Coming to America (1988)

Wat lekker om deze film in de bios gezien te hebben. So eighties druipt er vanaf in muziek en kleding. Ik kon de film bijna woordelijk volgen. Ik heb de film vaak op VHS gezien. Toch was de link met Trading Places me bijvoorbeeld ontgaan en de jonge Cuba Gooding Jr. óók. Een lekkere film met een flinke dosis jeugdsentiment.

Heerlijk om te kunnen lachen om stereotypen en flauwe grappen die kennelijk tegenwoordig in het huidige medialandschap geen plaats meer mogen hebben.

Vaak moeten dit soort films even opwarmen, maar Coming to America juist niet; de film begint erg leuk. Sterker nog; de film is op z'n leukst aan het begin, als we Eddie Murphy zien als verwende prins in een erg geestig wereldje met James Earl Jones en Madge Sinclair als zijn ouders. Vervolgens begint na een flinke introductie het échte verhaal, waarin de prins naar de wijk Queens gaat om een dame te vinden. Wie al eens een romantische komedie heeft gezien, zal weinig verrassingen te zien krijgen betreft het verloop van het verhaal, maar het - soms lekker overdreven en vaak smakelijk domme - gedoe rondom de rijke prins en zijn wens om arm te leven levert best wat geinige taferelen op.

Helaas is Coming to America ook de film waar Eddie Murphy begon met meerdere typetjes te spelen, ditmaal samen met Arsenio Hall. Het werk van Rick Baker mag dan genomineerd zijn voor een Oscar - en ziet er ook prima uit - maar de daadwerkelijke scènes met Hall en Murphy in andere rollen zijn tenenkrommend. En dat niet alleen; de film moet voor dit soort momenten ook steeds flink op de rem. Het verhaal staat bijvoorbeeld volledig stil als Hall en Murphy als predikant en slechte zanger op het podium komen voor een vervelende skit. Niet grappig en het neemt veel tijd in beslag. En dat in een film die sowieso al veel te lang duurt; meer dan anderhalf uur was zeker niet nodig geweest, maar Coming to America duurt twee uur. Sommige scènes lijken oneindig lang te duren en de film valt geregeld in herhaling, vooral omdat het script veelal bestaat uit platgetrapte paden en je vanaf de eerste minuut al weet waar het naar toe gaat.

3 sterren.

Zo bijzonder vond ik deze romcom nu ook weer niet. Vaak iets te flauwe humor naar mijn smaak en te weinig memorabele scènes. Het wordt na anderhalf uur redelijk langdradig zelfs. Kan zeker niet tippen aan een film als Trading Places (ook van Landis, ook met Murphy). Wel grappig dat de twee oude vrekken Randolph en Mortimer uit Trading Places even voorbijwandelen ... Ook de kleine rol van Samuel Jackson als overvaller is mooi meegenomen en eerlijk gezegd had ik Eddie Murphy nooit herkend als de kapper. Voor het overige vond ik dit moderne sprookje redelijk origineel, over een Afrikaanse prins die de bloemetjes nog eens buiten wil zetten in New York, en "undercover" een baantje als opkuiser neemt in een fastfood. Hij wordt er verliefd op de dochter van zijn baas. Deze komedie kende een groot succes destijds, maar ik denk dat dit vooral te wijten was aan het succes van Beverly Hills Cop en de hoge verwachtingen die een Eddie Murphy film opriep in die tijd.

Vond het niet al te veel hebben.

Murphy is nu ook niet zo'n acteur waar ik doorgaans plat om lig, maar ik vind hem wel ok dus als een echte Murphy klassieker op TV komt wil ik die ook weleens meepakken. Alleen waren mijn neutrale verwachtingen wel waargemaakt, want waarom dit een klassieker status heeft is me een beetje onbekend.

Begint wel leuk in het paleis, en het verhaal is erg leuk bedacht. Alleen met een naam zoals Murphy kan je een hoop gekke bekken en schreeuwerige en flauwe grapjes verwachtten, alleen staan die niet erg hoog in mijn boekje, en hier heb ik dus toch minder om gelachen dan ik hoopte.

Wel een aantal keer kort moeten lachen en een aantal glimlachjes, en daarmee was het ook wel een beetje gezegd. De film moet het meer hebben van het verhaal, die ik wel leuk bedacht vond. Wel heel voorspelbaar uitgewerkt, maar de beelden in het paleis zijn oprecht leuk.

Zodra de irritante Headley haar entree maakt, hield ik even mijn hart vast. Waarom nu altijd zo'n type met een eigen willetje dat niets doet om het allemaal luchtig te houden en ook altijd weer een "goed doel" moet hebben, in dit geval de bouw van een park. Daarmee was de voorspelbaarheid gelijk aanwezig, want alles daarvoor had nog wel een eigen smoel.

Daarmee komen de grappen in het leuk verzonnen idee niet erg uit de verf, richting de slotfase dreigt de boodschap wel even door te dringen, maar dan zijn de laatste minuten weer zo flauw uitgewerkt waardoor de echte 'boodschap' de grond in geperst is. En daarmee slaat de film zijn doel dus hard mis.

Murphy maakt het allemaal wel luchtig, maar heel grappig vond ik hem ook weer niet. Je komt er wel snel doorheen, met een leuk verhaal maar hier had echt meer, veel meer ingezeten.

Deze film is eigenlijk altijd langs me heengegaan, maar toen een paar maanden terug het nieuws kwam dat er een vervolg aan zit te komen, kreeg ik er wel interesse in. En nu dus eindelijk gezien. Eddie Murphy was in de jaren 80 natuurlijk een gigantische ster en de meeste van zijn films uit die jaren tonen dat ook wel, want het werden veelal kaskrakers en vermakelijke titels om te bekijken. Het verhaal van de rijke en extreem in luxe opgegroeide prins die een arbeidersleven in New York zoekt pakt goed uit. Zeker dat eerste half uur vond ik erg leuk, als we Murphy overdreven in zijn luxe zien. Maar ook daarna blijft het allemaal vermakelijk, met zijn kennismaking met New York en het gewone leven en zijn pogingen om zijn geliefde te winnen.

Het is allemaal wat clichématig, maar tegelijkertijd ook sympathiek door het goede acteren van Murphy. Maar ook diverse bijrollen houden het leuk, zoals de interactie met zijn assistent of zijn verwaande vader. Grappig trouwens om Samuel L. Jackson met een cameo te zien als overvaller. Herkende hem meteen. Ik verheug me vanaf nu eigenlijk wel een klein beetje op Coming to America 2, al kan zoiets vermoedelijk alleen maar tegenvallen. Dit is wel echt zo'n typische 80's titel qua sfeer, muziek, looks en gevoel. Dikke voldoende.

3,5*

Coming to America is een heerlijk stukje sentiment dat vooral het eerste half uur van de film bij vlagen hilarisch is, alleen die intro bij het wakker worden al..

Eenmaal in Amerika wordt de toon goed voortgezet en blijft de film erg komisch. Wanneer de romantiek zich wat nestelt in de film wordt het iets gezapiger en bovenal voorspelbaar.

Dit mag de pret echter niet drukken, want de enorme energie die Murphy en Hall in hun meerdere rollen leggen is bewonderingswaardig.

En dan te beseffen dat het niet best was tussen regisseur Landis en Murphy. Landis zat continu op Murphy te fitten en Murphy die Landis op dit moment totaal niet kon uitstaan. Dit vanwege Landis zijn rechtzaak betreft het dodelijke incident met twee onthoofdingen en een andere directe dode bij het filmen van Twilight Zone: The Movie (1983) (zie deze post voor meer info).

Nergens is dit zichtbaar in de film en is het toch stiekem wel een klassiekertje.

3,0 > 3,5*

Goeie film waarin een prins uit een ver land op zoek gaat naar een bruid in Amerika. Een vermakelijk fish-out-of-water verhaaltje waarin voornamelijk tijdens de eerste helft genoeg te lachten valt. Een leuke cast met Eddie Murphy voorop (hij is hier prima in zijn element en niet alleen in de hoofdrol). Simpelweg een leuke jaren '80 komedie.

Heerlijke feelgood-comedy. Natuurlijk is het clichématig allemaal, maar Coming to America heeft echt ontzettend veel hart en ziel, en de humor is bijna de hele tijd geslaagd. Dat eerste halfuur in het koninkrijk Zamunda, met al die gebruiken waarbij Akeem tot in het absurde vertroeteld wordt, is echt fantastisch. Het stuk dat Akeem en zijn dienaar pas in Amerika aankomen is echter ook geweldig. Het is wel zo dat het tweede uur, wanneer de focus zich fel verlegt op het liefdesverhaal, wat minder is dan de eerste helft, maar er blijven geweldige momenten voorbijkomen tot het einde. Wat deze film daarbovenop zo goed maakt, is de cast. Tot de kleinste bijfiguren aan toe (die constant kibbelende oude mannen in de kapperszaak bijvoorbeeld) zit Coming to America boordevol charmante en toffe personages. Eddie Murphy is geweldig in zijn rol. Zijn enorme enthousiasme geeft veel energie aan de film. Maar ook zijn dienaar, gespeeld door Arsenio Hall, is komedisch heel erg sterk. Vreemd dat hij niet in meer films heeft meegespeeld. James Earl Jones is vooral in het begin ook zeer grappig.

Ik had niet verwacht deze zo leuk te vinden op voorhand, maar het is wel echt een klassieker in het genre moet ik nu concluderen. Het liefdesplot had wat minder aandacht mogen krijgen in het tweede uur, en in 100 minuten had je dit waarschijnlijk ook wel kunnen vertellen, maar het is echt een charmante, grappige komedie met een geweldige cast. Ik ben wel benieuwd naar het zogenaamde vervolg, al gaat die dit niveau hoogstwaarschijnlijk nooit kunnen aantikken.

Eddie Murphy was een van de populairste komieken van z'n generatie. Hier is hij op z'n best als prins Akeem, de breed glimlachende Afrikaan die uit z'n gouden kooi wil ontsnappen. Het is moeilijk te geloven dat hij zo'n gaaf gebit heeft, want tijdens de uitgebreide ochtendceremonie zie je duidelijk dat enkel de voorkant van z'n snijtanden gepoetst wordt. Murphy verandert meermaals van look om zich voor te doen als een arme immigrant die zich enthousiast op slecht betaalde jobs stort. Hij speelt ook drie nevenrolletjes in vermomming. Als Saul, de joodse klant bij de barbier, is hij onherkenbaar, temeer daar z'n stem heel anders klinkt. Ook sidekick Arsenio Hall speelt vlotjes vier verschillende rollen.

Akeem en Lisa hebben met elkaar gemeen dat ze hun eigen lot willen bepalen en dus niet zomaar de wil van hun ouders volgen. Van de nevenrollen vond ik de nymfomane jongere zus de leukste (debuut voor Allison Dean). Ook Samuel L. Jackson als overvaller geeft een grappig intermezzo.

De popcultuur van de jaren '80 zit er duidelijk in, met grote oorbellen, kapsels met wijde krullen, fastfood en basketbal. Er is natuurlijk geen seconde in Afrika opgenomen, ondanks de olifanten, zebra's en nepjuwelen. Ladysmith Black Mombazo - bekend via Paul Simon - zingt een knappe versie van Mbube, een Afrikaans liedje dat bekend werd als The Lion Sleeps Tonight. De danspasjes bij de gearrangeerde verloving komen uit Michael Jacksons Thriller, de videoclip die John Landis zelf regisseerde. Een beetje bloot, enkele pikante grapjes en het F-woord leverden een R-rating op, wat de interesse bij tieners alleen maar vergrootte.

Gisteren op netflix denk ik wel voor de 6e keer gezien.

Altijd rond de feestdagen even kijken of deze film weer ergens uitgezonden wordt en momenteel te zien op netflix.

Ben geen Eddie Murphy fan, maar in deze film is hij gewoon perfect. Gewoon 2 uur genieten en ook veel andere typetjes in de film zijn door Eddie gedaan of door Arsenio Hall. De film ademt ook een heerlijk jaren 80 sfeertje uit.

Nog eens herzien. En hoewel ik het de eerste keer nou niet direct zo bijzonder vond, kan ik toch wel stellen dat deze film echt goed in elkaar zit. Als er één sterk punt genoemd kan worden, is het wel het uitstekende acteerwerk. Eddie Murphy speelt zijn rol hier zeer overtuigend, en het is een verademing om hem 'ns wat rustiger in beeld te zien. Een aantal van zijn films kenmerkt zich helaas door het hoge 'ADHD gehalte', waar ik geen fan van ben. Omdat het er zo geforceerd uitziet. In deze film laat hij zien dat het ook anders kan. Gewoon doen wat er van je verwacht wordt, en dat zeer degelijk neerzetten. Zonder overdreven gedoe. Al met al een sterk staaltje, wat mij betreft zeker 4 sterren waard.

Met het oog op het aanstaande vervolg wat op 5 maart zal verschijnen, heb ik gisteren dit origineel weer eens in lange tijd herzien. Ditmaal op 4K Bluray.

Coming To America markeerde de 2e samenwerking tussen acteur Eddie Murphy en regisseur John Landis. Eerder maakte ze samen de film Trading Places in 1983. Landis was toen een gevierd regisseur dankzij successen van films als An American Werewolf In London en The Blues Brothers, alsmede de legendarische muziekvideo Thriller van Michael Jackson. Eddie Murphy was destijds een ster in opkomst.

In 1988 waren de rollen echter omgedraaid. Dankzij het succes van de Beverly Hills Cop-films was Eddie Murphy uitgegroeid tot één van de meest beroemde filmsterren ter wereld. Regisseur John Landis had echter een reeks flops op zijn naam staan en bovendien was hij in 1986 en 1987 verwikkeld in een nare rechtszaak omtrent een ongeluk wat gebeurde op de set van de film Twilight Zone: The Movie, waarbij acteur Vic Morrow en 2 kinderen om het leven kwamen. De reputatie van Landis had dusdanig schade opgelopen dat filmstudio Paramount hem ook niet wilde inhuren als regisseur. Eddie Murphy gebruikte echter zijn sterrenstatus om de studio alsnog over de streep te trekken. Ondanks deze vriendendienst boterde het totaal niet tussen Landis en Murphy op de set, die meermaals slaande ruzie hadden. Gelukkig is hiervan niets in de film van terug te zien.

Coming To America is een geheide komedie-klassieker die gezien mag worden als één van de absolute hoogtepunten in de carrières van Eddie Murphy en regisseur John Landis. De film zit goed in elkaar en alles klopt gewoon. Elke rol is perfect ingevuld. Eddie Murphy speelt voor zijn doen behoorlijk ingetogen, maar weet meermaals de lachers op zijn hand te krijgen. Zo co-speler Arsenio Hall steelt de show en zou later uitgroeien tot een uiterst populaire talkshow-host. In de bijrollen vallen met name John Amos als de materialistische (schoon)vader en James Earl Jones als de dominante koning King Jaffe Joffer op. De film was een enorm succes in de bioscopen en bracht wereldwijd 288 miljoen dollar in het laatje. En populair is de film altijd gebleven, getuige het feit dat er na al die jaren alsnog een vervolg verschijnt. Ben benieuwd of die enigszins de magie van dit origineel weet te benaderen.

Ik ben zelf niet zo'n fan van Eddie Murphy, al kon ik Beverly Hills Cop ook wel waarderen, maar hier zet hij wel degelijk een leuke rol neer. Ook verder een zeer behoorlijke film. De humor is aardig en de film kijkt lekker weg. Leuke cast en vlot acteerwerk. Het romantische gedeelte is (uiteraard) behoorlijk cliché, maar dat stoort niet echt.

Coming to America is een luchtige komedie uit de jaren '80. Geen zwaar verhaal of gelaagde humor. Tegelijk mikt het op een volwassen publiek. Niet dat het zo bijzonder is, maar er komt toch wel wat naakt in voor. Dat zou in deze preutse tijden niet meer kunnen. Tijden veranderen.

De humor is eigenlijk best wel leuk. Toch als Murphy gewoon Akeem speelt en het draait rond het hoofdverhaal. Meer pijnlijk zijn de typetjes van Murphy, waar hij in latere films nog meer aandacht aan besteed en zo via de nodige Razzies richting exit ging. De film heeft dat niet nodig, al mag je er gerust wat kleurrijke figuren tussen steken.

Coming to America is beter dan ik me kon herinneren. Wel een film uit zijn tijd, maar puur qua entertainment heb ik hier absoluut van genoten. De film draait dan ook rond een uitgewerkt verhaal, wat tegenwoordig wel eens vergeten wordt.

Als ik denk aan Eddie Murphy dan denk ik direct aan deze film. De man heeft vroeg gepiekt: de beide 48 Hrs films met Nick Nolte zijn leuk, de Beverly Hills Cop films zijn leuk en deze is zonder meer zijn magnum opus. Daarna heeft hij uitsluitend poepfilms gemaakt en dat is toch wel jammer als je hem hier ziet schitteren.

Gisteren was hij op TV en ik kon het niet laten: toch weer gekeken, ondanks 843 reclameblokken. Ik heb hem al vaak gezien, maar de laatste keer was toch al snel 12 jaar geleden. Maar die dialogen kon ik nog altijd dromen. Ook heerlijk hoe de uitsluitend zwarte cast zichzelf allesbehalve serieus neemt. met grappen die met de jaren beter worden, als ware het goede wijn.

In het huidige vervelende tijdsgewricht met raciale overgevoeligheid zou het aanschouwen van deze film verplichte kost moeten zijn voor elk blank, sorry, eeh wit meisje met Arafat-sjaaltje dat zich geroepen voelt het op te nemen voor de zwarte medemens. De zwarte medemens heeft dat niet nodig, die redt zich nu prima en die redde zich in 1988 al prima met heerlijke humor.

4,5 sterren

P.S. ik durf het in 2021 uitgebrachte vervolg niet zo goed te kijken, bang dat deze parel uit de 80s aan kracht inboet. Misschien waag ik het erop na een paar wijntjes.

Dit is zo type heerlijke gouden oude classic komedie film.

Met ster komedie acteur Eddie Murphy in de hoofdrol.

Blijft een ultieme feel good komedie film.

Die kostelijk blijft amuseren met momenten om je blauw te lachen.

Blijft een van de in het rijtje aller leukste komedie films.

Genieten voor jong en oud.

In dit genre een ultieme komedie film.

De film is komedie maar echt grappig wordt dit ding nooit, op een enkel moment na. Maar het is wel een heel plezierige aangename film om te kijken met ook een zekere charme. Murphy is ook redelijk ingetogen en dat is fijn maar alle acteurs zitten eigenlijk wel prima in hun rol. Verder een aardig tijdsbeeld ook. Soms sleept de film een beetje om hem echt van een goede score af te houden maar dit was een aangename verrassing (het vervolg zag ik al wel en dat vond ik een onding). 3,5*.