The Hateful Eight (2015)

Weer een prachtige Quentin Tarantino-film! Zoals altijd was er weer veel te veel bloed, leuke dialogen en veel doden op het einde. Ik heb mij 2.5h geamuseerd!

De een vind het fantastisch, de ander dodelijk saai. In die laatste categorie val ik dus.

Tijdens het kijken kwam ik er pas achter dat deze film van Quentin Tarantino was, en toen zag ik de bui al hangen, want al zijn films vind ik afgrijselijk, waaronder dus nu ook deze.

Twee derde crescendo, een derde decrescendo – de gulden snede, zo bij benadering? Als in: een recept voor succes? Ah, was het maar waar.

Bijna twee uur lang suspense met mondjesmaat opbouwen, nadien de verwachte shootout, zij het als een langgerekt proces van sterven. Heerlijk, de verwikkelingen van de plot en de manier waarop Tarantino ‘The Hateful Eight’ uiteindelijk in een waar bloedbad doet uitmonden, op de hem typerende, gruwelijk-komische wijze. Met glansrollen van Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Walton Goggins en nog enkele anderen – want oh ja, ook deze film heeft weer zijn onvergetelijke personages. En muziek van wie anders dan Ennio Morricone, cowboy onder de componisten - ook dat is natuurlijk geweldig.

Niettemin waren de kritieken terecht: de aanloop is te lang, het ritme slabakt, de intensiteit (of het gebrek daaraan) is een heikel punt. De film heeft onder zijn lengte te lijden, simple as that. En toch: hoed af voor de originaliteit, eigenlijk de aloude Tarantino-signatuur die fris en geestig blijft – een ondergesneeuwde western als huis clos, met fonkelende dialogen en een verrassend verhaal…je moet het maar doen, niet?

3,25*

Heb tot laatst alles van Tarantino gezien, behalve deze. Ik had geen zin in nog een film in hetzelfde concept. Je kunt Tarantino origineel noemen, en dat is ie ook naar mijn mening; zijn manier van een verhaal vertellen heeft de filmwereld even omgegooid. Alleen ben je nog origineel als je steeds hetzelfde doet?

In ieder geval, ik liep deze film al twee jaar als een dennenappel voor me uit te trappen. Gisteravond probeerde ik hem uit, en ik moet zeggen dat ik ongelofelijk heb genoten. Anders dan Inglourious Basterds is de humor wat kleiner gehouden, waardoor dit goed in de sfeer van de film past. Django vond ik een heel vermakelijke film, maar is me niet echt bij gebleven: het acteerwerk was, hier en daar subliem, maar wisselvallig en ik was niet groot fan van het prominente gebruik van popsongs.

The Hateful Eight gebruikt ook popmuziek, maar naar mijn mening veel passender voor een film als deze. En het had ook een hele fijne Ennio Morricone-soundtrack, waardoor Tarantino minder op popmuziek hoefde te leunen. Dit gaf de film al meer sfeer dan veel van zijn andere films.

Eerder noemde ik dat Tarantino wellicht niet origineel is omdat hij veel van hetzelfde laat terugkomen. Dit hoeft niet een nadeel te zijn: van veel regisseurs is het vaak hun kracht. Van de Tarantino-formule (herkenbaar is dat het verteld wordt als een boek, met chapters) was ik moe. Toch heeft deze film me toch kunnen imponeren. Niet door de manier van vertellen, niet door het 'gave' gevoel dat je kunt hebben na films als Kill Bill of Inglourious Basterds, maar eerder door het zeer oprechte acteerwerk. We houden natuurlijk nog steeds komische omstandigheden zo nu en dan, maar ik vind de personages zo sterk overkomen. Samuel L. Jackson heeft naar mijn mening een van zijn beste rollen ooit hier, ik ben een enorm fan van Jennifer Jason Leigh en ze speelt erg geloofwaardig, en de rest van de cast vervuld hun rol subliem. Verder is het prachtig geschoten en kan ik me niet herinneren dat een film, die zich afspeelt op één locatie, zo mooi de karakters in beeld kon brengen.

Er zijn hier mensen die beweren dat de film wat te lang duurt, maar dit geldt niet voor mij. Ik hield van de dialogen, en meer dan dit had ik eigenlijk niet nodig. Een verstopt meesterwerk naar mijn mening, heel simplistisch in stijl zo nu en dan, maar zo sterk. Ik zou het in theater gaan kijken.

Gisteravond de tijd genomen om de film te kijken, als western adept moet je deze natuurlijk gezien hebben, gedurende de film betrapte ik mij er zelf op dat de aandacht wat verslapte, met andere woorden, de film was op sommige momenten langdradig. Kijk het is natuurlijk prima als je een beetje de stijl afkijkt van de grote meester Leone, die hanteerde ook altijd een traag tempo in de film om het verhaal goed te vertellen, maar nu was het wel heel erg langdradig. Deels wordt dat dan weer door de dialogen goed gemaakt en door alle sub plotjes, maar de film had wat mij betreft wat korter gekund.
Het is geen typische rijden en schieten western, maar een film die het moet hebben van de suspense, daarin slaagt deze film maar ten dele. Op het moment dat de koets bij de pleisterplaats arriveert en we zien een aantal vreemdelingen, was het voor mij al duidelijk dat daar een hinderlaag was met als doel de gevangene te bevrijden. Zeker omdat Ruth en Warren de eigenaren van de pleisterplaats persoonlijk kennen en ze direct al vraagtekens zetten bij een aantal zaken
Net als Leone neemt Tarantino vervolgens de tijd om alle karakters te introduceren en dat gebeurde in Tarantino stijl met scherpe, maar soms ook niets ter zake doende dialogen.
De acteurs spelen allemaal op de toppen van hun kunnen, daar ligt het ook niet aan, de muziek is geweldig met als verrassing in de aftiteling Roy Orbison. Met deze film leunt Tarantino naar mijn mening te veel op andere westerns, misschien bedoelt hij het als een hommage aan het genre, maar Hatefull 8 is in mijn ogen geen originele Tarantino.
Tarantino heeft een aantal zaken wel goed begrepen rond de western, goede muziek, een spectaculaire showdown en prachtige landschapsopnames. Muziek van Morricone dus dat is al een feest op zich, landschapsopnames, plenty en schitterend. De showdown, subliem maar ook bloederig, hoe de laatste van de bende aan het einde komt, of dat nu zo expliciet in beeld moet komen, kun je vraagtekens bij zetten, maar o.k. het is Tarantino dus je verwacht het ook min of meer.
Toch had ik meer van deze film verwacht, zo zie je maar weer dat verwachtingen soms ook te hoog kunnen zijn, maar het is zeker geen slechte film, alleen niet van het niveau welke Tarantino anders haalt.

Ik zou Quentin Tarantino's filmografie eigenlijk best eens opnieuw mogen analyseren en een hoop titels van hem mogen (her)zien. Hij is immers toch wel een regisseur met een behoorlijke naam. Pulp Fiction, Reservoir Dogs en (voornamelijk) Django Unchained staan me nog wel bij en dat vind ik stuk voor stuk goede films. Desondanks zou ik mezelf niet als een regelrechte Tarantino fan beschouwen. Daarvoor heb ik te weinig van zijn films gezien en houd ik hem niet goed genoeg in de gaten.

Toch had ik zin in The Hateful Eight. Zeker omdat ik Django ook erg goed vond, had ik wel vertrouwen in nog een western van Tarantino. Het begint ook nog alleszins aardig: de ontmoetingen zijn interessant en ik heb nog geen moeite met het lage tempo. Het duurt echter niet al te lang eer in dat laatste verandering komt. Het ellenlange dialoog dat voorafgaat aan de aankomst bij de verblijfplaats kon mijn aandacht in ieder geval niet vasthouden. Eenmaal bij de hut aangekomen, klimt de film weer een beetje uit het dal om er vervolgens even later weer opnieuw in te tuimelen.

Wat op mij iig totaal niet overkwam was de onderhuidse spanning. Of dat eraan ligt dat we inmiddels wel gewend zijn van Tarantino dat de gezellige onderonsjes binnen de kortste keren uitlopen op een bloedbad of dat het puur aan deze film lag weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik nergens op het puntje van mijn stoel zat en dat ik de 'uitbarstingen' meestal wel ruim van tevoren zag aankomen. Op zich geen ramp, maar ik kreeg wel het idee dat hiermee een belangrijk doel van de film verloren ging. Ik kan best een compliment kwijt aan de cast. Grote namen als Samuel L. Jackson en Kurt Russell doen het naar behoren, maar ook de bijrollen kwamen goed uit de verf. De personages an sich zijn interessant.

Het tweede punt waar ik over viel was de langdradigheid. Ik vond de eerste helft al niet bepaald super boeiend, maar hier worden tenminste nog nieuwe personages geïntroduceerd en werd ik nieuwsgierig gemaakt naar wat er nog komen ging. Nadat de flashback wordt ingelast, zwakt mijn interesse steeds verder af en komt deze ook niet meer terug. De climax duurt veel te lang om nog impact te maken en de volledig verdwaalde voice-over was een overbodige toevoeging.

Ik vind The Hateful Eight geen slechte film, maar ook absoluut geen goede. Daarvoor wist het me allemaal gewoon niet genoeg te boeien. Zaken als acteerwerk, camerawerk en aankleding zijn allemaal prima in orde, maar dat weegt uiteindelijk toch niet op tegen de redelijk saaie inhoud. De hoge verwachtingen werden dan ook bij lange na niet waargemaakt.

2,5*

Ik heb deze film ook twee jaar van me af geschoven ondanks dat het van Tarantino is, die gebaseerd op mijn stemmen misschien zelfs mijn favoriete regisseur is. Django Unchained was goed te genieten maar ik had eigenlijk geen zin in nog een langdurige film in een Western-jasje. En toch werd ik al snel gegrepen door The Hateful Eight, en dat is wat voor mij Tarantino zo goed maakt.

Er is weer een behoorlijke sterrencast van oude rotten opgetrommeld die ik voor het gemak even de 'Tarantino-kliek' noem. Acteurs als Jackson, Madsen, Roth, Parks en nog een paar anderen hebben al vaker met de regisseur gewerkt wat bijna een garantie voor succes is. Aangevuld met Russell en Leigh is de cast zo sterk dat het me makkelijk aan de buis gekluisterd hield. Want hoewel er weinig actie in de film zit, zijn het toch weer de dialogen die voor spanning, mysterie en zwarte humor zorgen. Vooral Samuel L. Jackson steelt de show maar weer eens, echt genieten om die man te zien vlammen.

Ik moet wel zeggen dat de dialogen soms net op het randje zitten van langdradig. Dan mocht het allemaal wel een tandje sneller gaan, maar gelukkig wordt de tweede helft nog een stukje beter. De verhoudingen worden duidelijker en de film vult de plotgaten in door middel van flashbacks en hoofdstukken zoals we dat kennen uit zijn beste werk, Pulp Fiction. Er zitten ook weer een paar lekker grove scenes in waarbij Quentin het niet laat om een berg hersensmurrie op je netvlies te smijten.

Toch moet ik zeggen, zo'n half uur na de film, dat The Hateful Eight als één lange scene in mijn hoofd zit, zonder dat er memorabele scenes bovenuit springen. Een spannend en sterk geheel is het wel. Ik ben benieuwd wat deze kunstenaar met de Manson Family gaat doen in 2019!

De tarrentino films worden enigszins voorspelbaar lijkt het, het einde voelde ik aankomen terwijl dat eigenlijk in zijn stijl onvoorspelbaar moet zijn. De monologen en ondoorzichtige mimieken en gedragingen die er onderliggen van desbetreffende personages waren niet echt aan mij besteed. De geweld scenes daarentegen vond ik weer ouderwets bruut en menselijk realistisch uitgaande waartoe mensen in staat kunnen zijn wellicht.

Niet goed.

Waar Django Unchained mij ondanks de potentie en een aantal aardige zaken min of meer op mijn honger liet zitten, doet The Hateful Eight dat des te meer. De setting spreekt me zo mogelijk nog meer aan, wat de ontgoocheling groter maakt.
Reservoir Dogs, maar dan in een andere setting en met een veel te lange speelduur. Er gebeuren lukraak wat dingetjes, tussendoor afgewisseld met veel stoer gebabbel, tot er dan bijna niemand meer overschiet.

Quentin Tarantino met zijn honderd-en-een verwijzinkjes en “odes aan” moet daar dringend eens mee stoppen. Deze film is ook weer praatziek in al zijn stoerdoenerij. Van een spanningsboog is geen sprake, we hebben het immers als beter uitgevoerd zien worden. Het geweld zorgt ervoor dat je niet indommelt met al het oninteressante gezwets, van tig van machopersonages. Tarantino aan het roer van een western met muziek van o.m. Ennio Morricone, het kon bijna niet beter klinken, als hij zich ietwat in kon houden. Maar dat kan hij niet. Enkel visueel zou ik hier tijdens een tweede kijkbeurt nog van kunnen genieten. Een rechtdoorzee western zonder al die oninteressante dialogen had veel beter geweest. Dan kwamen zijn acteurs misschien ook nog van pas.

2

Deze film voelt een beetje als een date met een bloedmooie chick. Je hebt verhalen gehoord dat ze heel aardig is, leuke ouders heeft en niet teveel ex-vriendjes of een slecht imago. Ze loopt binnen en je denkt direct, wow! Wat een vrouw. Ze begint met praten en nog steeds denk je, nice, dit wordt een gezellig avondje. Ze praat een beetje over de koetjes en kalfjes, en na 5 minuten probeer je er tussen te komen. Het lukt niet. Ze blijft maar lullen en het houdt niet op.

Het is niet zo dat ze hele stomme gespreken voert, het is niet zo dat ze vertelt dat ze klapt voor de piloot tijdens het landen of dat ze ananas op dr pizza gooit. Geen afknappers. Maar het is zoveel. En zoveel onzinnige zooi. Je gedachten dwalen al af en je neemt de omgeving al wat meer in je op. Je realiseert je dat je in een leuk kroegje zit en de muziek is superchill. De bediende loopt langs en je kijkt er even na. Wat een mooi figuurtje heeft ze zeg! Ondertussen gaat je date maar door en door. Zodra de rekening arriveert besluit je wel te betalen, het was niet een enorm sléchte date, maar het was gewoon niet je type. Wel besluit je om stiekem je 06 op t bonnetje te zetten en hoop je dat chick uit de bediening je een berichtje stuurt.

Deze nu ook maar eens bekeken. Een western is niet m'n favoriete genre, maar deze vond ik toch niet echt een western (of voelt toch niet zo aan). De film duurt wel erg lang en niet altijd even boeiend, maar gelukkig maakt het laatste uurtje veel goed, dan gaat de film toch wel loos.

De cast deed het prima, al was het toch vooral Samuel L. Jackson die de hoofdvogel afschiet.

Uiteindelijk wel de moeite om eens gezien te hebben, maar van mij mocht hij toch wel wat korter.

Voor mij een twijfelgeval . De eerste keer vond ik hem veel te langdradig om maar niet te zeggen aan de saaie kant. Nu 2 jaar later moet ik mijn mening toch herzien. Wat een raar gevoel die tarentino movies een mens kan geven

Alleen JJ Leigh was de moeite waard. Het verhaal heeft weinig om het lijf; de aankleding is niet geweldig en niemand, uitgezonderd Leigh dus, acteert naar behoren. Een domper derhalve.

In mijn optiek waren de beide Kill Bill's Tarantino's hoogtepunt.

Daarna ging het voor mij steeds een klein beetje verder bergafwaarts.

Zo ook hier, de daling zet door.

Dat lult maar en lult maar en lult maar......

What's the point???

Nee, matig.

Misschien ben ik wel een beetje klaar met Quintijntje

Nu al op Netflix, jeetje.

Nu al? Januari 2016 in de bioscoop, zijn films die veel sneller op Netflix stonden - Rogue One bijvoorbeeld.

Daar kunnen ze blijkbaar een flinke deal maken.

Idem. Film staat op mijn Netflixlijst, maar ik vermoed dat ie daar ook onbekeken zal blijven staan. Ik kan me er echt niet toe zetten om bijna 3 uur naar Tarantino te moeten kijken. Gehak en geslash met veel bloed, lees ik hierboven alweer. Zoals vrijwel altijd met Tarantino. Pulp en Reservoir waren nog wel te verhapstukken, maar met Kill Bill ging het al helemaal nergens meer over. Dodelijk saai.

En dat bijna 3 uur lang... Nee, dank u. Daar pas ik ook voor. Zwaar overgewaardeerde regisseur, als u het mij zou vragen. Snap werkelijk niet wat hier allemaal zo bijzonder aan is.

Daar is hij weer Tarantino. Met zijn dialogen , zelfde acteurs, wat schokkende woorden (voor Amerikaanse begrippen dan) ovedreven geweld en hetzelfde truckje uithalen wat hij in zijn vorige film's ook al deed.

Nu extra lang en dodelijk saai.Net zo nep als de sneeuw.

Tegenvallende film. Ik ben al helemaal geen Tarantino fan dus...Vond de sfeer een beetje een oubollige western uit de jaren zestig met een ruig einde. Ach het verveelt niet echt,maar boeiend is het niet.....en wat een tekst en dialogen....ellenlang.. Zeker geen film die ik nog een keer wil zien

lange zit maar wel goed acteerwerk door Jackson en Leigh.

Bijrollen waren ook allen meer dan in orde. Alleen Madsen kan mij niet echt bekoren.

Traag en saai. Halverwege uitgezet, kon het niet meer aanzien.

Kijk, exactemundo.... Na eerste keer 3*, nu 2 jaar later 4*....

Paar maanden terug voor het eerst gezien. Ik had erg lang gewacht met kijken, omdat ik van mensen hoorde dat er 'bijna niks in gebeurde'.

Eindstand: Briljante film die mij geen moment verveelde. Ik moet wat minder op andermans mening vertrouwen.

O ben ik weer...Ik vond het net amateurtoneel uit de provincie.....!!! dat is de beste omschrijving vind ik.

Helemaal mijn mening...Inglorious Bastards vond ik ook vreselijk. Weg met Tarantino....kitsch...

Ben ook geen fan Tarantino en heb hem dan ook na 45 minuten uitgezet.

Ik ben wel een Tarantino fan en heb nu al zin deze film deze week terug te kijken op Netflix!

Amusante dialoog flick over who goes there met flink wat evil dead citaten (luik, plafond shot, horrorslapstick). Maar laten we wel wezen zonder jackson had het niet gewerkt.

Leuk maar wel een van tarantinos minste.

Nog even een trap onder de gordel: die ennio maakt heel wat betere muziek dan die junkie xl