Cyborg (1989)

Qua sfeer en badguys en ook soundtrack blijf ik dit het betere Van Damme werk vinden. Klyn is fantastisch gecast als Fender, maar ook de andere boefjes zijn stuk voor stuk goed gecast. Deborah Richter zag er goed uit. Sfeer is lekker donker en er is weinig (lees geen) ruimte voor humor of luchtigheid, ware het niet dat het eindgevecht behoorlijk op de lachspieren werkt (met dat achterlijke geschreeuw erbij). Ik lag helemaal dubbel, vreemd eigenlijk. De gehele film verveel je je geen moment en is de actie prima, en wordt er opgebouwd naar een eindgevecht maar tijdens dat eindgevecht gebeuren er de meest belachelijke dingen. Van Damme die met een heel lullig trapje Fender in z'n rug trapt, die daardoor zowat naar de grond gaat, ontzettend knullig en vreemd gedaan ook. Een paar minuten ervoor kreeg hij nog een paar flinke klappen in zn gezicht, maar die deden hem weinig, maar dat ene lullige trapje in z'n rug....Als dat eindgevecht wat beter gedaan was had hij van mij echt een hoge beoordeling gekregen. Nu is het toch een beetje een smet.

Titeltje meegenomen in de veronderstelling dat het Universal Soldier betrof, per slot van rekening is van Damme daar ook een soort van cyborg. Toen ik de film instapte toen bedacht ik me pas dat die film Universal Soldier betrof. Desalniettemin geprobeerd, maar veel soeps is het niet.

Tja, waar moet je eigenlijk beginnen met dit magere verhaal, belachelijke ogende settings en slecht acteerwerk. Het is over de gehele linie wel erg low budget. En ja, dat is het eigenlijk wel met soms nog een beetje redelijke actie van JCVD maar buiten dat is het om te huilen. Snel vergeten en naar de volgende, wel een gave filmposter overigens.

Nu je het zegt, het heeft er wel wat van weg inderdaad. Vind sowieso de muziek in deze film erg sterk. Vind dit ook 1 van de betere Van Damme films. Dat komt vooral door de badguys en het hele sfeertje wat wordt neergezet. Dat Van Damme niet kan acteren neem je maar op de koop toe. Maar om terug te komen op muziek, de muziek van deze is me altijd wel bijgebleven. Ben er laatst achter gekomen dat bijvoorbeeld Seagal en Schwarzenegger ook bepaalde muziek gebruikt hebben in meerdere films.

Tof.

Jean-Claude Van Damme; het is bijna een genre op zich. Een genre met een paar in steen gebeitelde stijlkenmerken; karatétrappen, getormenteerd zijn en soms idioot schreeuwen tegen eender welke tegenstander. Het is zo ontzettend fout dat het vaak wel leuk wordt. Cyborg is dan nog eens een film met een uitgesproken leefwereld. Een soort Mad Max meets The Warriors, maar met iets meer sci-fi.

Het levert alleszins een leuke kijkervaring op, toch voor zij die JCVD een klein beetje kunnen behappen. Ik kon geregeld wel eens lachen met de dwaasheid waarmee men een aantal actiescènes filmde of op momenten waarop JCVD bijvoorbeeld 'verbazing' moet acteren. De scène waarin hij als Jezus aan het kruis hangt, is wellicht het toppunt. De finale climax kan dat niet meer overtreffen, maar dat hoeft dus niet.

3