het mist scherpte, inhoud en visueel spektakel dat er gemakkelijk ingebracht had kunnen worden.

Ik kan eigenlijk niets noemen dat uitgesproken goed is. Emma Thompson acteert erg goed en overtuigend, maar dat is helaas een bijrol. De twee hoofdrolspelers doen het goed genoeg, maar niet meer dan dat. De dialogen zijn voldoende interessant, er gebeurt net genoeg in de film om te blijven boeien, de beelden zijn net leuk genoeg om naar te kijken en de ontmoetingen zijn okay. 'Okay' is misschien wel het sleutelwoord: dat is wat het is, maar niet meer dan dat.

Er is veel op te merken over de film. De casting van Robert Redford is op z'n minst discutabel: Bill Bryson was 45 jaar toen hij besloot de trail te lopen. Waarom dan een man van 79 casten??? Dat verandert het verhaal en de boodschap. En het is onbegrijpelijk dat de makers er niet in geslaagd zijn om de schoonheid van het landschap beter in beeld te brengen. Na het zien van deze film, ben ik niet m'n hiking schoen af gaan stoffen om ook naar noordoost Amerika af te reizen om de trail te gaan lopen terwijl het één van de mooiste lange-afstand-routes is die de wereld rijk is. Ook de inhoud van de ontmoetingen: soms zit er - zoals in het boek - wat humor in, maar het mist de scherpte en is gewoon niet grappig genoeg om echt grappig te zijn. Het wordt daarmee wat oppervlakkig en vlees noch vis. De humor komt niet echt los maar ook de levensvragen landen niet.

Het is het gewoon net niet. Ik vond het leuk om iets van de trail te hebben gezien en de film kom me net genoeg boeien om door te blijven kijken. 2,5 ster en dan ben ik royaal.