Suffragette (2015)

Degelijk met een hoofdletter D. Redelijk verbazingwekkend dat hier nog geen film van was, dat wel. Wat het is een interessant verhaal met een paar dramatische gebeurtenissen en veel invloed op de geschiedenis. Suffragette kiest voor de bekende weg en zullen we vast wel tegenkomen bij de oscarnominatiekanshebberlijstjes. Vooral in de actricecategorieën dan. Want dit zijn rollen waar ze daar gek op zijn. Voor beste film of helemaal regie is dit hoop ik toch net wat te veilig en gewoontjes.

Een eerder gebruikte invalshoek: Een fictief personage beleeft een echte geschiedenis en ontmoet een aantal historische personages. Mulligan en Bonham Carter doen het prima. Streep heeft maar een heel klein (amper 5 minuten) maar belangrijk rolletje en maakt iets teveel een typetje van haar rol. Maar zal de academy dat bij hun grote favoriet een bezwaar vinden

Niet slecht, maar een beetje schools en, nogmaals, héél veilig en degelijk.

3.0*

Op zich een vanwege het onderwerp interessante film, ook al begint het nogal slap. Het duurde bij mij in ieder geval wel even voor ik in de film zat. Het blijf hoe dan ook een tamelijk afstandige film, al zijn er wel momenten die een uitzondering vormen. De personages hadden ook wat beter uitgewerkt kunnen worden. Een brave film die behalve het onderwerp niets nieuws brengt in het landschap van films over mensen die voor hun rechten opkomen. Aardig om een keer gezien te hebben. 3*

Tamelijke vlakke verfilming over de Britse strijd voor vrouwenkiesrecht. Het onderwerp is boeiend. De film minder.

Centraal in de film staat de opoffering die de vrouwen zich getroosten om hun doel te bereiken. De offers die de vrouwen brengen zijn immens. Die boodschap komt in de film heel duidelijk naar voren. Met zo'n bewogen thema is het gek dat het emotionele aspect nogal wordt verwaarloosd. De film komt namelijk tamelijk klinisch en beschouwend over.

Toch opvallend voor een verhaal dat gevuld is met bevlogenheid en opoffering. De personages, die het verhaal vertellen, lijken soms niet meer te zijn dan vakkundige hulpmiddelen om de kijker een geschiedkundig lesje te leren. Een interessant lesje, maar ook een behoorlijk emotieloos lesje.

De gevolgen die de offers op het leven van de personages hebben, komen wel aan bod, maar op een erg achteloze en terloopse manier. We moeten het stellen met een traantje en wat theatraal lijden. Meer is het niet. Iets meer diepere inkijk in de zieleroerselen van de personages had ik wel op prijs gesteld. De verhouding tot de personages blijft nu te afstandelijk.

Het acteerwerk is goed. Een ieder vertolkt zijn rol heel professioneel. Door de focus te leggen op de boodschap en minder op de ontwikkelingen die de personages doormaken, heeft het acteerwerk echter weinig emotionele impact.

De film is eigenlijk gewoon een boeiende geschiedenisles.

Vanaf mijn middelbare schooltijd ben ik geboeid door boeken en films over de strijd tegen sociaal onrecht. Binnen dat genre is dit docudrama erg interessant omdat de focus niet gericht is op de leidster van de beweging (Emmeline Pankhurst), maar op de strijdsters in het veld en de impact die hun acties destijds hadden op de eigen persoonlijke omgeving. Sarah Gavron (Brick Lane (2007)) heeft een degelijke film in elkaar gezet, gesteund door het prima acteerwerk van Mulligan, Duff, Bonham-Carter en Gleeson.

Wanneer ik het commentaar van clubsport lees, lijkt er trouwens nog een wereld te winnen voor de vrouwen, terwijl ik dacht dat we dat honderd jaar na dato inmiddels toch wel achter de rug hadden. Ontstellend dat dat niet zo blijkt te zijn.

“You want me to respect the law? Then make the law respectable.”

Het is verbazingwekkend dat een film met zo'n boeiend onderwerp zo weinig lef toont en eigenlijk niets meer is dan een oerdegelijke vertelling van een waargebeurd verhaal. De decors, de kostuums, het acteren, de dialogen... Het is allemaal dik in orde maar helaas is het verhaal en de regie van een minder niveau. Het wordt allemaal erg clichématig opgediend en het wordt voor de kijker bijna uitgespeld hoe hij/zij zich moet voelen of denken over een bepaald karakter of situatie.

Nuances zijn in Suffragette nergens te vinden en behalve het karakter van Brendan Gleeson zijn mannen in deze film bureaucratische neanderthalers, slaande politieagenten, oversekste bazen of mannen die de kinderen van hun vrouwen weghouden. Geen wonder dat er een feministische beweging op gang is gekomen maar iets meer nuance had wel gemogen want nu wordt net gedaan of iedere man in de jaren 20 een hekel aan vrouwen had. Wat ik wel kan waarderen aan Suffragette zijn de geweldige acteerprestaties en de realistische manier waarop het keiharde leven in die tijd wordt uitgebeeld. Carey Mulligan is een actrice om te koesteren en Bonham Carter, Gleeson, Duff en Whishaw zijn allemaal geweldig. Wat Meryl Streep doet weet ik niet maar de woorden overacting, belachelijk accent en typetje komen al snel bij me op. In het laatste gedeelte als de strijd heviger wordt leeft de film gelukkig wat op en wordt het interessanter. De laatste scènes bij een paardenrace maken zeker indruk. Suffragette mist venijn en is wat emotieloos en vlak maar de acteerprestaties redden de film van de ondergang.

Goeie film over een groep werkende vrouwen die strijden voor hun stemrecht. De film speelt zich af in het Londen van ruim een eeuw geleden. Een mooi en onderhoudend verhaal, goed acteerwerk (vooral van Carey Mulligan in de hoofdrol) en een prima aankleding. Echter mist het geheel wel wat pit en is het verloop wat aan de voorspelbare kant.

Suffragette is een film die zijn doel mist. Er wordt goed een sfeer opgeroepen van de tijd waarin de film zich afspeelt. Voor de rest valt de film tegen, de film mist pit, het blijft heel erg op de vlakte. Er zijn weinig memorabele scenes die je bijblijven. Je mist de urgentie van bepaalde scenes, terwijl het wel een belangrijke tijd in de geschiedenis was.

Daarnaast was het teleurstellend om het karakter van Meryl Streep zo kort te zien is. Terwijl ze op posters te zien is.

Dit Britse drama gaat over de strijd voor vrouwenstemrecht tijdens de eerste feministische golf. Carey Mulligan zet een fraaie rol neer: een getrouwde arbeidersvrouw met kind die toevallig bij dit politieke conflict betrokken raakt. Ook de nevenrollen zijn goed, met name van Anne-Marie Duff. De muziek en scènes als het afscheid van haar kindje zijn helaas nogal sentimenteel, waardoor de ervaring van harde realiteit wat afgezwakt wordt.

Er zitten enkele historische personages in. Voor Emmeline Pankhurst hadden ze beter een Britse actrice gekozen. De geschiedenis van Emily Davison (Natalie Press) zorgt voor een climax op de renbaan. Het is leerrijk, omdat je ziet dat zoiets schijnbaar vanzelfsprekends als vrouwenstemrecht er gekomen is dankzij deze verbeten activisten die niet vergeten mogen worden.

Blijft keurig binnen de lijntjes, zo'n film die u en ik waarschijnlijk ook op deze manier gemaakt zouden hebben. Subtiliteit is stiekem echter toch niet de sterkste kant van deze film. Alle mannen zijn hier gemeen met weinig respect voor vrouwen. En de twee de niet gemeen zijn(de echtgenoten van Mulligan en Carter) blijken tegen het eind behoorlijk laf. De vrouwen zijn dapper en deugdzaam, zelfs het feit dat ze zich schuldig maken aan op zijn minst vandalisme, worden we veronderstelt voor lief te nemen. Geen wonder dan ook dat de oppervrouw der vrouwen, M. Streep, dan ook plotseling opduikt voor een korte bijrol als oppersuffragette.

Wie zich niet stoort aan deze naïeve zienswijze heeft aan deze inderdaad verder oerdegelijke Suffragette een aardige zit, maar naar mijn mening had dit gegeven een betere film verdiend.

Een goede drama/historie/biopic verhaal...

Prima en spannend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteur Brendan Gleeson en ook een bekende

actrice Meryl Streep...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Toch af en toe onrustig camerabeweging...

Mooi opname...

Interessante film, evenwel niet groots uitgewerkt en had er bijvoorbeeld toch iets meer volledigheid van verwacht. De aftiteling vermeldt dat het algemeen stemrecht er pas kwam in 1928. Daar was de film lang niet aan toe en wat , voor mij, een zekere wrangheid achterlaat is dat de film precies in het slot laat uitschijnen dat agressiviteit en geweld pas een belangrijke stap was in de richting van wat de normaalste zaak van de wereld is, namelijk gelijke rechten voor iedereen.

Anderzijds, een uitstekende vertolking van vooral Carey Mulligan, goede impressie en sfeer van het Londense straatbeeld en de vrouwenarbeid, anno 1912, en ook geslaagde costumering.

Suffragette is een ideale film rond de periode van Wereldvrouwendag om op de buis te vertonen. De film toont aan hoe inferieur vrouwen een goede honderd jaar terug werden bestempeld en hoe afhankelijk ze werden gehouden door hun mannen. Arrestaties van protesterende vrouwen werden niet afgehandeld achter de tralies, maar werden aangepakt door de echtgenoot in kwestie. Hoe vernederend kan het zijn? Alleen de oorveeg ontbrak er nog aan.

De setting van Suffragette werd mooi weergegeven in een verpauperde buurt van een grootstad (Londen?). Het deed wat Daensiaans aan met zijn harde ongezonde en slechtbetaalde vrouwen- en kinderarbeid terwijl hardvochtige bazen hen letterlijk en figuurlijk in de gaten hielden. Maud zien we mooi evolueren van gehoorzame en onwetende moeder tot een onverzettelijke dame die opkomt voor vrouwenrechten.

Er is wellicht bewust gekozen voor meer sociaal minder gegoede vrouwen om de film te dragen. Meryl Streep heeft als boegbeeld Emmeline Pankhurst maar een zeer summiere rol in de film. In werkelijkheid kwamen de suffragettes eerder uit de gegoede burgerij. Wel interessant was de scène waarin Davinson haar wanhoopsdaad stelt. De film belicht maar een klein gedeelte van de gehele beweging, zowel ervoor als erna, en blijft daarom wat vaag en oppervlakkig. Ook de Eerste Wereldoorlog die een grote invloed had op de hele verdere evolutie over (het) vrouwen(stem)recht(en) blijft onderbelicht of wordt zelfs niet vernoemd. Jammer, een gemiste kans ...

Pff, heftige film! Ik vind ‘m bijzonder sterk en meeslepend uitgewerkt. Dat vrouwen geen stemrecht hadden, vind ik een zeer slechte zaak. Ik ben erg voor gelijkheid. Ik snap dus wel dat deze vrouwen in opstand kwamen, en dat ze daar zoveel voor deden. De film raakte mij, het maakte mij boos om de brute, oneerlijke behandeling van de vrouwen en hun kracht en doorzettingsvermogen gaven mij hoop. Mooie aankleding en goed gespeeld. 4*

Niet bepaald een prettige film om te kijken. Ik ben iemand die zich al erg boos kan maken over de ongelijkheid waar vrouwen tegenwoordig nog steeds tegenaan lopen (en ik word ook een beetje verdrietig van de discussie eerder op deze pagina), maar dat staat in geen verhouding met het onrecht waarmee vrouwen een eeuw geleden geconfronteerd werden.

Tot een bepaalde hoogte ben ik wel bereid om mild te zijn tegenover de mannen in deze film. Zo kon ik wel medelijden opbrengen met echtgenoot Sonny, die vermoedelijk nooit buiten zijn eigen woonwijk is geweest en niet goed snapt wat zijn vrouw allemaal aan het doen is, maar wel wordt belast met de zorg voor zijn zoon en de hoon van de buren. Erger zijn de ontwikkelde mannen die zich in hun ivoren torens blijkbaar dusdanig in hun positie bedreigd voelen door een meute boze vrouwen dat ze die hardhandig laten oppakken voor niets meer dan het roepen van leuzen of het bijwonen van een toespraak. Aanvankelijk vroeg ik me af of zoiets wel kan kloppen (recht van meningsuiting, iemand?) maar in die tijd zat de wet blijkbaar heel anders in elkaar. Ik wist wel dat suffragettes in de gevangenis nog wel eens in hongerstaking gingen en dan soms onder dwang gevoed werden, maar ik vond het oprecht schokkend om te zien hoe dat eraan toe ging - dat dat blijkbaar mocht toen. Geen wonder dat de vrouwen zich op een gegeven moment niet meer door de wet gebonden voelen.

Nu weet ik niet of de radicale werkwijze van de suffragettes nu de meest verstandige is, maar naarmate de film vorderde begon ik wel te begrijpen dat ze het idee kregen geen andere keuze te hebben. Ik was geschokt toen ik in de aftiteling las dat Zwitserland pas in 1971 het algemeen kiesrecht voor vrouwen invoerde. Dit omdat daar per referendum over gestemd werd en er blijkbaar pas in 1971 voldoende mannen (burgermannen dus, geen politici!) waren die vrouwen het stemrecht gunden. In de film wordt enkele keren genoemd dat de Britse suffragettes al enkele decennia streden om stemrecht, en dan zou het nog tot 1918 duren voordat dat recht toegekend werd - en dan moesten vrouwen in Zwitserland nog meer dan een halve eeuw wachten!

Behalve het belangrijke onderwerp moet de film ook beoordeeld worden als film op zich. Daar heb ik eigenlijk niet zo veel bijzonders over te melden. Het script is loodzwaar, maar dat past bij de materie. Het acteerwerk was prima (lang geleden dat ik Helena Bonham Carter in zo'n serieuze rol zag, was een beetje vergeten hoe goed ze ook daarin is) en de setting zeer overtuigend (die afschuwelijke wasserij...). Ik vind dat de film er goed aan doet door zich niet alleen blind te staren op de positie van vrouwen maar om af en toe wat breder te kijken naar de positie van de werkende klasse in het algemeen.

De film eindigt als de goede zaak eindelijk internationale aandacht krijgt door de dood van Emily Davison. Het is niet helemaal een bevredigend eindpunt, want het stemrecht is nog niet in zicht. Ook het persoonlijke verhaal van Maud heeft niet een mooie afronding, dat vind ik wat jammer. De film heeft tot dan toe redelijk netjes gebalanceerd tussen persoonlijk en universeel drama, maar verliest op het eind die balans. Desalniettemin was ik erg onder de indruk van deze film. Niet per se aangenaam om te zien, maar denk ik wel nodig - nog steeds blijkbaar.

Het is 1912 en de langdurige strijd van de Britse Suffragettes voor gelijke rechten (en stemrecht in het bijzonder) voor vrouwen komt tot een climax wanneer leider Emmeline Pankhurst [Meryl Streep] oproept tot een campagne van burgerlijke ongehoorzaamheid. Maud Watts [Carey Mulligan] is één van de vele onopgeleide vrouwen die haar gezin probeert te onderhouden als wasvrouw, iets waarvoor ze zeer slecht wordt betaald en waarbij de arbeidsomstandigheden ronduit erbarmelijk zijn. Via collega’s Violet [Anne-Marie Duff] en Maggie Miller [Grace Stottor] komt ze in contact met de activisten en voor ze het weet treedt ze op als getuige voor een parlementair comité (dat volledig bestaat uit mannen). Boeiend historisch drama maakt duidelijk welke enorme prijs eenvoudige, onopgeleide vrouwen bereid waren te betalen om hun recht op te eisen zonder daarbij de inspirerende rollen van hun leiders te veronachtzamen. De ultieme ironie: Mulligan, Duff, Bonham Carter en Brendan Gleeson (als Scotland Yard inspecteur Arthur Steed) werden genomineerd voor een British Independent Spirit Award. Drie keer raden wie als enige de nominatie verzilverde!

Een mooie en nuttige film - want dit is nou precies zo'n stukje geschiedenis waarvan je denkt dat je dat wel zo'n beetje weet, maar wat achteraf toch een heleboel detail en drama in zich heeft wat ik in ieder gevoel niet erg in mijn hoofd had. De ellende van de gewone Brit in het begin van de vorige eeuw komt er goed uit - zo'n honderd jaar geleden nog maar. Maar daar bovenop nog de positie als tweederangsburger van de vrouw - of erger nog, want zulke bazen als die van Maud Watts zullen er wel meer geweest zijn. Het geeft toch wel te denken, en dan vooral over alle geklaag en gejank waar de kranten en websites nu van vol staan. Zo slecht hebben we het niet, als je tenminste niet uit het verkeerde land komt of een mooi kleurtje vel hebt - en zelfs dan valt het misschien eigenlijk wel mee vergeleken met wat we in deze film te zien krijgen.

Close is natuurlijk een enorme misser van de casting - tsja, er moest kennelijk zonodig weer een 'grote' naam op de poster. Gelukkig heeft ze maar weinig te doen. HBC doet het dan wel iets beter, hoewel ook haar rol zonder enig bezwaar door een minder bekende actrice gespeeld had kunnen worden - zo goed is ze niet in deze film. Mulligan doet het dan als hoofdrol gewoon prima - en heeft meer dan genoeg inhoud om geen tegenspel nodig te hebben van bekende acteurs.

Maar opvallender zijn de fraaie decors, hoewel we daar ondertussen uit dezelfde periode natuurlijk wel vaker erg goede beelden gezien hebben. Peaky Blinders, om maar even een dwarsstraat te noemen. Zo'n beetje dezelfde tijd, maar weer een wat andere sfeer. Mooi als contrast.

Het belle époque (iets als mooie tijd en die globaal tussen 1870 en 1914 valt) was een tijdperiode waar er meer welvaart, technologische ontwikkelingen, zelfontplooiing en relatieve rust ontstonden. Kortom vooruitgang, maar hierdoor werden ook bestaande overtuigingen op hun kop gezet. Darwin introduceerde de evolutieleer, socialisme bedreigde de bourgeoisie en Sigmund Freud beweerde ook allemaal dingen die je liever ontkende. Die tijd aan het einde van de 19de en het begin van de 20ste eeuw noemen we ook wel; Fin de siècle (eind van de eeuw)

Tijdens de negentiende eeuw gaf het Victoriaans Europa een zeer duidelijke plaats aan de vrouw maar nu met al die 'nieuwe' ideeën streefde vrouwen en arbeiders (en ook katholieken) naar een volwaardige plaats in de samenleving ze hadden tot dan toe eigenlijk maar weinig kansen gehad. Deze film gaat over de Britse suffragettebeweging, over de harde kern of militante vorm die vonden dat vrouwenemancipatie ook met ongehoorzaamheid (geweld) mocht worden afgedwongen. Deze Suffragettes werden vaak als 'onvrouwelijk' bestempeld: dames behoorden zich niet zo gedragen, en zeker niet in de publieke ruimte (een mannendomein).

Waarom deze film kies voor de fictieve vrouw Maud Watts (Carey Mulligan) om dit verhaal te vertellen is mij niet duidelijk. Fictief of niet hierdoor krijg je de ervaring van één individu. De sets en aankleding zijn prima, het uitzichtloze bestaan van de arbeidersklasse is voelbaar. Maar het is een gemiste kans dat er niet meer is gefocust op de verschillen tussen welgestelde vrouwen en vrouwen uit de arbeidsklasse. Meryl Streep verschijnt één keer als Emmeline Pankhurst, het boegbeeld van de beweging, maar meer dan dat het goed staat op de poster is ze vooral een miscasting van jewelste. Alsof iemand uit de bourgeoisie opeens een toespraak gaf om te blijven strijden voor rechten die ze liever niet zien.

Tja er is dus één muizige vrouw, één miscast maar gelukkig zijn er wel bijrollen die overtuigen! Zo zijn het Helena Bonham Carter, Anne Marie Duff en Brendan Gleeson die hier wel overtuigen. Alhoewel de film de beste bedoelingen had om een belangrijk periode in de historie van vrouwenemancipatie te laten zien, is het niet veel meer dan het netjes opsommen van feiten, keurig verpakt maar daardoor ook wat braafjes, een gekuiste versie van de geschiedenis.

Mooie inkijk in de struggle die vrouwen hadden om op te komen voor stemrecht. Dit gekoppeld aan een patriarchale maatschappij waarin een vrouw zeer weinig zeggenschap had over haar leven. Mulligan levert goede prestatie met haar vertolking van Maud die als vrouw al van alles heeft en nog moet doorstaan. Tevens een wakkerschud moment daar vrouwen langzaam aan hun zwaar bevochten rechten weer aan het verliezen zijn door de opkomst van andere stromingen. Goede film voor geschiedenis op elke middelbare school.