The Rose Tattoo (1955)

Magnani speelt een labiele weduwe die niet goed raad weet met de aandacht van een vrachtwagenchauffeur (een nogal melige rol van Burt Lancaster). Dan is er ook nog de vrij oninteressante verhaallijn van haar dochter die verliefd wordt op een zeeman (die, als in veel oude films, voortdurend in zn matrozenpakje rondloopt- zouden ze dat vroeger moeten of zo?) en een kleine inkijk in de Italiaans-Amerikaanse gemeenschap in Louisiana.

Al met al een aardige film die het vooral moet hebben van Magnani, die wel terecht bekroond is.

Na Roma, Città Aperta opnieuw een film gezien met Anna Magnani, naar verluidt de beste actrice ooit van de Italiaanse film. Het schijnt dat Tennessee Williams zo onder de indruk van haar was dat hij speciaal voor Magnani dit toneelstuk The Rose Tattoo schreef.

Zoals gebruikelijk in de stukken van Williams is het een emotierijk, ietwat zwoel verhaal over een Siciliaanse weduwe (Magnani) in Mississippi, die de plotselinge dood van haar man niet kan verwerken en bovendien te maken krijgt met een puberende dochter van 15 (Marisa Pavan). De kennismaking van de weduwe met een vrachtwagenchauffeur (Burt Lancaster) verloopt ook allesbehalve van een leien dakje.

Een boeiende film, vooral dankzij Anna Magnani, die formidabel acteerwerk laat zien en voor haar rol terecht een Oscar kreeg (die overigens namens haar door Pavan in ontvangst werd genomen). Dat vele “kenners” Magnani aanwijzen als de beste actrice ooit uit de Italiaanse filmgeschiedenis, daar kan ik mij iets bij voorstellen, want ze is in één woord: geweldig!

Ik ben nooit een fan geweest van Burt Lancaster. Deze film bevestigt mij trouwens nogmaals in mening dat hij circusartiest had moeten blijven, want goed acteren lukt niet erg.