Café Derby (2015)

Bij het begin van de film weet je al hoe het zal aflopen maar toch weet men er nog een verrassend eind aan te breien. De jongste dochter kijkt naar haar vader op maar ziet hem langzaam van zijn voetstuk vallen. Leuke film dankzij zijn uitstekende cast met onder andere Wim Opbrouck, Monic Hendrickx en Ben Segers. Pretentieloos amusement.

"Café Derby" is een mooi familiedrama van Belgische makelij. Ontroerend ook. Een film die gevoel oproept.

Boven elke scene hangt de gevoelige vrees dat enthousiasme en dromen uitmonden in grootse mislukkingen. Met elke actie die hoofdrolspeler Opbrouck onderneemt, groeit een blijvend meelevend maar ook vreesachtig gevoel voor debacle en ineenstorting. Bij het kijken, bekruipt je dan ook een steeds groter wordende zweem van ontroering over onvermijdelijk ongeluk en onafwendbare ondergang.

Ja, het kwetsbare spel van Opbrouck ontroert. Naturel en inlevend spel van deze acteur.

Naast Opbrouck speelt de jonge Chloë Daxhelet eveneens uitstekend. In haar rol van jongste dochter overtuigt zij in haar emoties. Zo jammer dat de overige spelers geen indrukwekkende prestatie neerzetten. Dat had de film toch wel verdiend. Irritant.

Wim Opbrouck wordt uitstekend gecast, en mag een erg sympathiek en boeiend personage neerzetten. Daar stopt het ook, want de andere personages zijn toch een stuk te vlak. Zijn vrouw zwermt in de eerste helft een beetje rond in het decor, maar doet eigenlijk amper haar mond open. Hoewel financiële problemen hun relatie onder druk zetten, voelde je feitelijk nooit chemie en springt het gebrek aan overleg in het oog. Ook met de dochter voel je als kijker te weinig affiniteit, waardoor ontroering te vaak uitblijft. Bovendien rommelt het scenario links en rechts nog, en is het einde nogal gemakkelijk. Stillistisch gaat het er eerder inspiratieloos aan toe. Moet beter.

Drama-komedie (deed denken aan "El Baño del Papa") waarin jonge Chloë Daxhelet wel centraal staat maar het toch Wim Opbrouck is die de dynamiek in de film brengt en die trouwens instaat voor een degelijk en ook grappig eerste halfuur. Daarna gaat de film helaas wat kabbelen, weet precies niet welke kant op, de intensiteit verslapt en de ingebrachte emotie mist eigenlijk haar effect.

Het acteerwerk is behoorlijk en Wim steekt er bovenuit.

Niet bepaald vernieuwende cinema, maar onderhoudende zij het wat keurige film. Regisseur laat hier wat zien over zijn familie in 1985 ten tijde van het pausbezoek aan België en van de liefde voor het onderwerp komt hier wel wat over. Jammer dat het accent voornamelijk ligt op de jongste dochter en de oudere kinderen wat weinig diepgang hebben.. Wel verrassende soundtrack met Will Tura, Telex, Vanessa, Risque en tikketak al die uren...

Deze lag in de bib en eens geprobeerd. 'k wist niet echt wat te verwachten, maar vond het wel een goeie film. 'k vond het wel boeiend gebracht en toch nog een verrassend einde. Het acteerwerk was ook prima, al was het toch vooral Wim Opbrouck die het meeste opviel. Verder was het ook nog een leuke soundtrack.

'k vond hem wel eens het bekijken waard.

Café Derby is één van de zwakkere Vlaamse films die ik de voorbije jaren zag. Normaal hou ik wel van een leuke entertainende Vlaamse prent (niet dat het daarom hoogvliegers zijn), maar dit viel toch wat tegen. De gehele film staat en valt een beetje met Wim Opbrouck, een karakteracteur die ik best kan smaken en die steeds extra cachet kan geven aan zijn personage. De andere personages spraken me hoegenaamd niet aan. Zelfs een Ben Segers was vrij flets.

Het viel me ook op dat er heel weinig diepgang zat in de personages en in het gehele verhaal tout court. Er is weinig uitdieping en de meeste personages lopen er maar voor spek en bonen bij. Wat Renée daar staat te mediteren, geen mens die het weet. Hoe hun relatie nu werkelijk is, geen idee? Nog zo’n reden waarom ik die ene (korte) seksscène maar niet kan begrijpen. Vaak is zoiets kijkcijferlokkend, maar zelfs hier snap ik de relevantie geheel niet.

Soms liep het verhaal zichzelf voorbij of komen dingen plots aangewaaid. Getuige daarvan zijn plotse dood (mag dan wel een verrassend einde zijn, maar dergelijke plotse scenario’s verwacht je eerder in soaps waar een rol uitgeschreven dient te worden). Ook die gehele paushistorie is een vrij vreemd verhaal van een stom hekken dat ineens in de weg staat. De relatie met zijn kinderen (niet zozeer doelend op Sarah) vond ik ook vrij afstandelijk. Ook hier weinig diepgang in het hoe of waarom. Zoals ik al zei tilt Opbrouck de film naar een hoger niveau en daarom nog een 2,5*.

Gezellige, in mijn ogen typisch Vlaamse film over een gezin, dat halverwege de jaren 80 door de vader wordt meegesleurd in zijn enthousiasme over de komst van de Paus naar België. Zoals je vanaf het begin voelt aankomen, gaat dat natuurlijk fout en dat heeft vergaande gevolgen voor zijn relatie met zijn vrouw en in het bijzonder met zijn jongste dochter, die een centrale rol speelt in deze semi-autobiografische tragikomedie, naar verluidt geïnspireerd door jeugdherinneringen van regisseur Lenny van Wesemael. De hele cast is sterk bezig. Vooral de prachtrol van de jonge Chloë Daxhelet maakt indruk.

De Paus in Gent

Het is moeilijk de vinger erop te leggen, maar ik heb bij Café Derby altijd wat een Felix Van Groeningen gevoel gehad. Misschien omdat de film in een periode uitkwam waar Van Groeningen alomtegenwoordig was, maar ook omdat dit eenzelfde uitgangspunt leek te hebben als Belgica, de film waaraan hij toen volop aan het werken was. Zowel Belgica als Café Derby zijn een film die de mosterd gingen halen bij de jeugdherinneringen van de regisseur/regisseuse.

Bij Café Derby is dat Lenny Van Wesemael en die weet meteen indruk te maken met haar regiedebuut. Het knappe is vooral dat ze er in slaagt om toch enigszins verrassend uit de hoek te komen. Vanaf dat Georges met zijn plannen om rijk te worden door te profiteren van het bezoek van de Paus, weet je dat dat op de een of andere manier zal gaan mislopen. Ik verwachtte dan ook dat dat uiteindelijk de climax ging zijn, maar Van Wesemael zet die climax halverwege en bouwt daarna rustig verder aan het relaas van Georges en zijn destructieve levensstijl. Ietwat onevenwichtig misschien (niet alle personages komen even goed tot hun recht en zeker de dood van Georges komt nogal abrupt, al zal dat voor de gezinsleden ook zo zijn geweest) maar op zich toch een film die een indruk achterlaat. Van Wesemael regisseert alsof ze het al talloze keren eerder heeft gedaan en weet de jaren '80 vibe goed te benaderen.

Dat betekent een toffe soundtrack maar ook personages die te pas en te onpas met rollerblades ronddartelen. Het zal niemand verbazen dat de jonge Sara eigenlijk Van Wesemael is en het is een uitstekende keuze om daarvoor Chloë Daxhelet te casten. Met uitzondering van haar rol als Sara heeft ze verder niets meer gedaan en hopelijk kan ze toch nog een carrière uitbouwen, ze heeft een toffe naturelle uitstraling. De hoofdrol is echter weggelegd voor Wim Opbrouck. Een acteur die het vooral in het komische genre gaat zoeken (Frankie Loosveld uit Het Eiland is ondertussen ingebakken in de Vlaamse cultuur) en hoewel hij ook hier af en toe een komische touch aan de rol van Georges heeft gegeven, overtuigt hij ook voor de rest. De film steunt dan ook vooral op Opbrouck en Daxhelet en daarvoor voelen de bijrollen wat onaf aan. Wel vreemd trouwens dat Van Wesemael besloten heeft om Ben Segers (met wie ze een relatie heeft) te casten als de man met wie haar moeder een kortstondige affaire heeft.

Tof! Geen idee of Van Wesemael nog met iets nieuws bezig is of dat ze deze Café Derby enkel en alleen gebruikte als een soort van therapie om een aantal zaken uit haar jeugd te kunnen plaatsen. Ach, ze zeggen altijd dat je moet schrijven over wat je weet/kent en dat heeft Van Wesemael dus ten volle gedaan. Het resultaat is een vlotte en charmante film die nog een aantal kleine missers heeft, maar over het algemeen erg lekker wegkijkt.

3.5*

Leuk (en op feiten gebaseerd), maar de film werkt niet helemaal.

Het eerste deel van de film heeft behoorlijk wat comedy-elementen, waarna het lachen je snel vergaat. Had het idee dat ik daardoor minder betrokken raakte met de karakters. In ieder geval voelt het nogal onevenwichtig aan.

Sterke punten zijn de treffend nagebootste retrosfeer, het aardige camerawerk en idem dito soundtrack. De hoofdpersonages, Chloë Daxhelet en Wim Opbrouck, zijn erg overtuigend bezig. (Opbrouck deed me regelmatig aan Michiel Romeyn denken )

Interessante film van onze Vlaamse buren, vooral de eerste helft van de film heeft een fijn tempo, sterke acteerprestaties en een fijne en overtuigende sfeer.
De drama elementen werken niet altijd even goed, maar over het geheel gezien blijft het een vermakelijke film om te volgen met personages die goed worden neergezet.(Zowel jong als ouder)

Het plotselinge overlijden van de hoofdpersoon kwam behoorlijk geforceerd over en kwam ook uit het niks, dit had niet speciaal gehoeven en de film had beter af geweest door dit aspect weg te laten. het is natuurlijk (deels?) waargebeurd, dus dan begrijp ik deze beslissing wel, maar dan nog ging het niet helemaal goed met de rest van de film.

Leuk trouwens wel dat er tussendoor echte oude beelden zitten van de aankomst van de paus in 85, creatief samen gevoegd.

Niet de perfecte film, maar zeker wel de moeite van je tijd waard.

3,5*

'Café Derby' (2015) is een lieve debuutfilm van scriptschrijfster Lenny van Wesemael, waarin ze het verhaal vertelt over hoe de komst van de paus een rol heeft gespeeld in haar eigen familiegeschiedenis. Of hoe de ondernemersaspiraties van vader Georges (Wim Opbrouck) megalomane vormen krijgt als hij een café nabij het festivalterrein weet te bemachtigen. De aimabele luchtverkoper ziet gouden bergen en maakt lokale dorpelingen enthousiast voor dit onzekere avontuur. Ook zij verpatsen hun hele hebben en houwen voor grote investeringen in dit eenmalige evenement. Voor dochter Sara (Chloë Daxhelet) is deze dorpsgekte achtergrondruis bij belangrijkere dingen in een tienerleven. Zoals het nabijgelegen legervliegveld, wat in onbruik is geraakt, maar nog genoeg mogelijkheden biedt voor rollerskaten op de landingsbaan of dansoefeningen bij een straaljager. Of de momenten waarop ze zelf apetrots toeziet hoe pappa's theatrale babbelpraatjes hun effect hebben op gewillig koopvolk.

Het aardige aan autobiografische films als 'Café Derby' (2015) is dat het naar mijn idee meer raakt aan de gelaagde pijn van specifieke herinneringen. Zo had het centrale uitgangspunt (hebberige dorpelingen als de paus naar België komt) makkelijk kunnen ontaarden in een moralistisch gebeuren. Maar boven alles is het 't verhaal van dochter Sara die steeds scherper de imperfecties begint te zien van haar pappa. Hoe haar jeugdheld eigenlijk als behaagzieke man anderen meeneemt met z'n valse beloftes en daarmee wegloopt voor eigen verantwoordelijkheden. Vanuit narratief oogpunt is 'Café Derby' (2015) ietwat rommelig en ongepolijst, maar Sara's grote ontgoocheling komt wél binnen. Het pijnlijke besef dat de magie van een onbezorgde jeugd is opgehouden en het disfunctionele huwelijk van haar ouders littekens zal achterlaten. Een volwassen Lenny Van Wesemael beziet hun gestuntel vanaf een afstand en kan inmiddels mededogen opbrengen voor die imperfecte ouders met hun foute levenskeuzes.

Een oer-Vlaamse film over een stuk Vlaams verleden. Een tijd die achter ons ligt, maar met een dna dat nog diepe wortels kent in Vlaanderen. Dat maakt Café Derby een warme film, ook al is het nooit echt bijzonder. De focus ligt vooral op de jonge Sara (niet het meisje op de poster wat haar oudere zus is) en haar vader. De verhaallijn is de komst van de paus in België die als locatie een deelgemeente (toen nog apart) van Gent kiest. In die tijd (nog meer) was het leven in zo'n kleine gemeente beperkt rond de kerktoren en is zo'n bezoek natuurlijk een grote schok door het dagelijkse leven. Het hart van de film is vooral de relatie tussen vader en dochter. Terwijl de oudere kinderen al wat door hebben dat hun vader een verkoper is die het goed kan uitleggen, kijkt de jonge Sara nog hard op naar haar held. Maar stap voor stap valt die held van zijn sokkel.

Te bedenken dat dit echt heeft plaats gevonden in 1985. De beelden van de paus zijn dan ook echt materiaal. Het verhaal gaat over de vader van de regisseur Lenny van Wesemael. Aan de leeftijd te zien is Sara op haar gebaseerd. Het echte café werd in 2012 afgebroken.