Danny Collins (2015)

Kijkt lekker weg, mist iets wat diepgang maar van de andere kant houdt het de film wel luchtig. Pacino zet een geloofwaardige ouwe rocker weg en de rest van de cast vond ik ook goed.

Komt toch wel wat autobiografisch op me over, de Al Pacino die weer de zoveelste niet erg interessante film speelt. Met een rol als een zanger die niet van zijn repertoire afkomt.

En ja wat zal ik zeggen. Het gaat, maar ook maar net op het randje. Als de vermoeide zanger voor een zaaltje net iets te oude vrouwen die klakkeloos opvreten wat hij zingt, zo zijn de kijkers van de film. Voor de zoveelste keer zien hoe Pacino zijn ding doet, zonder al te veel inspiratie of durf, zonder gebruik te maken van iets wat ook maar in de buurt komt van waarmee hij zijn naam verdiend heeft.

En toch val ik er ook wel een beetje voor. Maar een behoorlijke film wordt het er evengoed niet van, het verhaal blijft teveel aan de veilige kant hangen, de karakters blijven net wat te oppervlakkig, en de bijrollen krijgen net te weinig kans naast P. Behalve misschien Christopher Plummer. Die wint het.

Danny Collins is een zanger waarvan de houdbaarheidsdatum lijkt verstreken. Hij trekt nog wel volle zalen, maar dat zijn vooral oudere fans die niet meer van hun stoel af kunnen komen. Hij verdient veel geld en heeft een leuke jonge verloofde. Een brief die hij 40 jaar geleden had moeten ontvangen zorgt ervoor dat hij het roer omgooit. Een vrij bekend uitgangspunt, maar dankzij een sterke cast onder leiding van Al Pacino is Danny Collins precies wat je wil en mag verwachten van zo’n film.

'Danny Collins' recensie - Filmtakers

Het verhaal over een popzanger die zijn leven wil veranderen na de vondst van een brief aan hem geschreven door John Lennon, volgt een vrij standaard en niet verrassend concept.

De weg naar verandering gaat gepaard met ups en downs, zoals de regels van het "feelgood-genre" nu eenmaal voorschrijven. En dan zijn voorspelbare plotwendingen natuurlijk het gevolg.

Desondanks is "Danny Collins" best een behoorlijk kijkbare film. De kijkbaarheid ontstaat voornamelijk dankzij het erg goede acteerwerk van de cast in het algemeen en van Pacino in het bijzonder. De rol die Pacino speelt, maakt de film. Herkenbaar en fantastisch spel van deze ouwe rot.

De dialogen zijn over het algemeen leuk en snel. Vol humor. De een-tweetjes tussen Pacino en Benning zijn kostelijk.

Erg doorsnee.

Danny Collins is een typisch standaardwerkje. Feelgood, ja, met de ups en de downs zoals al tig keer eerder vertoond. De film is nergens verrassend, spannend of ontroerend. Hoewel nergens slecht - de degelijkheid is er wel - is het veelal stroperig en weinig geïnspireerd.

Al Pacino heeft het ook niet gemakkelijk hier. Hij doet z'n uiterste best om de film wat karakter te geven, maar de beste man kan ook niet echt meer verrassen. Ik ben een enorme fan van Pacino, zeker die van de jaren 70, maar hier is hij ook gewoon degelijk zonder meer.

De speelduur is mij zeker lang genoeg. Een minuut of 20 minder had niettemin ook geen negatief effect gehad. De soundtrack is ongetwijfeld een meerwaarde voor de film, maar ik ben een jaar of 40 te laat geboren om John Lennon beleefd te hebben. Zijn muziek vind ik verder ook vrij weinig hebben.

2,5

Het lijkt erop dat ze zelf niet wisten wat ze precies wilden met deze film; romance, drama of komedie. Luchtige scenes worden afgewisseld met zwaar dramatische scenes waardoor met name die laatste scenes niet uit de verf komen. waarom moet die zoon ernstig ziek zijn? Zogenaamd diepgang?.
Veel leuker zijn de scenes waar Danny centraal staan, bijvoorbeeld zijn versierpogingen met Mary of zijn pogingen om weer serieus genomen te worden. Pacino heeft er veel lol in en laat zien nog steeds een fantastisch acteur te zijn; zijn charisma in de komische scenes is onweerstaanbaar.
Plummer komt stram over en komt ook niet lekker uit de verf in zijn rol, de wisselwerking tussen Pacino en hem ontbreekt dan ook wel een beetje.

Alhoewel Pacino geloofwaardig was in zijn rol van clowneske oude rocker die het roer om wil gooien miste de film een beetje pit.

Het is net geen komedie, net geen drama. En te tam voor een tragi-komische film.

Aardig, niet meer en niet minder.

Ik heb ineens zin in Scarface.

Olijk oeuvre.

Al Pacino vertolkt met zichtbaar plezier de rol van oude rockster, die een karikatuur is geworden van zichzelf. Het enthousiasme spat van het doek en ondanks dat dit verder geen opzienbarend verhaal is en vrijwel elk cliché uit de kast wordt getrokken, weet de film wonderwel te boeien. Dat ligt hem voornamelijk aan de acteurs, die allen uitstekend werk verrichten. De afhoudende Benning en de door de wol geverfde Plummer. Met een olijke Pacino voorop. De onderlinge chemie doet de rest.

Het gegeven - een oude brief van John Lennon himself - zou meer stof kunnen doen opwaaien, maar dit is feelgood voor de massa. En in principe is daar niets mis mee. De liedjes van Lennon komen als een soort van 'greatest hits' te pas en te onpas voorbij en benadrukken nog maar eens het vakmanschap en de creatieve geest van de helaas niet meer in leven zijnde Beatle. Dit in tegenstelling tot de plattere Danny Collins, die uit een geheel ander oeuvre put. Het maakt het allemaal niet minder vermakelijk.

Zeer goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Deze tragikomedie is een geslaagd regiedebuut van Dan Fogelman, wat mede mogelijk is gemaakt door sterk acteerwerk(met name Al Pacino). Natuurlijk zit de film vol van de clichés, wat inherent is aan het oudere-man-blikt-terug-op-zijn-leven-genre, maar dit mag de pret totaal niet drukken. Het is dan ook hier en daar wat sappig, maar ik heb me er i.i.g. prima mee vermaakt.

Ja, dit was eigenlijk best wel geweldig. Had niet zo'n sterke film verwacht. Pacino doet 't uitstekend en Cannavale is ook een beetje een favoriete acteur van me. 'Danny Collins' weet de genres drama en komedie op een juiste manier te blenden. Een bijzonder leuk verhaal, vlot vertelt, veel komische momenten, waar het naar het einde toe steeds serieuzer wordt. Het einde zelf is werkelijk schitterend.

Goeie film waarin een beroemde, oude zanger erachter komt dat John Lennon hem ooit een brief heeft geschreven. Een fijne feelgood-movie met een prima verhaal. Leuk en grappig en soms ook ontroerend (en alhoewel het leukemie-gedeelte beter achterwege had kunnen blijven, zorgt het wel voor een mooi einde). De personages zijn wat clichematig, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de uitstekende cast.

Een goed komedie/drama/muziek film...

Goed verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs Al Pacino en Christopher Plummer ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Leuke, vermakelijke en soms zelfs een wat aandoenlijke Komedie / Drama film over de jaren 70 rockster (die wel houdt van drank, drugs en vrouwen) Danny Collins. Hoewel het verhaal fictief is, is dit wel in werkelijkheid gebeurt met de onbekende folk-muzikant Steve Tilston (komt na het einde van de film nog even aan woord en in beeld), waar John Lennon in 1971 een brief aan had geschreven (inclusief zijn telefoonnummer) en hij die pas 35 jaar later heeft ontvangen. Had hij die brief in 1971 ontvangen, dan was zijn leven misschien anders verlopen.

Hoewel dit verhaal misschien behoorlijk clichématig en flauw is, zat het wel op een leuke en luchtige manier in elkaar en wist het zeker ook te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten) en het einde was best goed, hoewel het voor mij wel nog een paar minuten langer had mogen duren (m.b.t. het goede nieuws welke de dokter zou gaan vertellen). Ook valt er geregeld wat te (glim)lachen (ik moest dit vooral doen toen de huidige jonge vriendin Sophie, gespeeld door de mooie Katarina Cas, van Danny Collins haar schaamstreek, ze had op dat moment net haar schaamstreek voorzien van flink wat scheerschuim, aan het scheren was onder de douche en toen uit de douche kwam, waarbij ze in volle glorie te bewonderen was ) en is het verhaal hier en daar wat aandoenlijk en dan vooral m.b.t. Hope Donnelly (ik heb het normaal niet zo op kinderen in films, maar Giselle Eisenberg speelde haar rol zeer goed en leuk) die ADHD heeft en Tom Donnelly die leukemie heeft en dit nog niet verteld aan zijn zes maanden zwangere zorgzame vrouw Samantha Leigh Donnelly.

Al Pacino in de rol van Danny Collins draagt de film makkelijk in zijn eentje en hij doet het ook best leuk en goed, maar de overige bekende cast mocht er ook zeker wezen en dan doel ik vooral buiten de eerder genoemde Giselle Eisenberg op Jennifer Garner (in de rol van Samantha Leigh Donnelly) en Christopher Plummer (in de rol van Frank Grubman die de manager is van Danny Collins en tevens een goede vriend van hem is). Annette Bening (in de rol van Mary Sinclair, die de hotelmanager is van het hotel waarin Danny Collins tijdelijk gaat verblijven en die ook een band met hem krijgt) deed het ook best verdienstelijk, maar het verhaal omtrent haar en Al Pacino, kon me niet echt boeien en vond ik eerlijk gezegd ook een beetje flauw. Degene die het trouwens ook verdienstelijk deed was Bobby Cannavale (in de rol van Tom Donnelly die de zoon is van Danny Collins).

Al met al een leuke en luchtige Komedie / Drama film, die zeker qua verhaal en uitvoering niet hoogstaand is, maar wel weet te vermaken en dat komt vooral door de goede cast.

Danny Collins [Al Pacino] heeft al 30 jaar geen hit meer geschreven, maar kan nog altijd teren op zijn grote hit ‘Baby Doll’. Totaal onverwacht laat hij zijn vriend en manager Frank Grubman [Christopher Plummer] weten dat hij de geplande optredens wil afzeggen om wat zaken op orde te stellen in zijn persoonlijke leven. Hij boekt een kamer in een hotel bij Woodcliff Lake, New Jersey, waar hij flirt met hotelmanager Mary Sinclair [Annette Bening] en probeert de banden aan te halen met zijn zoon Bobby Cannavale], schoondochter [Jennifer Garner] en de kleindochter [Giselle Eisenberg] die hij nog nooit heeft gezien. Met Pacino’s charme kom je een heel eind, want het scenario loopt bepaald niet over van originele ideeën of spitsvondige ideeën. Diepgravend is het niet waardoor dit eigenlijk alleen een aanrader is voor fans van Pacino.

Hele leuke cast waarmee je bijna niet de mist ik kan gaan zou je zeggen. Toch gebeurt dat juist wel, want het scenario is middelmatig, het drama oppervlakkig en de humor belegen.

Leuke, pretentieloze film over een uitgebluste rockster (Al Pacino) die besluit zijn leven te veranderen wanneer hij in bezit komt van een nooit bezorgde brief die 40 jaar geleden aan hem is geschreven door John Lennon. Pacino is perfect gecast in de dik aangezette maar sympathieke hoofdrol en het script weet humor en drama vakkundig te combineren, daarbij geholpen door een eersteklas supporting cast. De muziek in de film is dubieus, zo oogt en klinkt Pacino meer als een lounge-artiest dan als een rockster, maar de film kabbelt zo aangenaam door dat we dit maar op de koop toenemen.

Aan de ene kant had ik deze film wel op mijn to-watch lijstje gezet, maar toch heeft het mij een half jaar tegengehouden hem daadwerkelijk te gaan kijken. Het leek mij toch een beetje een saaie film over een oude rocker, maar het blijkt echt een hele mooie film te zijn waarbij ik stiekem ook een traantje heb weggepinkt. Het is een film over een familie die weer samenkomt, en bevat daarnaast ook verrassend veel bekende gezichten. Deze film is absoluut veel leuker dan ik had verwacht en zeker de moeite waard.