San Andreas (2015)

Tsja..........

been there, done that maar vooral..........seen that before.

San Andreas is een blockbuster met standaard formule. De ontwrichte familie vormt weeral het drama element, de nadruk ligt duidelijk niet op de duizenden en duizenden anderen die ten onder gaan. Het leed van de algemene massa wordt al snel bijzaak, want onze held moet immers zijn dochter redden. Niet erg, hoort bij de show, is immers een blockbuster en entertainment gaat voor, zou je dan kunnen zeggen.

Daarvoor zou het element drama echter een beetje moeten werken. En dat doet het mijns inziens voor geen meter. Je vraagt je eigenlijk al af hoe een huwelijk met zo'n dijk van een vent überhaupt stuk heeft kunnen lopen. In tegenstelling tot vele andere verhalen is de hoofdpersoon geen loser die boven zichzelf uitgroeit in een noodsituatie, waardoor moeder de vrouw en dochterlief hem met andere ogen bekijken. Nee, de heer Johnson is een stralende held, ik wachtte eigenlijk alleen nog maar op het moment dat hij zijn superheldenpak met cape aantrekt en zonder helikopter verder vliegt.

Begrijp me niet verkeerd, Dwayne Johnson doet zijn uiterste best de pathetische zinnen en one-liners uit zijn strot te wurgen en dat lukt hem aardig. Gugino en Daddario doen ook hun best om mooi, volstrekt hulpeloos en soms ook dom over te komen, alles in afwachting van de sterke arm die hen op het nippertje zal redden. Want daarover bestaat helaas nooit enige twijfel.

De acteurs werken met de mogelijkheden die ze gekregen hebben, het is het script dat niet werkt, want eerlijk: na gevoelsmatig duizend reddingen op het allerlaatste moment interesseerde het me uiteindelijk geen moer meer of het Johnson ook nog zou lukken zijn dochter te redden. Als ze direct daarna tijdens het oversteken door een aanstormende stadbus geplet zou zijn, ik had er geen traan om gelaten. En dan wil ik over patriottisme en pathos aan het eind (waarover martijnk al het nodige schreef) nog niets eens meer wat kwijt.

Is de film dan zo slecht? Nee hoor, als desaster movie werkt-ie wel. Als tussen alle onbenulligheden zoals een gesprek over de diepere betekenis van halssieraden en een irritante cameo van Kylie Minogue het geweld eindelijk weer losbarst, dan gaan de remmen ook los. Het ziet er gelikt uit, het is oorverdovend en je kijkt je ogen uit. Natuurlijk speelt Peyton leentjebuur bij '2012' maar dat doet hij ijzersterk. Het is alleen jammer dat dit te weinig gebeurt. Het gezin Gaines staat centraal en jammer genoeg niet het natuurgeweld. Daardoor lijkt het alsof een natuurcatastrofe er enkel toe dient om een gebroken gezinnetje te kitten. En dat kan niet de bedoeling zijn.

Als spektakel goed, als drama dramatisch. Daarom dan ook maar de helft van het maximale aantal sterren.

"This whole chunk of land will be decimated."

Op voorhand niet veel van verwacht, maar uiteindelijk best een leuke verrassing geworden.

'San Andreas' volgt eigenlijk het bekende stramien binnen het genre van rampenfilms; vader die tegen alle verwachtingen in zijn gezin moet redden te midden van alle noodlottigheid. Het clichématige familiedrama dat daarbij om de hoek komt kijken, mag vanzelfsprekend niet ontbreken.

Alleen jammer dat er op momenten iets te veel afgeweken wordt van de ramp, wat de pacing niet echt bevorderd. Hierdoor krijg je als kijker te maken met vlakke personages die veelal ongeïnspireerde dialogen bezigen. Op zich doet de cast het wel redelijk, met uiteraard spierbundel The Rock die het niet onaardig doet als redder in nood en de lieftallige dames Carla Gugino en Alexandra Daddario die het leed verzachten.

Desondanks vergeet je de langzame punten al gauw zodra de chaos en destructie weer in de spotlight staan, deze worden namelijk vrij spectaculair in beeld gebracht. Het zorgt voor een aantal nijpende situaties die elkaar soms in rap tempo opvolgen. Hierbij is de CGI naar behoren, al hadden bepaalde dingen net iets scherper gemogen. Dat er geregeld een loopje wordt genomen met de geloofwaardigheid mag de pret zeker niet drukken.

Al met al een aardige rampenfilm die volop vermaak biedt. Wel had het hele gebeuren iets ingekort mogen worden om het beter behapbaar te maken.

3,0 Sterren.

Drie woorden: Holy fucking shit!

San Andreas leek mij een 13-in-een-dozijn filmpje à la 2012: oppervlakkig, braaf en ongedurfd. Maar wat zat ik verkeerd. Ik verwachtte een standaard Hollywood popcorn-filmpje, en dat is het min of meer wel, maar dit is redelijk andere koek. Waar 2012 te lang uitrekte, heeft deze film een enorm vlotte vaart. Noem het een roller coaster, want je hebt amper tijd om te ademen.

De openingsscène alleen al was een klap (letterlijk) in mijn gezicht. Ik zag het helemaal niet aankomen en was voornamelijk geschokt. Misschien ligt het aan mijn persoonlijke emotionele crash van de voorbije weken, maar de hele film zat ik met m'n handen voor mijn mond te kijken, tranen in m'n ogen uit medeleven en verbazing. De ene ramp volgt op de andere en de scènes ertussen storen niet echt, want soms moet je even bekomen. De cgi is geweldig en brengt de rampen goed in beeld. Ook is het realisme hier steeds best dichtbij gebleven, want waar 2012 zijn hoofdrolspeler met een limousine door instortende gebouwen doet rijden, doet San Andreas hetzelfde, maar met een helikopter. De film is ook erg bruut, sommige stukjes zijn erg bot en je verwacht ze ook niet.

Het acteerwerk is niet speciaal, maar ook niet slecht. Gewoon zoals het moet. Jammer genoeg zijn de typetjes wel bekend en ietwat afgezaagd. De chemie tussen de acteurs is er echter wel waardoor de filmrelaties min of meer geloofwaardig overkomen.

San Andreas is een bovengemiddelde blockbuster geworden waarvan ik lang heb moeten van bekomen. Een dikke 4*.

Met het gevaar als een puberjongen te klinken: fuck-ing vet!

Ik, als rampenfilmliefhebber, keek al een tijdje uit naar deze film, en je kan wel zeggen dat ik op mijn wenken bediend werd. Dit moet wel de spectaculairste (natuur)rampenfilm zijn die ik ooit gezien heb. Blij ook dat ik besloot om 'm in de bioscoop te gaan zien, want normaal doe ik dat eigenlijk nooit. Draagt toch wel erg bij aan de kijkervaring. Het 3D was wel weer jammer, het zorgt ervoor dat het allemaal wat lastiger te zien is en niet zo heel prettig wegkijkt, en ik blijf het eigenlijk een soort attractiepark-gimmick vinden. Hoop dat de hype over niet al te lange tijd weer overwaait.

Maar goed, de film zelf is natuurlijk grotendeels wat je van een rampenfilm kan verwachten. Verhaal, personages, zijplotjes, humor, romance, allemaal matig, maar wat mij betreft zijn dat niet de dingen waarvoor je een film als deze gaat kijken. Dat doe je toch vooral voor de effecten en het spektakel, en daar lijkt deze film me echt ruimschoots in geslaagd. Hij doet wat hij moet doen; entertainen en verbazen, en daarom vind ik het altijd wat jammer en flauw dat dit soort films toch eigenlijk zelden op een wat hogere beoordeling kunnen rekenen. Kan me slecht voorstellen dat je verveeld en kritisch naar een film als deze gaat zitten kijken, maar goed, ik ben er dan ook een echte sucker voor, en kan ongeloofwaardige dingen altijd wel door de vingers zien.

Dat schip tegen de Golden Gate!
Al die instortende gebouwen!
Die helicoptercrash!
Die tsunamigolf met die bootschroef!
De borsten van de hoofdrolspeelster!

4,25*, misschien dat ik 'm nog verhoog naar 4,5* als ik besluit dat de entertainmentwaarde (en de effecten) dat gewoon verdienen.

film reviews in 100 woorden: San Andreas (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

Altijd leuk als een film je verwachtingen overtreft. San Andreas is geen topfilm, maar wel één van de betere in zijn genre. Het script stelt niet veel voor, maar je gaat natuurlijk naar disasterfilms voor de vernieling. De special effects zijn uiteraard spectaculair en de film is één grote rollercoasterrit. Het acteerwerk is nog wel redelijk overtuigend voor films als deze, vooral The Rock en Paul Giamatti zijn best goed, maar op emotioneel vlak is er niet veel nieuws. San Andreas is voorspelbaar en zit propvol cliché’s, maar is echt enorm entertainend en gewoon FUN!! … Een typische (verstand-op-nul) popcornfilm.

4.0*

Waarom deze in 3D is, geen idee, want naast dat het inhoudelijks niets toevoegde had ik op een enkel moment na ook niet het idee naar een 3D-film te kijken, behoudens dat brilletje op de neus. En het nadeel is dat deze dus in de 3D-zaal van de JT wordt gedraaid hier in Apeldoorn waar overduidelijk iets mis is met de projectie waardoor er een soort dubbele projectie in het midden onderin verschijnt, vooral te zien als de onderkant van het beeld donker is en de bovenkant licht. In andere 3D-zalen heb ik dit nooit gezien. En ik schijn de enige te zijn, want ik heb het al eens aangegeven maar (met een keurige mail, dat wel) werd mij aangegeven dat zij dat niet zagen (je moet redelijk blind zijn) en ze ook geen andere klachten hadden gehoord, Tja.

Enfin, de film. Je verwacht wat verwoesting en verder een hoop clichés en eigenlijk komt dat allemaal uit Nu begon de film wel gelijk goed, met een aardig shot en Taylor Swift op de radio (ja, die muziek van haar vind ik bijzonder fijn) en een redelijk scène. Ook hier spatten alle clichés van af, maar het geeft allemaal niets omdat het tempo redelijk is. Pas na een tijd begint het wel allemaal wat te storen, want hoewel de film een mager beestje is en nauwelijks uitdieping van personages kent (gelukkig niet zeg!) zitten die scènes er wel in en net genoeg om je er toch licht aan te gaan storen. Gooi het dan helemaal overboord. Ook de professor die keurig aan het simpele bioscooppubliek mag uitleggen wat aardbevingen doen en wat de zwaarste ooit was is zo typisch. Twee dingen daar over trouwens. Waarom legt zo'n iemand dit uit aan studenten, die horen dit toch al te weten? En als iemand uitlegt dat 9.4 op de schaal van Rigter de zwaarste beving ooit gemeten was, denk je dan dat er niet minstens een 9.5 komt?

Verder redden de acteurs zich redelijk. Veel stof krijgen ze niet mee, maar iedereen is fris genoeg om er wat van te maken. The Rock is natuurlijk altijd fijn. Niet de beste acteur - en dat merk je soms wel- maar een prettige verschijning met een zeker charisma. Je verwacht overigens wel meer een buitenaards personage als in Fast Five en verder, maar dat gebeurt helaas niet. Verder ook een woordje voor Daddario, ook niet de beste actrice, maar hemel wat een lekkere voorgevel (wat de regisseur ook goed doorhad, getuige enkele uitgekiende shots en een scène in bikini).

Maar uiteindelijk draait het om de verwoesting en daar is inmiddels één van de grote uitkomsten van de steeds beter wordende CGI; het ziet er allemaal fantastisch uit. Soms had je het idee weleens het al een keer gezien te hebben, maar het is spectaculair genoeg en fijn en rustig in beeld gezet om toch te genieten. Daarnaast is het netjes verdeeld met twee aardbevingen over twee steden op twee momenten en eindigt men met slechts een 9.6, alleszins binnen de realiteit nog. Ook de rest van de actie valt allemaal keurig mee waardoor het op momenten erg genietbaar wordt. Die Amerikaanse vlag op het eind maakt het af natuurlijk. 3,0*.

Ja, ze komen allemaal langs in mijn rijtje van favoriete rampenfilms: The Day After Tomorrow, Armageddon, 2012, Dante's Peak. Ik ben een sucker voor het genre. Er is iets adembenemend prachtig en angstaanjagend tegelijk om wereldberoemde steden en bouwwerken compleet verwoest te zien worden door de kracht van de natuur. Het is waanzinnig om naar te kijken en het zal me nooit vervelen de Golden Gate Bridge door midden gereten te zien worden.

Er is een flink sausje Amerika overheen gegoten en ze zijn niet te zuinig geweest om het over de top te maken, maar dit is juist wat ik lekker vind. Er wordt gestrooid met cheesy one-liners en een voorspelbaar verhaal over de protagonist en zijn familie, dus als je je hier bij voorbaat al aan stoort, moet je San Andreas vooral links laten liggen. Het is niets wat je niet zou verwachten.

Daardoor is het voor mij een hele fijne film. Ook niet meer dan dat (ik had gehoopt op iets meer verschillende verhaallijnen), maar dat is niet erg. Een bombastische filmervaring met prachtige beelden van de aardbevingen die niet teleurgesteld heeft.

*3.5

Wat een ongelooflijke over the top film. Gisteren in pathe schouwburgplein te Rotterdam gezien in het IMAX theater. Special Effects fantastisch, geluid fantastisch. Verhaallijn belabberd. Zoveel cliches in deze film dat het uiteindelijk lachwekkend wordt. De tsunami is wel de kers op de onzin taart, inclusief Maersk container schip. En ja hoor wie staat daar op de brug :-P Op het grote doek is deze film geweldig. Thuis denk ik niet zo.

Qua special effects stelt San Andreas zeker niet teleur. Hoe de natuurramp in beeld is gebracht (aardbevingen gepaard met instortende cityscapes en megagrote tsunami's) is ontzettend gaaf.

De vergelijking met '2012' is snel gemaakt natuurlijk, maar dit was veel vermakelijker.

Zoals bij bijna elke rampenfilm hoef je van het verhaal niet veel te verwachten. Elk cliché dat ik in een rampenfilm gezien heb, komt voorbij en hoewel het van ondergeschikt belang is in een rampenfilm, vraag ik me wel altijd af waaróm filmmakers niet wat meer tijd steken in een geloofwaardig verhaal waardoor je behalve een adrenalinekick ook een beetje mee kan leven met de personages. Een rampenfilm wordt heus niet slechter van een beetje inhoud!

Maar goed, als je je suspension of disbelief even aanzet, kun je wel prima van de film genieten.

Toch vond ik het jammer dat de personages allemaal extreem hoge pijngrenzen hadden of amper een schrammetje opliepen.

Het hoeft niet superrealistisch te zijn, maar ik vind het wel bijdragen aan de spanning als men eens níet onschendbaar is. Gebroken benen en hoofdwonden wil ik zien!

San Andreas is dus vooral een film die het moet hebben van de grootse special effects en daarom het beste in de bioscoop kunt bewonderen. Maar de 3D-hype ben ik wel helemaal zat. Inmiddels heb ik al veel films in 3D gezien en hoewel juist blockbusters er geschikt voor zijn, vind ik het geen meerwaarde voor de kijkervaring. Het beeld is onscherper en fletser en een bril op je kop wordt na een tijdje ook vervelend.

Het enige pluspunt van het 3D was dat de borsten van Alexandra Daddario extra goed uit de verf kwamen.

Deze gisteren wezen kijken.

Niet echt geweldige film, kwam op mij allemaal wat te kleinschalig over.

Tuurlijk had het een aantal geweldige SFX, maar daar tegenover stond dan weer dat je maar bar weinig mee kreeg van reddingsacties en ook het totaal ontbreken van reacties en handelen van de regering, tijdens een nationale ramp van deze omgang, maakte het er niet beter en geloofwaardiger op.

Nee, we moesten het doen met feitelijk alleen de perikelen van The Rock en zijn gezinnetje en -vooruit- een wetenschapper met zijn team van een stuk of vijf -net geen- tieners meer, die even iedereen waarschuwen.

Toegeven Johnson is ideaal voor een film als deze en hij overtuigt dan ook volledig in zijn rol, maar eigenlijk had hij maar bar weinig fysiek te doen, want veel meer dan een helikopter of boot besturen deed hij niet.
Gugino, als zijn bijna ex, deed het ook zeer goed en wist emotioneel vaak de juiste snaar te raken. Samen hadden ze ook een zeer goede emotionele scene, over het verlies van hun eerste dochter, waarbij Johnson laat zien dat hij langzaam uit aan het groeien is naar een actieheld, die wel degelijk ook behoorlijk is gaan acteren. Sterk!

Verhaal technisch is er op zijn minst nog al wat mis en raar te noemen.Dat niemand het vreemd vond van zijn team dat hij weg bleef met zijn helikopter en niet deel nam aan de reddingsacties en hij er ook nooit verder over gebeld werd, kwam bij mij zeer idioot en ongeloofwaardig over. Dus als reddingswerker kun je gewoon ongestoord doen waar je zin in hebt, niemand die zich af vraagt waar je blijft en wat the heck je aan het doen bent.

En net toen ik tegen het einde dacht geen patriottische Amerikaanse vlaggen te hebben gezien werd er nog eentje prompt in beeld uitgerold.

Voordeel is dat de tijdsduur niet idioot lang is en er een aantal mooie shots van oa een tsunami in zitten, die op een groot bioscoopscherm behoorlijk indruk maken.

Alles bij elkaar is dit een onderhoudende, maar beslist geen geweldige film.

Een mager zesje, ofwel drie sterren.

Na Hercules krijgt Johsnon weer een concept waar veel meer mee gedaan had kunnen worden. Ik denk dat de film een stuk interessanter was geweest als het om een meer 'realistische' reddingsactie zou gaan. Maar bij dit soort films wordt er toch snel voor de clichés gekozen. En dat gebeurd hier wel extreem veel. Met wel als dieptepunt die twee Britse jongens, die gewoon erg storend waren.

Maar voor in de bioscoop is dit natuurlijk een vermakelijke film en Dwayne Johnson doet het wel gewoon goed, met de middelen die hij geboden krijgt. Zelfde geldt voor de twee dames. En god wat is Daddario toch onwaarschijnlijk mooi.

3* (maar als ik hem op TV had gezien, waarschijnlijk lager)

Heerlijke sensatiefilm. Gaat heel de film helemaal los. Aardige effects en The Rock speelt het leuk. Bijzonder leuke dochter ook . Natuurlijk is het allemaal verre van realistisch en kloppen er veel dingen niet, maar dat weet je bij zo'n film. Hou je van een echte rampenfilm vol sensatie, spanning en actie, is het een mustsee. Ik heb ervan genoten. Past in het rijtje The Day After Tomorrow en 2012.

Een blockbuster zoals je ze mag verwachten met alle spektakel en heftige confrontaties die je je maar kunt bedenken. Ter land, ter zee en in de lucht zien we familieleden een uitweg zoeken en dit alles is mooi bij elkaar gevoegd. Ik vond de romance tussen de grotere broer en de vermiste dochter wel een beetje schraal maar The Rock speelt met overtuiging en laat zelfs een traantje rollen. Paul Giamatti is natuurlijk altijd een enorme meerwaarde en zijn geschreeuw op de dam (''Get behind the barriers!'') was vrij intrigerend. Het meest verassende vond ik trouwens dat vrachtschip toen ze bijna de bovenkant van die enorme golf hadden bereikt. San Andreas wekte mijn belangstelling door het gelijknamige deel van het computerspel GTA. Ik wil het niet vernieuwend noemen maar ik heb ik me er wel mee vermaakt.

De naam San Andreas kennen velen, moi incluis, als een spel uit de Grand Theft Auto reeks, maar minder bekend is dat het de naam is van de breuklijn die onder half Californië door loopt. Deze breuklijn staat op springen, zo ontdekt wetenschapper Paul Giamatti. Hij probeert zoveel mogelijk mensen te waarschuwen, maar krijgt daar amper de gelegenheid voor omdat de poep al vroeg in de film de ventilator raakt.

Gelukkig is daar nog Dwayne Johnson, een reddingspiloot die uiteraard een gecompliceerde relatie heeft met zijn ex-vrouw en die zijn dochter na de scheiding erg mist. Ja, helden in films moeten altijd emotioneel gekweld zijn, het mag ook nooit een Nutella-papa zijn met een kantoorbaan, een Balkenende-kapsel en een Opel Zafira. Nee, Dwayne mag de archetype actieheld spelen en dat doet hij natuurlijk prima. Zijn ex-vrouw is een beetje een saaie milf, maar met name de dochter steelt de show. Dwayne's negroïde genen zijn blijkbaar nogal recessief, want de dochter is zo wit als sneeuw.

Het zal je niet verbazen dat zij geen buitenboordbeugel heeft, geen puisten, geen dopogen of dof haar met gespleten punten. Nee, zijn dochter is een fotomodel met een pronte E-cup die in het echte leven keihard 24/7 zou feesten met Dan Bilzerian, maar in deze kuise Hollywoodfilm eigenlijk niets liever wil dan haar fiets, die nog bij het huis van haar vader staat. Maar goed, een film als dit moet het toch al niet hebben van realisme, dus als je toch al mensen de ene na de andere natuurramp laat doormaken (en grotendeels overleven), kniesoor die dan let op het realisme in de personages zelf.

Het verloop van het verhaal kent geen verrassingen. Geen enkele. Maar daar kom je ook niet voor. Ik heb deze film meegepakt in een IMAX bioscoop en was, net als bij een tiental 3D-films die ik hiervoor heb gezien, teleurgesteld in de 3D. Het voegt wat diepte toe maar ik heb wederom geen 'pop-out' gezien dus heb de hoop maar opgegeven dat ooit te gaan zien in een film (de Samsung-demo in de Mediamarkt beloofde dit wel, met een demofilmpje...). Wel was ik aangenaam verrast door het geluid. Af en toe trilde alles, mijn stoel, mijn broek, mijn bier. De film zelf maakt de verwachtingen ook helemaal waar. Spektakel wil je? Spektakel krijg je.

De leukste scène is aan het eind, wanneer iemand gereanimeerd wordt en Dwayne met zijn handen uiteraard een hartmassage moet doen. Moet je eens opletten hoe de regie angstvallig de exacte plek van Dwayne's handen buiten beeld houdt.

3 sterren. Prima popcornfilm.

Échte rollercoaster blockbuster met een über stoere Dwayne Johnson die zich langs, door, over en onder instortende bouwwerken z'n weg beukt. Impressive effecten, indrukwekkende verzameling clichés ook . Het ontbreekt dan alleen nog aan een grote, wapperende Amerikaanse vla.... aahh wacht, daar heb je 'm al! In al z'n patriotistische glorie. We have to rebuild, bromt De Steen één shot later. Want alleen Amerika kan dit soort rampen te boven komen. Fuck yeah! Ik ben coulant, want de scene met dat vrachtschip... is wel machtig! Gucino brengt de voldoende nog bijna in gevaar, met d'r volgespoten eendenkop.

Ik kan me volledig aansluiten bij de review van Roeltje...

Een zeer positieve verrassing deze film én vooral leuk om nog eens een rechttoe rechtaan rampenfilm te zien. Ze moeten niet al te vaak komen maar zo af en toe (en liefst big budget want anders is het 'ramp'zalig) kan dat toch wel heerlijk vermaak zijn. De film weet ook waar hij naartoe wilt. Ze willen geen vernieuwing of revolutie brengen, gewoonweg simpel vermaak met herkenbare karakters zoals we er al duizend hebben gezien maar wel heerlijke tot in de puntjes afgewerkte actie. Het ziet er allemaal duizelingwekkend goed uit en ondanks de voorspelbaarheid weet de film toch nog vaak de spanning op te wekken. Ook de muziek vond ik zeker niet slecht, paste perfect bij de film. Overduidelijk ook de sterkste film van Dwayne Johnson waarin hij zelf een film draagt. Hij draagt die ook met gemak en geeft de film het nodige extra'tje. En zijn dochter zag er wel lekker uit, dat terzijde. Ook leuk was vooral het gedeelte met de helikopter en met de boot. Het geeft iets extra aan de totale verwoesting die zo prachtig in beeld gebracht kan worden en ook de 3D was niet zo slecht, op sommige momenten gaf het wel een meerwaarde. Het einde is misschien wel voorspelbaar maar dat doet niets af aan de volle vaart waarin je de vorige 100 minuten bent meegezogen in de totale verwoesting.

San Andreas is een zeer vermakelijke rampenfilm met heerlijke perfecte, tot in de puntjes afgewerkte effecten. In een volle vaart gaat de film door alle clichés maar is er vooral heerlijke actie te bekijken. verstand op nul en genieten maar

3,75/5

San Andreas

Ik had San Andreas heel anders voorgesteld. Ik dacht eerst dat ik een tweede versie van 2012 (2009) aan het bekijken was. Dit was dus niet zo maar, dat maakte me dan ook niet héél veel uit. Nee, wat mij veel heeft geïrriteerd zijn die stereotype scenes. Hiermee bedoel ik de scenes wat gewoon nooit kan gebeuren. Dat wil niet zeggen dat ik mij alleen maar heb verveeld maar, ik vond het gewoon een beetje jammer op sommige momenten!

Het verhaal sloeg wel aan en, ik vond het goed om te volgen. Heb me er niet veel aan geërgerd maar, het had op sommige momenten wel wat spannender uit mogen pakken. Ook het concept is prima te verwerken! De acteurs waaronder Dwayne Johnson deden het leuk en goed en, ook de dames zagen er niet verkeerd uit! Prima om je avond mee door te komen!

3.0*

Deze film moet het vooral hebben van special effects en een haast revolutionaire CGI. En voor een rampenfilm mag dit wel. Het verhaal is wel heel cliche. Een vader die op scheiden staat gaat op zoek naar de dochter die in gevaar verkeert en wint opnieuw het hart van zijn echtgenote. Dat hebben we wel vaker gehad. Maar die CGI loont echt de moeite om deze film te bekijken. De dames zijn best ok en The Rock voegt altijd wel iets extra toe door zijn uitstraling. 4 sterren vanwege de verbluffende cgi en special effects

inderdaad,het is wat het is.fijne ramp CGI /FX.

maar dat verhaal kan echt niet meer.

misschien tijd voor iets nieuws wat ramp films betreft.maar dit steekt er zeker niet bovenuit,eerder het tegenover gestelde,.

Beter dan verwacht.

Had er slechte dingen over gehoord en de openingsscene leek dat te bevestigen. Die carcrash zag er echt supergoedkoop uit, een potje slechte CG, wat niet veel goeds voorspelde voor het verdere verloop. Gelukkig bleek dat niet meer dan een kleine creatieve dwaling (of was het budget op ... kijkende naar de rest van de film zou me dat niet verbazen).

Veel tijd aan een volwaardige introductie wordt er niet verspeeld. Giamatti krijgt één scene om het gevaar te schetsen, één introductiescene met de eerste voorspellende signalen van de ramp en daarna is het één en al chaos.

Erg geloofwaardig wordt het niet gebracht, daarvoor is het allemaal iets té, maar dat zorgt er anderzijds wel voor dat je twee steden volledig in puin ziet vallen. Toch de reden waarom je voor dit soort filmpjes gaat neerzitten. Met als klein toemaatje trouwens ook nog een tsunami. Blijkbaar was er dan toch nog een koffertje met geld over.

Het is alleen jammer dat Johnson met z'n gevolg iets teveel tijd opslokt. Traditioneel gesproken hoort dat soort onzin uiteraard bij films als deze, maar het acteerwerk is toch echt wel penibel en ik zie de meerwaarde van dat soort melige onzin gewoon niet. Ik begrijp dat je iemand moet volgen om je doorheen de chaos te loodsen, maar daarvoor had je genoeg aan de dochter en de broertjes.

Verder ook nog een vaag optreden van Minogue, met rolletjes als deze gaat ze geen filmcarriere kunnen uitbouwen vrees ik. Mooiste scene trouwens bovenin het restaurant. Alles mooi in één (fake? - allicht) take, daaraan kan je zien hoe verwend het moderne filmpubliek ondertussen is.

Volgende keer nog meer ramp, minder spierbundels.

3.0*

Een rampenfilm die er grafisch goed uitziet en verder niets voorstelt.

De film start aardig met de introductie van een aantal personages. Paar interessante karakters. Best aardig om deze personages in een paar leuke plotlijntjes te volgen.

Helaas wordt aan verdere plotontwikkeling niet gedaan en de in beginsel beloftevolle plotlijntjes verdwijnen in een overvloedige zee van "spannende" actiescenes. Toch wel jammer.

Het acteerwerk dat tussen alle actie door plaatsvindt, is overigens van een bedroevend niveau. Het ontwikkelen van gevoelens van medeleven is dan ook bijna onmogelijk.

Murw gebeukt na de zoveelste levensbedreigende situatie, constateerde ik dat mijn emotionele betrokkenheid was gedaald naar het absolute nulpunt. Toen aan het eind de Amerikaanse vlag ook nog patriottisch ging wapperen, zakte ik er zelfs onder.

It's been a long time since I got you to second base!

Ik hou van rampenfilms. De gigantische impact, de angst, de verwoestingen. Het is soms zo boeiend gemaakt dat het echt wel indruk maakt. Jammer genoeg zitten er wel vaak scriptschrijvers bij dit soort films die het nodig vinden om er een familieplotje bij te stoppen waardoor de film weer erg clichématig, voorspelbaar en zoetsappig wordt. En ja hoor....ook bij San Andreas hebben ze dit niet weten te voorkomen.

Waarom toch weer? Waarom is het perspectief in dit soort films toch altijd vanuit het familieoogpunt? Het is me dan ook niet gelukt om mee te leven met The Rock en zijn gezinnetje. Erg oninteressant om deze kartonnen personages te volgen. Het eindigt ook allemaal precies zoals je het verwachtte. Blergh.

Gelukkig kijk je dit soort films vooral voor de grootschalige rampen en op dat vlak is San Andreas redelijk geslaagd, al maakten de rampen tot aan de vrij indrukwekkende vloedgolf geen hele grote indruk. Instortende flatgebouwen, scheuren in wegen...allemaal al vaker gezien en het is hier ook niet zo heel spectaculair in beeld gebracht. Gelukkig maakt het vloedgolf gedeelte wel een hoop goed. Erg indrukwekkend om dat schip er overheen te zien gaan.

Alles bij elkaar vind ik San Andreas niet zo heel erg geslaagd. De film blinkt nergens in uit en er zijn in het genre wel betere rampenfilms te vinden. Wel was het gewoon een redelijk hersenloos tussendoortje.

2,5*

PS: Die opzichtige Amerikaanse vlag op het einde. Please

Redelijke rampenfilm. Uiteraard zit het vol met cliches, is het voorspelbaar en totaal ongeloofwaardig. Sta je daar niet te veel bij stil, dan wordt je verder prima vermaakt. Het tempo is lekker en al snel komt meneer de aardbeving in actie. De special effects zijn wisselend, soms fraai, maar soms is duidelijk het werk van de computer te zien. Uiteraard sluit de film op typerende en "memorabele" wijze af met de Amerikaanse vlag en een passende one-liner van Johnson. 3.0

De film staat als een huis wanneer je het hebt over bombarie en special effects. Het verhaal an sich barst van de plotgaten en diverse subplots zijn vrij overbodig en voegen niets toe aan het geheel. Toch wist het op een bepaalde manier best te vermaken en om die reden toch drie sterren.

Een rampenfilm voor mensen die nog nooit een rampenfilm hebben gezien. Ik dacht dat de film 2012 wel zo'n beetje de overtreffende trap binnen het genre was, maar je hebt altijd producenten in Hollywood die menen het wiel opnieuw uit te moeten vinden. Prima, maar zorg dan wel voor een degelijk script en leuke personages, zaken die deze film duidelijk ontbeert. Sporadisch zijn de special effects indrukwekkend, maar over de hele linie genomen overtuigt de film niet op visueel vlak. En tja, met een dermate uitgekauwd en sentimenteel script kan het natuurlijk al helemaal niets meer worden. Geen ramp van een film, maar wel pure middelmaat.

Now, we rebuild!

Vrij slechte film dit. Script is op te huilen, karakters van meer karton dan een kartonnen doos en met effecten die eigenlijk nu al verouderd zijn. Vooral dat laatste was opvallend. Ken het wereldje niet goed van CGI, maar ik denk dat Marvel een beter team heeft gevonden. Hier viel het ernstig op dat de personen op een green screen set stonden. Giamatti bijvoorbeeld bij de hoover dam was erg lelijk.

Ik miste ook een vette vinger. Hier neemt iedereen zich zo serieus. Dan doet Daddario haar shirt uit om een wond om te binden en even later komt er dan ook water, maar geef die dame dan een mooi wit shirt! Gemiste kans. Zoals er wel meer gemiste kansen waren om hier toch minimaal een sleazefest van te maken.

2 sterren.

Niet al te beste rampenfilm. De geweldige effecten redden de film, maar een voldoende zit er niet in. Het verhaal is flinterdun. Het acteren is om te huilen. Walgelijke kleffe momenten in de film met een poging om je topt tranen te roeren.

“The Earth will literally crack and you will feel it on the East Coast.”

Welke verwachtingen heb je als je naar een rampenfilm zoals “San Andreas” gaat kijken ? Vanzelfsprekend kijk je uit naar hoe een metropool zoals San Francisco herleidt wordt tot een immense puinhoop bezaaid met brokstukken en verwrongen staal. Immense wolkenkrabbers die als kaartenhuisjes instorten en domino-gewijs elkaar omstoten met luid geraas en gedonder onder begeleiding van bombastische, aanzwellende en dreigende muziek. Mensenmenigtes die in paniek wegvluchten. Ze worden verpulverd en geplet, van gebouwen en bruggen geslingerd en het aantal slachtoffers stijgt gestaag. En dit alles perfect, haarscherp en digitaal in beeld gebracht. En liefst in 3D zodanig dat je het gevoel krijgt dat het precies allemaal voor je neerdondert. Dat zit vervat in deze Hollywood-rampenfilm-versie en ziet er allemaal indrukwekkend uit. Maar het verhaal dat rond dit rampscenario werd gebreid en waarin het persoonlijke en emotionele werd verwerkt, is echt wel bij de haren getrokken en clichématig voorgesteld. Kort samengevat kan je stellen dat het rampgedeelte al ooit eens werd vertoond in andere (oudere en daarmee ook gedateerde) films. En het tragische, emotionele gedeelte is ook al eens als onderwerp aan bod gekomen in andere speelfilms, alleen stukken beter.

Het hele verhaal speelt zich af op de San Andreasbreuk (waarbij de logische filmtitel ook weer is verklaard) en zet de helikopterpiloot aka reddingswerker Ray (Dwayne Johnson) van meet af aan op de voorgrond. Een zenuwslopende reddingsactie aan het begin van de film laat direct zien waartoe deze imposante spierbundel toe in staat is. Hij heeft al onnoemelijk veel mensen gered uit zo’n hachelijke situatie. Zijn huwelijk kon hij echter niet redden en de breuk (Hoe verzin ik het) tussen hem en zijn vrouw is onafwendbaar. Als het geplande uitje met zijn dochter Blake (Alexandra Daddario) niet doorgaat omdat de Hoover Dam met de grond gelijk werd gemaakt door een fikse aardbeving (trouwens puik in beeld gebracht), kan ze wel eventjes meevliegen met Daniel Riddick’s (Ioan Gruffudd), de steenrijke nieuwe vriend van haar moeder Emma (Carla Gugino), privéjet. Natuurlijk gaat dit reisje richting San Francisco. Toevallig “the place not to be” omdat daar een concentratie van aardbevingen gaat plaatsvinden, met alle desastreuze gevolgen van dien.

Hoe het Amerikaanse landschap herschapen wordt door de aaneenrijging van zware aardbevingen, is het betere gedeelte van deze film. Het zijn soms aangrijpende, apocalyptische beelden die er gelikt uitzien. Het is adembenemend om het aardoppervlak van San Francisco te zien deinen als de oceaan. Maar spijtig genoeg is dat niet voldoende om van “San Andreas” een geslaagde film te maken. En alleen dat zou je alleen maar het gevoel geven dat je een voyeuristische ramptoerist voorstelt. Het nevenverhaal over onverwerkt verdriet, onbegrip en scheiding is zo voorspelbaar (tot nu toe de meest voorspelbare film die ik ooit heb gezien) en melig. Het was zo voorspelbaar dat mijn echtgenote en ik spontaan vervielen in een “voorspel-de-volgende-gebeurtenis” en “voorspel-het-volgende-citaat” spel. Eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat mijn echtgenote dit met verve heeft gewonnen.

De personages zijn niet meer dan stereotiepe figuren. Dwayne Johnson vond ik eigenlijk niet eens zo slecht. Deze rol was hem als het ware op het (gespierde) lijf geschreven. Hij ziet er dan ook uit alsof hij zelf een aardbeving zou kunnen veroorzaken. Dat de ruwe bolster aan de finish nog verandert in een zacht eitje, was dan wel niet passend (maar wel voorspelbaar). Gugino speelt de verontwaardigde en ontgoochelde bijna-ex die (hoe kan het anders) onmiddellijk een multimiljonair opscharrelt, alhoewel haar houding soms verraadt dat ze dit eigenlijk niet echt wenst. Voor de rest is het doorgaans hulpeloosheid en verslagenheid wat ze uitstraalt. Daddario is een bloedmooie actrice met doordringende Tsunami-blauwe ogen en een cupmaat waar je niet langs kan kijken. Maar dat was dan ook het enige waarvoor deze MacGyver-achtige tiener werd geselecteerd. Ze werd bijgestaan (maar meestal moest zij bijstand verlenen) door twee jongens uit Engeland, Ben en Ollie. Dat Ben en Blake gevoelens voor elkaar zouden hebben tegen het einde aan, zag ik al van mijlenver aankomen. Ollie (Art Parkinson) was voor mij de meest geslaagde vertolking. Een bijdehands, ongegeneerd ventje dat soms grappig uit de hoek kwam. De rest van de cast was alleen maar noodzakelijk voor het verhaal. De grappigste ( en kortste) vertolking was die door Kylie Minogue. Een tactloze bitch die uiteindelijk krijgt wat ze verdient.

“San Andreas” is een hersenloze spektakelfilm waarbij sommige zaken wetenschappelijk incorrect zijn of onlogisch in elkaar steken. Ik wist onder andere niet dat je onder water met je mond open kunt ronddrijven zonder te verdrinken en ik ben ervan overtuigd dat deze film het record “reanimatie-na-onnoemelijk-veel-tijd-zonder-hersenbeschadiging-door-zuurstofgebrek” op zijn sokken heeft gebroken. Het rampgedeelte zag er verdomd goed uit en soms leek het wel alsof je de schokken kon voelen door het schuddende beeld. Het sentimentele verhaal deed je eerder schudden van het lachen. En wanneer gaan ze de idiote, clichématige dialogen en fragmenten nu eens vervangen door originele ideeën ? Toen Johnson “Now, we rebuild” scandeerde en die Amerikaanse vlag weer gehesen werd , moest ik weeral zuchten en stiekem had ik gehoopt dat de schaal van Richter was blijven stilstaan op 15.
Uiteindelijk is deze film op bepaald vlak een kleine ramp op zichzelf.

2*

Oef.

Voelt toch als een prestatie om deze film tot het einde uit te kijken. Niet dat ik een meesterwerk verwacht had, maar zo'n absurd stompzinnig verhaal als dit, ik moet er echt om zoeken om er een vergelijking voor te vinden. Zowel in de details (ahem, de 'auto-hover') als op grote schaal (de brandweerman uit LA drost naar SF) gaat het net wat te vaak echt serieus de bocht uit. Maar toch ook dan af en toe weer een geslaagde grap er tussendoor - die van de second base, daar kon ik nou echt om lachen.

De effecten hadden nog een beetje wat kunnen redden. Maar ik vond ze nergens echt overtuigen eigenlijk, spektakel genoeg maar het ging me af en toe ook wel een beetje al te ver over the top. Hoewel net als met het verhaal er ook visueel af en toe wel weer wat erg leuke beeldgrappen tussendoor komen.

Tegen de verwachting in zijn het eigenlijk vooral de acteurs die de film nog ietwat redden. Had ik niet zien aankomen, met de lijst namen op de poster erbij.

Nou, het kan alleen maar beter zijn dan 2012 toch!? Uhm... daar zat ik er best een beetje naast. Nee, het is niet zo erg als 2012, maar San Andreas komt op een dikke tweede plaats.

Begrijp me niet verkeerd, ik mag wel een lekkere actie/rampenfilm. Maar kom op... enige zin van realisme zou ik ook wel kunnen waarderen. Het gaat iets te vaak nét goed. Een normaal persoon was in deze film al 10x dood geweest, maar onze helden niet. Nee hoor... we varen de golf van een tsunami omhoog, ontwijken slingerend een groot containerschip en worden nog geraakt door de schroef.

En van dit soort momenten zijn er gewoon net iets te veel waardoor de film alles overboord gooit om ook maar een beetje serieus genomen te worden. Alsof je een goed film maakt door de CGI trukendoos open te trekken.

2*