Fúsi (2015)

Dat het om het dochtertje gaat van de depressieve vrouw die hij ontmoet is niet geheel duidelijk.

Toch een wonderschoon en ontroerend verhaal. He verhaal heeft ook humoristische kanten (of is het leedvermaak).

Zeer goed geacteerd.

Een mooie en bovenal lieve film over een undatable die misschien niet vindt wat hij zoekt maar er toch in slaagt een ommekeer in zijn saaie leven te maken en iets van het leven te proeven.

Film begint uitermate fijn met een soort moderne IJslandse Oblomov die ontwaakt uit z'n routineuze leven en via een ongewild abonnement op de plaatselijke line-dance-club (Kom d'r maar in Kenny & Dolly!!!) toch het leven en de liefde lijkt te gaan ontdekken.
Jammer genoeg gaat het tweede deel grotendeels de mist in door te veel zelfopoffering voor een dame die het niet waard is.
En zo gaan we van een heel fijn drama naar een film die mij tegen de borst gaat stuiten en valt de algemene waardering zo'n beetje halverwege.

Prachtig onderkoeld en subtiel aangrijpend komisch drama, met een onvergetelijke rol van Gunnar Jonsson. De film treft vanaf de eerste minuut precies de juiste (licht absurdistische) toon en weet met veel kleine, ogenschijnlijk weinig belangrijke momenten heel veel te zeggen. Visueel zit het ook allemaal piekfijn in elkaar. Topper uit IJsland.

Ja, hier kan ik wel wat mee. Deze mensen die gewoon niet gezien worden omdat ze volledig niet aan het ideaalbeeld voldoen zijn er in grote getale. Elke aandacht is dan ook fijn en is gelijk voor de gene die het niet zo getroffen heeft qua uiterlijk, de ware liefde. Ook het tegenkomen van uiteraard een borderliner is allemaal zo waar en zelfs herkenbaar. Prachtig geacteerd ook van deze Fusi. Ik denk dat hij trouwens niet echt heeft hoeven acteren maar gewoon zijn eigen leven liet zien.

Deze vrijgezel doet een beetje aan Marty denken, zij het nog heel wat uitzichtlozer. De veertigjarige dikzak zonder vooruitzichten zou geen vlieg kwaad doen, maar is slecht in sociale contacten. Elke poging om z'n isolement te doorbreken lijkt gedoemd tot mislukken, zoals Ijsland gedoemd is om een eiland te blijven. De vrouw met wie hij in contact komt, is bipolair, heen en weer tuimelend tussen radeloosheid en toekomstplannen. Pesten op het werk is een onderwerp dat niet vaak aan bod komt. De zwartgallige humor laat je met een gevoel achter van existentiële zinloosheid.

Ontroerend en licht komisch werkje van Kari, waarin het nutteloze routineuze bestaan van Fusi uitgedaagd wordt door de romantiek. Het hoofdpersonage wekt onmiddellijk een soort empathische sympathie op en de tere maar onvervalste sentimentaliteit is voelbaar als een rode draad doorheen de film. Kari accentueert de gevoelige lijn tussen geluk en ongeluk door het afwisselend gebruik van warme en kille kleuren, en benadrukt routine door het consequent gebruik van dezelfde camerastandpunten. De regisseur waakt dan ook doelbewust over eenvoud, maar dat betekent niet dat deze film minder effectief wordt. Integendeel.

Virgin Mountain geeft een zielig, maar mooi portret weer van een 43-jarige asociale man die nog thuis woont. Hij ziet er onverzorgd uit, is zwaarlijvig en heeft moeite om sociale contacten te leggen. Zijn moeder heeft hem het liefst bij haar thuis. Fusi is het cliché van een lamme kinderlijke lamme goedzak zoals ook 'the comic book guy' uit The Simpsons er één is. Geen stripverzamelaar hier - het had gekund - maar Fusi is verzot op speelgoedauto's op afstandsbediening, zijn verzameling Action Man-figuren en zijn modelbouw over de Slag van Alamein. Het is een gek gezicht om zo'n imposante man te zien spelen met dergelijk speelgoed. Hij heeft een uitzichtloze baan, wordt gepest op het werk en krijgt van zijn pseudo-schoonvader een danscursus cadeau.

Wat volgt is een prachtige inkijk in al zijn eenvoud op het leven van Fusi. Mensen die niet voldaan aan het ideaalbeeld worden snel in een hoekje gedrumd en worden sociaal uitgesloten. Als je bovenop beperkte sociale vaardigheden hebt, dan leef je geïsoleerd. Het is niet verwonderlijk dat hij nog het best kan praten met zijn vijfjarig buurmeisje. Door Sjöfn opent een nieuwe wereld voor hem, maar haar bipolair gedrag is eerder een vloek dan een zegen voor zijn openbloeiende leven. Het einde is mooi, maar triest tegelijk. Toch blijft de film voldoende luchtig door de komische elementen die aan bod komen. Je leeft geheel mee met het personage van Fusi, mede doordat Gunnar Jonsson een prachtrol neerzet.

Erg mooie ingetogen film. Een sterke 3,5*!

Wat een tedere film. Dacht aanvankelijk aan "Marty" (1954) maar Fúsi is nog "opmerkelijker" dan de rol die Ernst Borgnine vertolkte.
Hij is niet alleen timide en wereldvreemd, hij is ook een verdraagzaam slachtoffer van pesterijen, is verbaasd en beseft niet waarom de ouders de onschuldige omgang met zijn kindervrienden verbieden en wanneer er toch een vrouw in zijn leven komt, blijkt deze wispelturig en zenuwziek te zijn, al is hij bereid alles voor haar te doen en letterlijk en figuurlijk zijn laatste cent aan haar te besteden. Fusi is een goed mens, een té goed mens...
Van Dagur Kári zag ik nog maar één film..."The Good Heart". What's in a name ?
Hoe dan ook genoten van dit eenvoudig werkje, het verhaal, de typeringen, de intimistische soundtrack, het acteren...

Als je de huidige plotomschrijving moet geloven begint het echte leven als je een vrouw ontmoet. Ik geloof niet dat de film dit wil overbrengen. Sterker nog, het zou met niet verbazen als Virgin mountain wordt omarmd binnen de men going their own way-beweging (ja, dat is een ding).

Hoe dan ook, mijn probleem met de film is dat ik hem niet waarachtig vind. Protagonist Fúsi zit in een soort mal geperst van sociale onhandigheid maar een gouden hart, en vervolgens brengt regisseur Kári dit in elke scene opnieuw voor het voetlicht. Ook de bijpersonages staan in dienst van deze ene, vooraf bedachte uitgangssituatie.

Virgin mountain kent desondanks een paar mooie momenten (het aanvragen van Islands in the stream bijvoorbeeld) en kijkt makkelijk weg. Maar ik heb al beter gezien van de Ijslanders.

Erg mooie karakterstudie over een oversized veertiger met een gouden hart, die vanwege zijn uiterlijk een jojo-relatie heeft met de mensen, die hem dierbaar zijn.

Complimenten voor regisseur Dagur Kári (daar wil ik meer van zien) en voor Gunnar Jónsson, die op overtuigende wijze een zodanige invulling geeft aan de titelrol dat je als kijker bijna automatisch empathische gevoelens ontwikkelt.

P.S. line dancing is een probaat middel om contractarme mensen uit hun isolement te halen.

Wát een prachtfilm. Zo krachtig en puur geacteerd dat het voelt alsof je naar een documentaire kijkt. Bescheiden in beeld gebracht hoe je uit balans gebracht kunt worden en daardoor juist groeit, doordat je door nieuwe ervaringen met nieuwe ogen naar de wereld kijkt.

Ik vond het eerste half uur erg leuk met een heerlijke sfeerzetting en droge humor. Daarna wil het drama iets teveel, de tegenslagen voor Fusi worden iets te talrijk. Gelukkig wordt het nergens overdreven, maar dat hij bv. wordt opgepakt vanwege pedogedrag had van mij niet gehoeven.

Aardige film over een obese, 43-jarige man die nog bij zijn moeder woont. De film begint zeker goed, maar het verloop wordt op een gegeven moment wel wat voorspelbaar en sommige van de veranderingen in zijn leven zijn wat geforceerd. Het hoofdpersonage is mooi neergezet, mede door de ingetogen rol van Gunnar Jónsson. Net geen 3.5 sterren.

Fúsi is een buitenstaander. Een man van 43 jaar die bij zijn moeder woont en nog nooit een vriendin heeft gehad. Hij is onaantrekkelijk en dik. Vrienden heeft hij amper. Zijn vrije tijd besteedt hij aan het naspelen van veldslagen uit de tweede wereldoorlog. Op zijn werk op het vliegveld wordt hij gepest. Het leven is geen pretje voor onze Fúsi.
De film zou je als een romantische komedie kunnen betitelen. In een romantische komedie gaat de verhaallijn normaalgesproken als volgt: Iemand ontmoet de vrouw van zijn leven en met vallen en opstaan weet hij haar hart te veroveren. In de film Fúsi die wel degelijk een romantische komedie is, wat mij betreft, verloopt het allemaal wat anders.
In de eerste plaats is Fúsi niet bepaald de aantrekkelijke vrijgezel die de doorsnee romantische komedie zo graag in de spotlight zet. Fúsi is een dikzak, heeft een viezig baardje, kleedt zich smoezelig en beschikt niet over een sportief uiterlijk. Hij is onaantrekkelijk. De film van regisseur en schrijver Dagur Kari heeft lak aan het opgelegde dictaat betreffende plotlijn en omstandigheden en uiterlijkheden van de personages. Kari kiest als zijn protagonist een man die in een Hollywoodproductie alleen maar als een grappige sidekick zou kunnen fungeren. Dat wil overigens niet zeggen dat de film Fúsi humorloos is. Hoewel de film een overwegend serieuze toon hanteert, zijn er voldoende momenten om lekker te gniffelen.
Een serieuze toon dus. De film verhaalt van een mens die niet weet hoe hij met soortgenoten moet omgaan en daarin ook niet meer in is geïnteresseerd. Het beeld van Fúsi aan het werk op het vliegveld is veelzeggend. Hij draagt zorg voor het in- en uitladen van de koffers van reizigers. Zelf is hij nog nooit op reis geweest. Bij het uitvoeren van zijn werk draagt hij een reusachtige gehoorbeschermer die hem ook akoestisch van de wereld afschermt. Elk contact met een ander maakt hem gestrest. En natuurlijk is het verhaal zo geconstrueerd dat Fúsi de uitdaging om met de wereld te interacteren toch aan moet gaan.
In die zin is de film nog een coming of age-film ook. Fúsi ontdekt de wereld en doet een stapje vooruit en doet weer een stapje terug. Gelukkige ervaringen worden afgewisseld met ervaringen die, door een gebrek aan levenservaring in combinatie met de zachtaardige inborst van Fúsi, vernederend en teleurstellend zijn. Het is voor de kijker gemakkelijk om emotioneel betrokken te raken, wat misschien merkwaardig lijkt, omdat Fúsi zelf amper enige emotie laat zien. Toch gebeurt het.
Dat het karakterportret van Fúsi aan het einde het heil niet in het intermenselijke zoekt, maar hem zichzelf laat zijn is dan ook een bevredigende weg die de film verkiest te nemen. De film gaat zeker niet clichématig te werk. Dat bevalt en is verfrissend.

De 43-jarige Fúsi [Gunna Jónsson] is een vriendelijke, verlegen man die nog bij zijn moeder [Margrét Helga Jóhansdóttir] woont en zijn vrije tijd grotendeels besteedt aan het reconstrueren van militaire veldslagen met miniaturen met zijn enige vriend Mörður [Sigurjón Kjartansson]. Zijn leven neemt een wending wanneer een buurmeisje [Franziska Una Dagdóttir] vraagt of hij met haar wil spelen en wanneer hij Sjöfn [Ilmur Kristjánsdóttir] ontmoet bij een cursus linedancen. Is minder voorspelbaar dan het lijkt en Jónssons portret van een onzekere, verlegen veertiger is even aandoenlijk als overtuigend.