Danny Collins (2015)

Hey, leeft Al Pacino nog?

Ben benieuwd!

Vanaf 25 juni in de bioscoop (eOne)

Hij leeft nog.

"In “Danny Collins,” Al Pacino injects a zany charge of adrenaline into the title role of a rich, dissolute pop star belatedly seeking redemption for four decades of excess and wasted talent. This bogus character, introduced in a prologue set in 1971 as an intense, hungry young folk singer with a resemblance to the young Bob Dylan, is the latest in a lengthening Hollywood roster of rambunctious old goats." Review New York Times.

De trailer voorspelt weer een hoop armoe.

Ik hoop dat 'n groot regisseur het ooit nog eens aandurft om één van de twee living legends (nog 1x) te betrekken in een prestigieus project. Beetje het Paul Newman - Sam Mendes idee. Liefst Pacino.

Zonde als een legendarisch oevre van zo'n god eindigt met bagger. En hij heeft er nog al een paar op zijn naam in de 00's.

Kijkt lekker weg, mist iets wat diepgang maar van de andere kant houdt het de film wel luchtig. Pacino zet een geloofwaardige ouwe rocker weg en de rest van de cast vond ik ook goed.

Dat Pacino nog werkt zeg. Als zijn geboortedatum op imdb klopt zou hij inmiddels 75 zijn.

Maar goed, Christopher Lee ging door met acteren/werken tot hij over de 90 was, dus als Pacino dat wil evenaren heeft hij nog wel even te gaan.

Mooie film met een goed verhaal. Normaal zou ik een 3,5 geven voor de film, maar doe er een half puntje bij voor het uitstekende acteerwerk van Al Pacino.

Nou en of! Prachtrol van Al Pacino:

****

Komt toch wel wat autobiografisch op me over, de Al Pacino die weer de zoveelste niet erg interessante film speelt. Met een rol als een zanger die niet van zijn repertoire afkomt.

En ja wat zal ik zeggen. Het gaat, maar ook maar net op het randje. Als de vermoeide zanger voor een zaaltje net iets te oude vrouwen die klakkeloos opvreten wat hij zingt, zo zijn de kijkers van de film. Voor de zoveelste keer zien hoe Pacino zijn ding doet, zonder al te veel inspiratie of durf, zonder gebruik te maken van iets wat ook maar in de buurt komt van waarmee hij zijn naam verdiend heeft.

En toch val ik er ook wel een beetje voor. Maar een behoorlijke film wordt het er evengoed niet van, het verhaal blijft teveel aan de veilige kant hangen, de karakters blijven net wat te oppervlakkig, en de bijrollen krijgen net te weinig kans naast P. Behalve misschien Christopher Plummer. Die wint het.

Danny Collins is een zanger waarvan de houdbaarheidsdatum lijkt verstreken. Hij trekt nog wel volle zalen, maar dat zijn vooral oudere fans die niet meer van hun stoel af kunnen komen. Hij verdient veel geld en heeft een leuke jonge verloofde. Een brief die hij 40 jaar geleden had moeten ontvangen zorgt ervoor dat hij het roer omgooit. Een vrij bekend uitgangspunt, maar dankzij een sterke cast onder leiding van Al Pacino is Danny Collins precies wat je wil en mag verwachten van zo’n film.

'Danny Collins' recensie - Filmtakers

Mooie film, Pacino op zijn best. Schitterende feel good movie.

Al pacino speelt fenomenaal.

Komisch drama / feelgood filmpje met een leuk verhaal over een oude rockster (losjes gebaseerd op het verhaal van Steve Tilston, een zanger die na 34 jaar alsnog een zoekgeraakte brief van John Lennon ontvangt) die probeert zijn leven te beteren. Er hangt een fijne sfeer, soms grappig, soms ontroerend en de cast speelt uitstekend. Het einde is ook mooi gedaan. Klein maar fijn filmpje voor liefhebbers van komische drama's.

Zoals al eerder geschreven geen gedenkwaardige film. Toch heb ik het grootste gedeelte met plezier gekeken want niet iedere film hoeft de nieuwe Citizen Kane te zijn. De zoetsappigheid blijft net binnen de perken. Sympathieke en vermakelijke film meer niet maar zeker niet minder.

Ik twijfelde tussen 3.5 en 4. Toch maar 4 sterren ( amusement waarde ligt hoog bij deze film) , hou wel van dit soort films, lekker luchtig met een klein 'hollywood' tikkeltje drama. Je merkt wel dat dit van de dezelfde schrijver is als van Last Vegas. Al pacino speelt de pannen van het dak in een andere rol dan dat ik hem gewend ben.

Fijne verassing deze film zo op de vrijdagavond.

Vanavond gezien in de bios, en genoten van een geweldig op dreef zijnde Al Pacino, in zijn meest sympathieke rol ooit.

Qua uiterlijk deed hij mij sterk denken aan de Frans/Belgische rock ster Johnny Hallyday

Christopher Plummer verdient ook een eervolle vermelding voor zijn rol als manager van Danny.

Fijne muziek van John Lennon doorheen de film.

Helaas maar zes toeschouwers in de grote zaal, inclusief mijn vriendin en ikzelf

Aangenaam filmpje dat lekker wegkijkt en natuurlijk een genot om Al Pacino zo te zien spelen.

De oude meester is er nog hoor, heb ervan genoten.

En Brix hierboven ik had de vergelijking met Johnny Hallyday ook maar dan iets vriendelijker

Voor mij zeker een aanrader deze film.

Leuk!

En je heb gelijk, wel vriendelijker.

Ik moest wel lachen toen ik gisteravond nog even een recentere foto van Hallyday opzocht, en zag dat die ook zo'n kruis aan een ketting om zijn nek droeg als Danny/Pacino dat in de film deed.

Danny Collins: "Did i ever let you down before?" Soms kan cynisme niet mooier klinken.

Het zegt ook meteen iets over het niveau van deze film en de uitstekende dialogen afkomstig van Dan Fogelman (Scenario/Regie).

Het grote thema: 'what if' wordt in deze memorabele rol van Al Pacino als bejaarde muzikant uiterst mooi uitgewerkt.

Alles klopt in deze film en het goede spel van Al Pacino en Annette Bening versterken het tragi-komische verhaal tot een meer optimistische beleving bij de alledaagse tegenslagen en menselijke onvolkomenheden.

Blijft een held die Al Pacino.

Het verhaal over een popzanger die zijn leven wil veranderen na de vondst van een brief aan hem geschreven door John Lennon, volgt een vrij standaard en niet verrassend concept.

De weg naar verandering gaat gepaard met ups en downs, zoals de regels van het "feelgood-genre" nu eenmaal voorschrijven. En dan zijn voorspelbare plotwendingen natuurlijk het gevolg.

Desondanks is "Danny Collins" best een behoorlijk kijkbare film. De kijkbaarheid ontstaat voornamelijk dankzij het erg goede acteerwerk van de cast in het algemeen en van Pacino in het bijzonder. De rol die Pacino speelt, maakt de film. Herkenbaar en fantastisch spel van deze ouwe rot.

De dialogen zijn over het algemeen leuk en snel. Vol humor. De een-tweetjes tussen Pacino en Benning zijn kostelijk.

Geweldige leuke film met een geweldige Al Pacino.

Had van mij nog een uur langer mogen duren.

Erg doorsnee.

Danny Collins is een typisch standaardwerkje. Feelgood, ja, met de ups en de downs zoals al tig keer eerder vertoond. De film is nergens verrassend, spannend of ontroerend. Hoewel nergens slecht - de degelijkheid is er wel - is het veelal stroperig en weinig geïnspireerd.

Al Pacino heeft het ook niet gemakkelijk hier. Hij doet z'n uiterste best om de film wat karakter te geven, maar de beste man kan ook niet echt meer verrassen. Ik ben een enorme fan van Pacino, zeker die van de jaren 70, maar hier is hij ook gewoon degelijk zonder meer.

De speelduur is mij zeker lang genoeg. Een minuut of 20 minder had niettemin ook geen negatief effect gehad. De soundtrack is ongetwijfeld een meerwaarde voor de film, maar ik ben een jaar of 40 te laat geboren om John Lennon beleefd te hebben. Zijn muziek vind ik verder ook vrij weinig hebben.

2,5

Best een onderhoudende film, niet erg diepgaand maar dat hoeft ook niet altijd. Pacino speelt de rol erg goed. Extra pluspunt voor de geweldige muziek van John Lennon.

voor mij ook een extra punt voor de leuke zeven songs van Lennon

Het lijkt erop dat ze zelf niet wisten wat ze precies wilden met deze film; romance, drama of komedie. Luchtige scenes worden afgewisseld met zwaar dramatische scenes waardoor met name die laatste scenes niet uit de verf komen. waarom moet die zoon ernstig ziek zijn? Zogenaamd diepgang?.
Veel leuker zijn de scenes waar Danny centraal staan, bijvoorbeeld zijn versierpogingen met Mary of zijn pogingen om weer serieus genomen te worden. Pacino heeft er veel lol in en laat zien nog steeds een fantastisch acteur te zijn; zijn charisma in de komische scenes is onweerstaanbaar.
Plummer komt stram over en komt ook niet lekker uit de verf in zijn rol, de wisselwerking tussen Pacino en hem ontbreekt dan ook wel een beetje.

"Een slecht sprookje vermomd als slecht drama", las ik. Zo erg vond ik het ook weer niet. Ik zag wel een voorspelbaar en sentimenteel melodrama over een ouder wordende rockster waarin solide momenten met slechte scènes werden afgewisseld en waarin de onderlinge relaties goed werden weergegeven. Ook vond ik dat tussen Al Pacino en de overige cast sprake was van onderlinge chemie. En de songs van John Lennon blijven een weldaad om naar te luisteren.

Prima feel good filmpje. Al Pacino is inmiddels al weer 75 jaar, maar het acteren is hij niet verleerd gelukkig. 3,5

Alhoewel Pacino geloofwaardig was in zijn rol van clowneske oude rocker die het roer om wil gooien miste de film een beetje pit.

Het is net geen komedie, net geen drama. En te tam voor een tragi-komische film.

Aardig, niet meer en niet minder.

Ik heb ineens zin in Scarface.