Bølgen (2015)

Redelijke film. De eerste helft van de film is erg goed. Goede introductie van het "verplichte" gezinnetje. Goede benauwde opbouw. En wat is Noorwegen overigens een mooi land. Prachtige beelden van de fjorden. De golf zelf is mooi in beeld gebracht. Enige echt storende smet in de eerste helft is de rare actie van de vader om de kinderen lang alleen achter te laten in de auto.

Helaas zakt in de tweede helft van de film het niveau behoorlijk. Het is redelijk frustrerend dat rampen films vaak zo erg voorspelbaar en clichématig verlopen. Kan men dan niks orgieleers bedenken? Geheel volgens de verwachting weet het gezinnetje alles net te overleven. En natuurlijk is de vader niet dood....Het is zo voorspelbaar uitgewerkt. De nasleep van de golf is wel mooi in beeld gebracht, al had ik wat meer overzicht shots verwacht. De special effects zijn goed.

Het acteerwerk is redelijk, maar ook weer niet hoogstaand. In ieder geval zit er wel een goede chemie tussen de leden van het gezin Eikjord. De muziek van Magnus Beite is compleet inwisselbaar en niet echt indrukwekkend.

Net aan voldoende.

3,0*

Noorse rampenfilm die zich afspeelt in het pittoreske fjord-stadje Geiranger en de dichtbij gelegen instabiele berg Åkerneset. De film berust op het echte feit dat de rotsen van de fjorden in Noorwegen kunnen afbreken en er hierdoor een tsunami ontstaat. Om dit te benadrukken zie je ook aan het begin van de film een soortgelijke ramp op 15 januari 1905 (op 13 september 1936 was hier er zelfs nog één) bij Loen en de ramp op 7 april 1937 bij Tafjord,

Een film waarin een ramp centraal staat heeft uiteraard het nadeel dat de kijker al weet wat er staat te gebeuren. De vraag is dus niet meer of er een rots in het water valt, maar wanneer en dat maakt het nog een best spannende film. Waarbij het luchtalarm middenin de nacht en de paniek die daarop volgt om maar zo snel mogelijk op een veilige plek te komen, de climax vormen van de film.

De beelden van de verwoestende tsunami worden beperkt tot slechts een handjevol scènes maar die overstromingsscènes zijn wel spectaculair. Daarbuiten richt regisseur Roar Uthaug zich op de impact van de natuurramp op, de in de eerste helft zorgvuldig opgebouwde sterke personages. Kristoffer Joner en Ane Dahl Torp deden het prima als hoofdpersonages.

Helaas volgt er ook nog een gedeelte na de vloedgolf en die was toch wat minder. Al zijn het wel ingrediënten die aan verwachtingen van een rampenfilm voldoen. Tot net na die tsunami was de film onwijs goed, maar de daaropvolgende gebeurtenissen hadden een negatieve invloed op het geheel, en dat was een beetje balen.

Na eerder Skjelvet of The Quake gekeken te hebben ook deze maar eens opgezet. Zoals bij die film al vermeld, ben ik over het algemeen niet een groot fan van rampenfilms, al had die film nog wel wat. Dat is bij deze film helaas wat minder. Dezelfde saaie hoofdpersoon, ook hier weer een langdradige aanloop en in tegenstelling tot de opvolger was de uiteindelijke ramp toch wat minder spectaculair. Verder voelt deze film helaas wat clichématiger aan. Het hele gezin van de protagonist overleefd, zijn baas, de grootste nonbeliever gaat dood, dat soort dingen. Uiteindelijk kom ik op een ster lager uit dan de opvolger. 1,5* dus.

Vrij matte rampenfilm die de geijkte paden van het genre betreedt. Enige wat een extra bracht waren de fantastische Noorse fjorden. De beelden waren bij momenten adembenemend. Voor de rest erg standaard met één wetenschapper die gelooft in de ramp, maar de anderen - nochtans even intelligente - op sleeptouw moet nemen om hem te geloven.

De ramp zelf wel prima in beeld gebracht, zeker naar Noorse normen. Het typische gezinnetje mag uiteraard niet ontbreken en natuurlijk worden ze op het eind herenigend. de vader is ook dé grote held van het verhaal die hen uiteindelijk vindt. Als summum moet de held na enkele “spannende“ minuten ook nog gered worden.

Interessant plot wel dat berust is blijkbaar op wetenschappelijke feiten die zich echt kunnen voordoen.

“Margot! Go to red! Go to Red Alert! Margot! Sound the alarm!”

Een typische rampenfilm die zich niet altijd even sterk uitliet. Toch had ik wel een paar grote verwachtingen voor deze film, ik ben zelf al best een fan van dit soort films vooral dingen wat gesimuleerd wordt als het gaat om totale destructie, iets wat moeder natuur ook in het echt kan veroorzaken. Ook deze film is berust op echte feiten dat de afbrekende rotsen van de fjorden zulke tsunami’s kunnen veroorzaken. We volgen in deze film de mogelijke kans bij het Noorse ‘Geiranger’ waar we een team volgen die het ook na kijken of er niet zo’n ramp kan gebeuren. De film is geschoten op een prachtige locatie van uiteraard het echte plaatsje/dorpje ‘Geiranger’.

Deze film heb ik met meerdere malen geprobeerd te kijken maar, het was twee keer niet zo’n succes. De eerste keer was ik zelf niet in een echt goeie staat om de film door te zetten en toen ik hem voor de tweede keer wou zien kakte ik zoveel in dat ik hem maar had uitgezet. Nu, deze derde keer heb ik hem afgekeken en ik kende natuurlijk al heel veel scenes, nu moet ik zeggen dat hij wel lang duurt wat dat betreft maar het kijkt op een manier toch wel snel weg. Ik denk ook wel dat dit komt door de mooie shots die van het plaatsje ‘Geiranger’ is gemaakt en de prachtige natuur eromheen. Meng dit met een clichéverhaal en je bent snel klaar.

Wat de film vooral beheerst is wel een prima CGI die we eigenlijk constant terug zien komen. Daarmee konden ook erg mooie scenes gemaakt worden en dat gebeurt ook zeker. Toch vond ik dat ‘Roar Uthaug’ wel wat meer had mogen doen m.b.t. de golf die richting het dorpje kwam, zo vond ik dit best magertjes terwijl het wel het moment-supreme is van de film. Ook daarna wanneer we de ravage zien en ‘Kristoffer Joner’ teruggaat om zijn vrouw te zoeken, is de film vrij matig en kots je bijna de cliché uit die we voorgeschoteld krijgen, dit was onnodig tijd rekken en had ook niet zo gehoeven.

De golf zorgde nog voor wat spannende en goede scenes die nog maar eens mag na bootsen wat zo’n ramp voor een ravage kan aanrichten. Ik had een vrij hoge pet op van deze film maar achteraf is hij me toch wat tegen gevallen, dit maakt vooral uit wanneer die golf er aan kwam en ik daar toch wat meer van had verwacht. Desalniettemin kijkt de film redelijk goed weg, en is de zit niet te lang.

3.0*

Ondanks hun bescheiden budget wisten die Noren met 'Bølgen' (2015) een gelikte rampenfilm te maken. De overweldigende natuurschoonheid van de fjorden zorgt voor imposante plaatjes, maar ook het eigenlijke rampenscenario werkt goed door de 'less is more' aanpak. Meer suggestie en het gebruik van binnenlocaties dan de algehele CGI-bombast uit soortgelijke Amerikaanse genrefilms. Misschien biedt die minimalistische aanpak juist meer ruimte aan de psychologische beklemming van deze rampsituatie. Zoals de monstergolf een onbevattelijk groot iets blijft wat een spoor achterlaat van vernieling en menselijk leed, maar de personages moeten zich in rap tempo aanpassen aan hun nieuwe situatie. Ook blijft het voor de afzonderlijke gezinsleden frustrerend in het ongewisse hoe het de anderen vergaat. Het maakt 'Bølgen' (2015) tot een overlevingsvertelling waarin het schrijnende besef zich aandringt: wat is overleven nog waard wanneer dierbaren in één klap weggevaagd kunnen zijn!?

Een team geologen houdt een oogje in het zeil bij de bergpas nabij het Noorse dorpje Geiranger, zo’n 300 kilometer van Oslo. Kristian Eikjord [Kristoffer Joner] is één van de geologen en hij is het die alarm slaat na een dodelijk ongeluk dat de komst van aardverschuiving en een daardoor veroorzaakte tsunami aankondigt. Maar mede omdat niet iedereen het alarm even serieus neemt dreigt Kristian familie slachtoffer te worden in aanstaande ramp. Ouderwetse rampenfilm in de goede zin van het woord, dus met goed uitgewerkte personages en meer aandacht voor hun pogingen om te overleven dan voor opgeblazen special effects. Het ontbreken van een geforceerde komische noot is een pluspunt in deze degelijk gemaakte, onderhoudende thriller. Kreeg 3 jaar later een vervolg: The Quake.

Hmm ja, de ramp werd zeer goed weergeven, alleen duurde dat letterlijk maar een minuut of twee. Persoonlijk irriteerde ik mij aan de hoofdpersonage: hoe hij als 100% controlfreak en vast nog wel meer dingen alleen maar kon denken aan 'zijn bergen'. Zijn attitude heeft wel levens gered, maar ik begon mij er steeds meer er aan te irriteren. Daarnaast vond ik de opbouw van de film veel te lang duren, dat kon makkelijk korter. De scène in het hotel na de ramp was wel erg goed weergegeven. Het claustrofobische aspect kwam daarin goed naar 'boven drijven'.

Persoonlijk vind ik dat de film teveel drama bevatte, naar mijn mening een gemiste kans om niet meer actie zoals een groter en langer beeld van de ramp erin te stoppen. Audio- en visuele aspecten waren erg goed weergegeven.

3/5

Feitelijk een degelijke ouderwetse rampenfilm inclusief de traditionele in de wind geslagen waarschuwingen, maar met rustig geïntroduceerde personages, een realistisch want in Noorwegen kennelijk niet denkbeeldig uitgangspunt, en onvoorstelbaar natuurschoon. Hoofdrolspeler Kristoffer Joner heeft een ideale want fotogenieke kop voor een film als deze, de spanning van "de 10 minuten" werd goed opgebouwd, en de FX zagen er redelijk goed uit (hoewel dat op een televisiescherm altijd moeilijk te beoordelen valt, zeker wanneer er water in het spel is, maar het zag er tenminste niet nèp uit). Jammer dat de speurtocht van de vader zo voorspelbaar afloopt – het was in ieder geval beter want minder clichématig en dus verrassender geweest als hij het niet had overleefd zoals heel even ook echt het geval lijkt te zijn.