Mulholland Dr. (2001)

Herzien. Deze film blijft een heerlijke trip. Qua structuur allervaags, nog steeds, maar daarom juist nog fijner. Het plot is een cirkeltje: je begint en eindigt met de moordaanslag op de brunette. En de nachtmerrie ertussen is uiterst facsinerend. Fantasie en werkelijkheid wisselen elkaar (lopen langs elkaar) af door sleuteltjes, doosjes, notitieboekjes met telefoonnummers en enge figuren als Griekse goden die de personages behandelen als schaakstukken. Hoofdpersonage is natuurlijk de zwerver in het zwart: het ware gezicht van Hollywood. Not a pretty sight!

Probeer het niet te snappen maar laat je verrassen.

gatver ... MH Dr gisteren op TV geweest en ik kan er echt niks mee. Verhaal is voor mij te onsamenhangend. Maar daar kan ik nog mee leven. Film is kunst, dus iedereen doet wat die denk te moeten doen.

Waar ik heb wel moeilijk mee had is het barslecht acteren van zowat elke personage. Leek echt wel een B-film uit de 80's.

Nee sorry. Had hoge verwachtingen na het zien van de score, maar was voor mij een afknapper.

Maar dit gaat over het wereldje van Hollywood hè. Dat slechte acteren is bewust gedaan en dus is het eigenlijk goed slecht geacteerd, als je nog kan volgen. Wanneer Betty op auditie gaat doet ze er nog een schepje bovenop. Die hele omgeving is ontzettend fake en Lynch weet dat meesterlijk te vatten.

Tweede keer gezien. De eerste keer bleef ik in verwarring achter en ik heb toen geen cijfer gegeven.

Nu weer gezien en het verbazend hoeveel stukjes ineens op hun plaats vielen. De mindfuck die Lynch je draait werkt de eerste keer het best, nu kon ik er goed mee omgaan. Bij de samenvatting hiervoor van Linchie en Erniesam kan ik me heel goed aansluiten. Deze film zit propvol symboliek.

Een zeer boeiende film, die hier en daar wel wat traag was. Geen absolute favoriet voor mij, maar 4 sterren is-ie wel waard.

No hay banda!

Het was ongeveer een dik anderhalf jaar geleden dat ik Mulholland Drive voor het eerst zag. Net zoals de meerderheid zat ik achteraf ook met enorm veel vraagtekens, maar dat heeft me zeker niet belet om deze film meteen een plaatsje te geven in mijn top 10. Mulholland Drive had destijds een zeer bijzondere indruk op me nagelaten en meer en meer kreeg ik het gevoel dat deze film op nummer 1 thuishoorde in mijn top 10. Tot mijn grote vreugde zond Canvas vorige week deze film uit en gisterenavond heb ik me opnieuw laten onderdompelen in dit mysterieuze meesterwerk van David Lynch.

Er zijn wel verschillende redenen waarom Mulholland Drive volgens mij als een meesterwerk mag beschouwd worden. De film zit boordevol geniale scènes (Winkies, Silencio,…), maar de meest geniale scène is misschien de openingsscène. Op zich is er niets bijzonders aan die openingsscène ( het enige wat we te zien krijgen is een rijdende auto door de nachtelijke heuvels van L.A. dat eindigt in een auto accident), maar het is zo simpel en doeltreffend dat het haast geniaal wordt. De beelden die we te zien krijgen in combinatie met de soundtrack van Badalamenti zorgen ervoor dat de toon al meteen wordt gezet voor het verdere verloop van de film.

Wat we hierna te zien krijgen, lijkt in het eerste geval op een doorsnee mysteryfilm. Een vrouw die aan geheugenverlies lijdt, probeert haar identiteit terug te vinden, maar tegelijk wordt ze gezocht voor het ontvreemden van een hoop cash geld. Eigenlijk weten we dat laatste nooit met 100 procent zekerheid, maar Lynch slaagt er wel in om ons dat te doen geloven en bouwt hierdoor een serieuze spanningsboog op. Op zich zijn de verhaallijnen relatief eenvoudig te volgen, hoewel je als kijker natuurlijk met heel wat vragen zit. Ik herinner me nog goed dat ik bij mijn eerste kijkbeurt wel met honderd en één vragen zat, maar complex wordt het pas bij de befaamde Silencio scène. Het is zonder twijfel één van de mooiste, ontroerendste en krachtigste scènes die ik ooit gezien heb, ookal is de betekenis van die scène me nog niet helemaal duidelijk. Maar ach, bij dit soort films moet je gewoon genieten van de sfeer en niet zozeer van het verhaal. Daarom is het maar al te jammer dat heel wat mensen deze film afkraken, omdat het verhaal onlogisch en te verwarrend in elkaar zit. Toegegeven, bij de eerste kijkbeurt wist ik ook niet wat ik van het laatste halfuur moest denken, maar dat heeft me zeker niet belet om van al de rest te genieten. Achteraf gezien is Mulholland Drive niet eens zo’n ingewikkelde film. Enkel het laatste halfuur is de realiteit, de rest is een soort droomwereld die Betty/Diane zelf heeft gecreëerd om haar verdriet en teleurstellingen te verwerken. Enfin, dat is mijn interpretatie.

Mulholland Drive is een film die switcht tussen droom/hallucinaties/realiteit zoals er wel meer worden gemaakt. Ik durf mezelf wel een liefhebber van dit soort films te noemen, maar Mulholland Drive weet zich met klasse te onderscheiden van gelijksoortige films. Het geniale zit hem in de personages die een totaal verschillende rol innemen tegenover Betty/Diane in het droom- en realiteitsgedeelte. Het mooiste voorbeeld hiervan is de rol van de filmregisseur Adam Kesher. Hij is de grote liefdesrivaal van Betty/Diane in de werkelijkheid en in haar droomwereld maakt ze van hem een loser. Ook de rol van de man bij Winkies is geniaal bedacht.

Ik heb het al even gehad over de openingsscène en de Silencio scène, maar eigenlijk is Mulholland Drive een aaneenschakeling van geweldige scènes. Neem nu de scène bij Winkies waarin een man vertelt over zijn nachtmerries. Net zoals die man kreeg ik bij mijn eerste kijkbeurt zowat een hartaanval. Daarnaast zijn de scènes met de klunzige moordenaar en Adam Kesher ook gewoon om te genieten. De scène waarin hij zijn vrouw betrapt, de ontmoeting met de cowboy, de onderhandeling met Castigliane. Stuk voor stuk zijn het bizarre personages, beetje typisch aan Lynch.

Die laatste bezorgt mij overigens nogal gemengde gevoelens. Met deze Mulholland Drive en Blue Velvet heeft hij fantastische films gemaakt en Twin Peaks is een meer dan prima serie. Anderzijds is Eraserhead een gedrocht van een film en zijn The Straight Story en The Elephant Man te gewoontjes. In ieder geval ga ik binnenkort proberen om Lost Highway in mijn bezit te krijgen, want blijkbaar is die film redelijk vergelijkbaar met Mulholland Drive.

Verder ook alle lof voor de prestaties van de cast. De film mag dan wel geniaal in elkaar zitten, zonder een goede cast zou het toch wat minder zijn. Gelukkig kent de film deze wel in de vorm van Naomi Watts, Laura Harring en Justin Theroux. Vooral Naomi Watts zet hier een fenomenale prestatie neer door Diane op zo’n gekwelde manier en Betty op zo’n levenslustige manier neer te zetten. Niet alleen de auditiescène was erg sterk, ook de combinatie met Laura Harring resulteert in briljante scènes. De Silencio scène is daar het mooiste voorbeeld van, zo emotioneel gebracht.

Het is een hele lap tekst geworden, maar een film zoals Mulholland Drive verdient dat dan ook. Uiteindelijk is het één van de sfeervolste films die ik ooit gezien heb. Visueel is het werkelijk een pareltje, de soundtrack van Badalamenti is subliem, het acteerwerk is van grote klasse en natuurlijk het verhaal is gewoonweg geniaal. Bij dezen mijn nieuwe #1 in de top 10.

Silencioooo

5*

Een goede drama/thriller/mysterie film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Naomi Watts speelt goed....

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Redelijk (helaas) achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Goed geacteerd en mooi gefilmd!

David Lynch/Mulholland Drive waar wil je heen!?

Deze film is absoluut een goeie, muziek, sfeer en de heerlijke regie van Lynch zijn prima. En dan vooral de regie, een van de meest ongewone die ik ooit gezien heb. We worden zo nu en dan op heerlijke plaatjes getrakeerd, maar Lynch heeft meer in petto. Verschillende scenes kunnen geniaal gemoemd worden: Twinkies, Silencio, het begin. Maar toch ook een aantal rare dingen die ik niet begreep: het kleine mannetje in de rolstoel??? Wat is daar het punt van.
Dit is mijn eerste Lynch film, maar ik ben nu al benieuwd naar meer.

Zoals mijn voorgangers, blijf ik ook met vraagtekens over het verhaal achter. Wat ik gewoon wil weten is hoe het in elkaar steekt. Bijvoorbeeld: hoe zit het dat Camilla samen met Betty iemand die dood is op het bed vindt? Terwijl dat Betty dus eigenlijk zelf is.?Is het Lynch zijn bedoeling iedereen erover te laten gissen? Ik had stiekem gehoopt op eem qlimax, die helaas niet echt kwam.

Veel vraagtekens, maar een goede film is het zeker. Eentje die waarschijnlijk na herziening alleen maar beter is.

Probeer je niet te verliezen in pogingen de film te verklaren. Dat doet alleen maar af aan het kijkplezier...

Wat een onzin. Kan me nog herinneren dat ik met de tien aanwijzingen van Lynch, die in de VK stonden afgedrukt, naar de bioscoop ging. In de pauze nam ik die aanwijzingen snel even door. Na afloop begreep ik er geen moer van. Toen de DVD uitkwam heb ik MD nog vele malen bekeken, scene voor scene, soms zelfs beeld voor beeld, in een poging elk detail onderdeel te laten maken van mijn interpretatie. Op internet heb ik de ene na de andere verklaring uitgeplozen. Zoveel (kijk)plezier had een film mij nog nooit opgeleverd, en dat kwam doordat het (of mijn?) verstand niet verslagen achter wilde blijven.

Lynch is voor nieuwsgierige mensen de ultieme cinematografische ervaring.

Oeps, sorry hoor.

Interpretatie is slechts een ijdele poging om de wereld/kunst te begrijpen. Zie je nou wel?

Maar wat is er gebeurd met de eenvoudige, esthetische ervaring? Mag iets niet langer gewoon mooi of indrukwekkend zijn zonder dat het iets moet betekenen?

Mijn voorkeur heeft dat zeker niet, want David Lynch, heeft er niet voor niets vele uren denkwerk ingestopt, een mysterieus plot bedacht, een raadselachtige structuur ingebracht, enzovoorts, enzovoorts. Als het alleen maar mooi en betekenisloos zou zijn dan had ie net zogoed behang kunnen ontwerpen. Kan ook indrukwekkend zijn en een esthetische ervaring oproepen. Nee, zoals Nico Dijkshoorn heel kort en krachtig ooit zei: "Echte kunst wrikt zich in de geest." En Lynch doet daar stiekem nog een schepje subliminale boodschappen bij. Trouwens, een kunstwerk dat meer vragen oproept dan dat het antwoorden produceert, is verre van betekenisloos.

Je hebt wel een punt, Lavrot. Ik zie de films van Lynch dan ook niet als pure esthetische werkjes. Maar ik geloof wel dat film, net als alle andere kunstvormen, 'het schone (schoonheid)' en/of 'het sublieme' mag nastreven. De beleving van schoonheid of het sublieme heeft ook een belangrijk effect op de menselijke ziel. Zelfs als het verboden mocht zijn dan nog zouden we het stieken creëren. Ooit zullen begrippen zoals 'bedoeling' en 'betekenis' vervagen, maar de esthetiek zal altijd blijven bestaan.

Tuurlijk is het schitterend om ergens betekenis in te vinden, maar het zoekwerk moet in mijn optiek geen doel worden. Het zal me niks verbazen als Lynch in deze film geen diepere symboliek gestopt heeft, maar eenvoudigweg datgene wat voor hem werkt. En dat wij daar dan iets in kunnen zien is prachtig - kunst prikkelt - maar het is evengoed heerlijk om gewoon bij de film te kunnen wegdromen.

Volgens film-criticus HULK kunnen we filmkijkers in 4 groepen verdelen:

1. De eerste groep zijn mensen die films ervaren in een staat van kinderlijke naïviteit.

2. De tweede groep zijn mensen die ondanks veel films te hebben gezien nog steeds die kinderlijke naïviteit willen vasthouden.

3. De derde groep overstijgt deze kinderlijke benadering door de emotionele ervaring te “contextualiseren” in een cerebraal coherente verwerking.

4. De vierde groep zijn mensen die alles weten van het vakmanschap van film-maken.

Filmkijken volgens HULK.

Bedankt Lavrot.

Ik kijk het omdat ik het mooi vind, die staat er niet tussen

Die Hulk heeft zijn theorietje gewoon gejat van Parsons en zijn 5 brillen. Standaard werkje in kunst educatie

Mary Sweeney:

Geweldige Lynch wederom. Mensen die achter elke scene of gebeurtenis in deze film de zogenaamde betekenis en/of logica gaan zoeken snap ik echt niet en sluit me wat dat betreft aan bij wat NYSe hierboven al zei. Gewoon genieten van de heerlijke bizarre sfeer, ijzersterke scenes en er vooral niet teveel achter alles gaan zoeken is voor mij persoonlijk het best. Geldt trouwens ook voor Eraserhead, Inland Empire etc. Gewoon puur sfeer opsnuiven.

Zoals ik al zei is de film gewoon een heerlijke aaneenschakeling van stuk voor stuk geweldige, bizarre scenes. Hoogtepunt is de dinner scene bij winkie's aan het begin. Ik heb behoorlijk wat horror gezien, maar deze scene wist me gewoon zo in spanning te brengen, iets wat ik echt maar zelden voel bij films. Je weet vanaf dat die man over z'n droom gaat vertellen eigenlijk gewoon precies wat er gaat gebeuren, wat het tegelijkertijd zo vreselijk eng maakt. Knap.

Verder word de sfeer in deze film (en in wel meer Lynch films) gewoon grotendeels in stand gehouden door de geweldige soundtrack. Vanuit bijna elke scene in de film gaat een soort ondergrondse dreiging, althans, dat voelde ik. Zelfs bij de wat vrolijkere, luchtigere scenes in de film merk je gewoon dat er iets niet helemaal in orde is ofzo. Behoorlijk knap gedaan. Waar de meeste horrorfilms niet in slagen bij mij, doet deze (non-horror) film het perfect. Hele sterke film en daarom 5*.

Zelfs het drinken van een esspresso brengt een spanning met zich mee, die je in veel horrorfilms niet krijgt. Inderdaad knap!

Geslaagd in uiterlijkheden, stijl, attitude, suggestie, etc. Maar verder .... leeg en inhoudsloos. Lynch weet wederom een veelbelovend begin niet tot iets van betekenis te voltooien.

Als je zo links en rechts kijkt naar de recensies, dan krijg je het idee dat het hier wel om een top film moet gaan. Het ziet er allemaal aardig uit, maar het is mij niet helemaal duidelijk waarmee deze film haar hoge score weet te halen. Er wordt teveel moeite gedaan om mysterie te scheppen en de kijkers in verwarring te brengen. Daar is ansich niets mis mee, maar Lynch overdrijft het hier wel. Als je een film vaker dan 1 a 2 keer moet kijken om het verhaal te doorgronden, dan verliest het voor mij al de entertainment waarde.

Het verhaal, ok... dat heb ik liever ook niet nodeloos complex. Maar hier gaat het toch zeker om meer dan dat: sfeer, dat unheimische gevoel, die schitterende vormgeving... Meerdere kijkbeurten laten je daar alleen nog maar meer uit halen.

Als je popcorn-vermaak wilt, dan heb je gelijk. Maar voor mij krijgt een film alleen maar meer waarde als je er bij iedere kijkbeurt weer wat nieuws in kan ontdekken.