San Andreas (2015)

Voor het realisme hoef je deze film niet te kijken, maar ik vond het een vermakelijke zit, waarbij de actie dik in orde was. De familierollen waren bijzonder cliche en de afloop liet zich voor de openingcredits al raden, maar toch heb ik twee uur met plezier zitten kijken. Verstand op nul en de achtbaan in!

3,5*

Niet mijn favoriete genre omdat er zoveel onzin en overbodige subplots in passeren, maar voor de ramp zelf is het toch vaak de ogen de kost geven, los van het feit of de CGI goed zit of niet. Aan geweld hier absoluut geen gebrek. Wat een verschil met The core waarbij je moest zoeken naar wat desastreuze instortingen.

Hier heb je bijna een overkill aan vallende gebouwen en bruggen. En alsof dat nog niet genoeg is, krijg je er nog een tsunami bovenop. De film staat er bol van. De VS gaat wel zeer makkelijk naar de verdoemenis met deze weliswaar zware aardbeving(en). Alles valt als een kaartenhuisje letterlijk ineen hoewel de huidige bouwstructuur daar toch tegen bestand zou moeten zijn.

Het traditionele disfunctionele gezin met action hero mocht uiteraard niet ontbreken al moet ik zeggen dat ik Johnson best OK vond. De zoektocht naar vrouw en dochter verloopt natuurlijk vrij makkelijk en de cliché surrogaat stiefvader moest uiteraard ook van de partij zijn. Voor de rest vermakelijke onzin.

Mager verhaal, zoutloos acteerwerk en waardeloze dialogen kenmerken dit CGI-aangestuurde gedrocht, maar de special effects zijn werkelijk spectaculair, zeker met die tsunami, en daarom kijkt het nog makkelijk. Wat formule betreft volledig in de lijn met de films van Emmerich en Bay. Het barst van de ergerlijke clichés (gescheiden koppeltje dat weer naar elkaar toegroeit, de nieuwe vriend van mevrouw die een eikel blijkt te zijn, nakende liefde tussen dochterlief en de sollicitant die haar ridderlijk redt)

Yup, deze film heeft het allemaal: een paar stevige aardbevingen met daar achteraan (en overheen) een lekkere tsunami, een romantische parachutesprong voor twee met triomfantelijke muziek, een spierbundel, een oogverblindende babe in een strak topje, een serieuze acteur in een bijrol om het geheel enig cachet te geven, en superbe moderne VFX om te verhullen dat dit feitelijk een enorm ouderwetse film is. Helaas zat ik er halverwege al doorheen, want wat de film óók had was een murwmakende voorspelbaarheid, een rampendichtheid die bij mij tot onbedoelde hilariteit leidde, en een overdaad aan evidente special-effects die mij alleen maar terug deed verlangen naar The towering inferno.

Nonsens.

Zoveel is zeker. Maar het is bij momenten vermakelijke nonsens. Dwayne Johnson in een zoveelste heldhaftige rol mag de redder in nood uithangen en baant zich verrassend vlot een weg doorheen de grillen van de natuur. Ondertussen verliest de film onnodig tijd aan platgereden paadjes vol vals sentiment, terwijl men er aanvankelijk snel invliegt.

San Andreas wil een moderne versie zijn van de rampenfilms waarmee we eind jaren 1990 plat gegooid werden. Spijtig genoeg vind ik het daarom nog niet beter, integendeel. San Andreas is een beetje van hetzelfde laken een pak. Misschien was de ambitie een beetje groter, maar zelfs de CGI is amper een verbetering ten aanzien van die films die minstens 15 jaar ouder zijn. Opdracht mislukt, zo lijkt het dan, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de tijd verrassend goed wegtikt en dus lijkt me een buis niet op z'n plaats.

2,5

CGI 4,5*

Verhaal 1,5*

Dan kom ik dus op 3* wat naar mijn gevoel eigenlijk iets teveel is.

Bij een beving van 9,6 op de schaal van Richter komt er een energie vrij die gelijk is aan 32 miljard ton TNT met lokaal alle vernietiging van leven. De Richter schaal werkt logaritmisch met een factor 10. Om San Andreas in perspectief te plaatsen: de zwaarste aardbeving in Groningen had een magnitude van 3,6. In de film wordt een 9,6 gemeten. Dat is dus een beving die 1.000.000 keer sterker was. De nieuwslezer op het eind weet te melden dat het aantal slachtoffers is meegevallen. Ik denk toch echt dat de makers van deze film een 'Richter-negenplusser' zwaar onderschatten ondanks het feit dat zo ongeveer de hele kuststreek van Californië met de grond gelijk werd gemaakt.

Mag ik van u in de categorie ‘hoofdpersonen’: een heldhaftige, maar gevoelige man [Dwayne Johnson] met een diepgeworteld verdriet; een echtgenote [Carla Gugino] die van hem wil scheiden; een tienerdochter [Alexandra Daddario] die niet wil dat haar ouders uit elkaar gaan en de potentiële stiefvader [Ioan Gruffudd] die een lafaard blijkt te zijn? Dan wil ik uit de categorie ‘bordkartonnen bijrollen’ de hunky Britse tienerjongen/love interest [Hugh Johnstone-Burt]; een irritant, jonge wijsneus [Art Parkinson]; een paniekerige wetenschapper [Paul Giamatti] en de toevallig aanwezige televisiejournaliste [Archie Panjabi] die helpt het volk te waarschuwen voor de aanstaande ramp? Voilà, u heeft twee kwartetten uit het cliché-kwartetspel dat aan de basis staat van deze stompzinnige rampenthriller. Als je het volume flink opkrikt, blijf je misschien wel wakker.

Vandaag weer eens herbekeken, ditmaal op bluray, blijft een heerlijke onderhoudende en spannende film!

Vanaf begin af aan al spanning en de film is zeer goed in beeld gebracht, de aardbeving en de tsunami waren erg spectaculair in beeld.

Extra toevoeging vond ik ook de dochter en 2 jongens , ook een goed en spectaculair einde!

Heerlijk mee vermaakt.

We have to got to get away from these buildings" Tja, hoge gebouwen.... Goed gemaakte rampenfilm, waarbij cgi veel steken laat vallen. Desalniettemin dragen Johnson en Daddario de film. De clichés komen volop voorbij, waarbij het heldendom en opkomen voor elkaar de boventoon voeren. Aan het eind wappert natuurlijk weer de vlag en dat is jammer.. Trieste rol voor Gruffudd. 2,7*