Mulholland Dr. (2001)

Hé, neem mij noch mijn teksten te serieus, aub, bvd. Maar, uhh, ik dacht inderdaad dat ik 'ergens' wel een punt maakte. Zullen we zeggen 1-0 voor Lynch?

Misschien....heel misschien... hadden sandravdende en Sideshow Bob eerst naar freaky Inland Empire moeten gaan kijken dan hadden ze de entertaining suggestions van Mulholland Dr. meer als amusement gewaardeerd.

Off-topic berichten en persoonlijke aanvallen verwijderd.

Kan iemand mij deze film uitleggen voordat ik hem een cijfer ga geven

Ik snapte de film erg goed tot het moment dat het blauwe boxje werd geopend, en iedereen continu een andere naam had...

thnx!

Film >> Spoilers >> Mulholland Drive

Alles wat je ooit zou willen weten over Mulholland Dr. :

www.mulholland-drive.net

Goed nieuws mensen, de beste editie die er maar te krijgen is is weer in omloop. De uitgave van A Film/Canal+, wel een singledisc maar de aankoop meer dan waard. Vervang die brakke QFC/Volkskrant editie snel.

Heb de film dubbel, maar ben ook érg tevreden over de QFC kwaliteit. Niks mis mee. Maar als het een mooie hoes is, koop ik 'm wel.

Niet zo duur ook HJS, 7 euro bij de MM . Mooie hoes hoor . Ik kon het ook niet weerstaan terwijl ik die 2-disc er al van heb. Bij MD wil ik elke uitgave wel hebben.

Je bent slow, bro .

Klasse film.

Mijn eerste Lynch film en ik moet zeggen dat ik meer dan tevreden ben over het resultaat. Lynch staat bekend om zijn mindblowende films die je steeds maar weer versteld doen staan.

Mede door het gegeven dat menig persoon de film als zeer ingewikkeld beschouwd, ben ik er toch maar met volle concentratie er voor gaan zitten. De onderliggende mysterieuze laag die deze film heeft is zo intens goed voelbaar en dat is ook datgene waar deze film echt mee scoort. Bepaalde scene's zijn zo doordringend spannend gemaakt. Ik noem de restautant scene, de scene op de ranch met de cowboy, de ontdekking van het lijk en uiteraard de scene in club silencio, welke te boek kan staan als een van de meest beklemmende scene ooit. Man, na deze film lag ik nog voor een uur na te denken over de film in mijn bedje. Het bleef maar hangen en ik wist er geen raad mee.

Als oplettend kijker weet je wat je te wachten staat en je zit dan ook met grote ogen naar het scherm te kijken. Op het moment van de blauwe doos weet je dat dit het keerpunt is en je zit dan ook voor enige tijd met open mond te kijken en met honderden vragen in je hoofd. Vervolgens eindigt de film en blijf je vol verbazing nadenken over alles wat je hebt gezien.

Toch zijn dit toch wel de films die het hem doen in de filmindustrie.
De echte mindblowers. Ze doen wat met je en je blijft verbaasd zitten.

Mulholland Drive grijpt je naar de strot en laat niet meer los.

Ik wil mij wagen aan een eerste David Lynch. Met welke begin ik best om de brave man te leren kennen?

Sterk acteerwerk, mooie kunstzinnige manier van emoties overbrengen naar het publiek, maar een oninteressant verhaal dat naar mijn mening onnodig moeilijk doet..

Hiermee ga ik op veel teentjes staan, maar de punten worden gescoord op het acteren van de 2 dames in de hoofdrol. De rest van de film is niks voor mij.

3*

Deze.

Gisteren gekeken, en vandaag toch wel in mijn hoofd blijven spoken...

+0.5 = 3.5*

Geweldige film. Na de algemene reactie op deze was ik wel een beetje bang om eraan te beginnen, maar ik vind 'm toch beter te volgen dan de reacties doen blijken.

Edit: de volle pot, 5*

Pff, ik dacht eerst dat het aan mijn leeftijd ligt dat ik er geen ene moer van snapte, maar ik heb het nog een beetje voor mezelf kunnen verklaren. Denk ik. Na echt een uur denken en losse scenes terug kijken.

Tijdens de hele film, zelfs voor het 3/4e punt waar hij omslaat, begreep ik er ook vaak geen hout van. Zoveel random scenes, die per scene te begrijpen zijn, achter elkaar. Ze leken echt helemaal niks met elkaar te maken te hebben eerst. Heb ook na een half uur zitten twijfelen om de film af te zetten, omdat ik er niks van begreep en er eigenlijk gewoon echt niet veel aan vond. Vind de film qua scenes namelijk helemaal niet zo spetterend als iedereen hem vind. Die scene zoals in het theater vond ik niet zo bijzonder/emotioneel als anderen hem wel vonden. Dus dat is voor mij echt niet het sterkste punt van de film.

Dit is hoe ik de film interpreteer, niet in de volgorde van hoe het in de film voorkomt trouwens:

Betty, is een meisje dat het graag wil maken in Hollywood. Ze krijgt haar kans omdat ze als winnaar wordt gekozen bij een wedstrijd door een oud stel dat in een jury zit. Ze mag in het huis van haar tante wonen tijdelijk, waar 'Rita' verscholen zit. Een meisje dat een ongeluk heeft gehad (in werkelijkheid een mislukte aanslag), en er achter wil komen wat er precies is gebeurt en wie ze is.

Verder is er de regisseur, wiens vrouw hem bedriegt, zijn film van wordt afgenomen en eigenlijk alles hem tegen zit. Er is nog een klunzige hitman. Een rare man in een restaurant die zich doodschrikt van een rare zwerver.

Rita heeft een blauwe sleutel in haar tas, later krijgt ze een doosje waar de sleutel in past.(er gebeurt nog wel meer). Dit is in werkelijkheid het einde van een droom. Een droom die Diana (Betty) krijgt op het moment dat ze zelfmoord pleegt vanwege het schuldgevoel dat ze heeft voor de opdracht geven van het vermoorden van Camilla (Rita). Een vriendin van haar die er vandoor gaat met de regisseur, terwijl Diana eigenlijk een oogje op haar heeft.

In de droom is Diana dus succesvol, een goede actrice. En is de persoon die er met 'haar' Camilla (in real life) vandoor gaat een mislukkeling. De hit op Betty is daar mislukt. Maar ik weet niet zeker of ze in de droom versie daar iets mee te maken heeft. Het moet wel, niemand anders wil haar vermoorden. Maar in de droom versie heeft ze toch geen reden om Betty te doden?

Alle andere dingen in de film zijn puur tjah, kunst, zoals het oude koppel dat kleiner en groter wordt. De zwerver en dergelijke. Deze staan allemaal symbool voor dingen.

Ik hoop dat ik zo nog iets van het verhaal snap En dat ik er niet compleet naast zit. Ik ga me nu maar eens inlezen op verschillende sites over wat daar als interpretatie verteld wordt.

Over een weekje zal ik de film nog maar eens kijken.

Zo is hij interpreteerbaar ja.

Wat een sublieme zeepbel is dit! Maar dan wel eentje die weigert uit elkaar te spatten. Lynch keert zijn film gaandeweg als het ware binnenstebuiten, waardoor niet alleen het verhaaltje er plotseling heel anders uitziet, maar ook de aandacht wordt gevestigd op de constructie, op de manier waarop de film is opgebouwd. De film is niet alleen doordrenkt van hollywood-clichés en -verwijzingen, maar laat ook schitterend zien - lijkt wel haast een handleiding - hoe je een (Hollywood-)film in elkaar zet.

Het verweven van droom en realiteit is een procedé, een kunstgreep, waarmee je de mogelijkheden om een verhaal te vertellen enorm kunt uitbreiden, net zoals bijvoorbeeld met science-fiction (wat natuurlijk niet wegneemt dat dan een zekere mate van innerlijke logica niet mag ontbreken, maar je kunt de regels aardig oprekken zonder gevaar te lopen in totale flauwekul te vervallen), want voor dromen en science-fiction bestaan per definitie niet zoveel (if any) vastgestelde regels, naast die, die je zelf verzint. Daar waar logica en natuurwetten twijfelachtig zijn, kun je je lekker uitleven. Het is echter wel een kunst om een hallucinerend en tegelijkertijd ontnuchterend effect te realiseren, zodanig dat de ontnuchtering onderdeel blijft van de hallucinatie...en toch ook weer niet. En dat is wat hier gebeurt, en wat deze film zo goed maakt.

De film draait dus op de tegenstelling droom-realiteit. Alleen, de veronderstelde 'realiteit' in deze film wordt nooit meer dan een 'Hollywood'-realiteit. Het Watts-personage ziet zichzelf als slachtoffer van de 'leugen' van Hollywood, maar haar dromen houden de mythe van Hollywood juist in stand. Ze lijkt uit te gaan van de veronderstelling dat er een Hollywood mogelijk is zoals-het-zou-moeten-zijn, een 'waar' Hollywood. Wat dat betreft is zij (en deze film) zo'n beetje de belichaming van Hollywood zelf: Er zijn Hollywood-leugens en Hollywood-waarheden; daarbuiten is er niets. Als dat wel zo zou zijn, dan zou ze misschien echt 'wakker' kunnen worden, en concluderen dat haar verlangens en ambities ijdel zijn, zien dat haar obsessieve liefde voor haar 'succesvolle' vriendin een uiting is van haar zucht naar roem en glorie, dat die verlangens net zo echt zijn als de tieten van haar aanbedene (Aha! Symbolen! Metaforen!).

Kortom, knopen tellen, een ervaring rijker en een illusie armer, afdruipen en gewoon een baan zoeken en/of een gezinnetje stichten?Maar die zelf-overwinning is in Hollywood-termen een nederlaag die niet te accepteren valt (en bovendien levert dat een film van niks op). Ze weigert uit de magische cirkel te stappen, wil niet wakker worden. Ondanks alle kritiek die Hollywood al van meet af aan ook schijnbaar op zichzelf uitoefende (de filmgeschiedenis is vergeven van dat soort producties, waar MD zoals gezegd uitgebreid aan refereert) blijft de suggestie (van Hollywood zelf) dat je het allemaal kan hebben: succes, roem én integriteit én eenvoudig menselijk geluk,een onontkoombare aantrekkingskracht uitoefenen.

'Mulholland Dr.' doet wat Hollywood altijd doet, én laat zien hóe Hollywood dat doet. Het laat zien dat het Hollywood-universum slechts een zeepbel is, én neemt die zeepbel in een liefdevolle omarming. Grandioos.

Dus je geeft 5*?

Haha is gein. Mooi geschreven man.

4.5; 5.0 bewaar ik voor de film (als die ooit komt) waar ik helemaal niks meer over zou durven zeggen.

Mooi uitgangspunt!

Bizar goed.

Eindelijk weer eens lekker verrast, niet eens het meest door het vehaal, dat lijkt me eerder bij een herziening het geval.

Allereerst wat me het meest bezig wist te houden: de soundtrack. Werkelijk fenomenaal, zó sfeervol dat m'n handen bezweet en al, nerveus begonnen te tikken. Een effect wat het bijna in z'n geheel zelfstandig tot stand wist te brengen.

Verder wil ik niet in gaan op het diepere van het verhaal, daarvoor heb ik tijdens het kijken te weinig details opgeslagen. Achteraf lees ik er wel wat over (werkelijk lappen tekst zijn er te vinden, schitterend om te zien) echter wil ik dat zelf ervaren door zelf te focussen en een meer eigen visie proberen te vormen, alvorens erover mee te praten.

Acteerwerk wist soms ook bizar goed over te komen, ben er vaak nogal immuun voor, heb weinig met goed acteerwerk, leuk meegenomen maar zelden zie ik het als een +, evenals ik slecht acteerwerk zelden als een - zie. Naomi Watts was ongelooflijk op dreef, kreeg een raar gevoel bij de auditiescene, zo goed...haast onwerkelijk! Verder een verdomd hete lesbische scene .

In het begin zat ik nog lekker achterover, beetje vanalles op me af laten komen, maar de spanning en mysterie wist zich zo goed op te bouwen, dat mijn positie zich langzaam verplaatste naar het puntje van de bank, vervolgens m'n biertje niet meer aangeraakt en de zak chips half vol moeten laten, mijn aandacht was helemaal opgezogen.

Een van de, of misschien wel, dé meest overgewaardeerde film van Moviemeter.

Vrij emotieloos geacteerd, verhaallijn wat een aflevering van The X-files niet overstijgt, tel daarbij de matige opnamekwaliteit bij op en natuurlijk de 2 tongende vrouwen....want de regisseur is een vent, en tongende mannen is nou eenmaal not done in de hippe doch extreem conservatieve filmwereld. Dan zijn 2 sterren eigenlijk nog veel ook.

Echt zo begin jaren '90 deze film. En ja hij komt uit 2001 gek genoeg.

Ik denk ook dat mensen die hier zo krampachtig een diepere betekenis aan deze film willen koppelen nemen zichzelf veel te serieus. Het is nml. gewoon een simpel fast-food product met een happymeal aan cliché's.

Dat zou best eens kunnen, Hectometerpaal. Een veel voorkomend fenomeen, je kan er op wachten bij sommige films. Net zoals trouwens op de afkraak-reactie wanneer het aantal 'aanbiddingen' een beetje begint op te lopen. Maar vraag je je nooit af waaróm mensen dat doen, en waarom bij bepaalde films? Kun je dat misschien nader analyseren?

Overigens, als je dat doet, kun je dan met iets betere redeneringen komen dan zoiets als 'de lesbische tongscéne is slecht, want waarom zijn het geen twee mannen die tongen?'. Hihi, met dat soort argumenten heeft André van Duin in de jaren zeventig al genadeloos afgerekend in zijn nummer Belt u maar, laatst toevallig nog te zien in 'Zomergasten'.

Fijn dat ie beviel Jeroen. Eerste kijkbeurt is idd een overweldiging van sfeer, acteerprestaties, score. Die details komen wel bij herziening.

Je hebt gelijk. En je argumenten hebben mij overtuigt.

Is in de eerste helft ook de intentie .

Ah, een krachttermpje. De argumenten waren op zeker?

Opnamekwaliteit is prima in orde en ja tongende vrouwen, schandalig in een film waar een lesbische relatie centraal staat.

.

Als ik je post zo lees zal ik hier maar echt in gaan geloven want je komt niet echt over als een filmliefhebber die enige knowhow heeft van cinema.

De meerdere lagen hebben weinig met dek ijkers zelf te maken maar met de pretenties van Lynch. Maar ik begrijp nu waarom je dit niet hebt opgemerkt.

André van Duin en David Lynch: een siamese tweeling

Sluit er iemand eens niet aan in het rijtje van de "kenners", gaan mensen ineens twijfelen of ik wel verstand van films heb..... Over goede argumenten gesproken.

Nee ik stem laag en ben daarom dom en heb geen film know-how.

Mag het wat minder denigrerend op de man gespeeld worden als iemand een andere mening heeft Naomi Watts?

En iemand die hautain andere meningen als een schoolmeester corrigeert gebruikt zelf maar bar weinig tegenargumenten.

Iedereen die zegt dat dit een top-meesterwerk is, was of apestoned of stomdronken. Er is geen touw, geen stukje touw aan vast te knopen. En heb dat met niet 1 film gehad, ik ben echt niet op mijn achterhoofd gevallen. Van kop tot staart (die er niet eens aan zaten) geen lettergreep van te volgen. Praat elkaar niet zo achterlijk na en doe niet zo semi-intellectueel. Dit is een draak van een onbegrijpelijke film waar je apestoned of kegeldronken voor moet zijn om hem na het uitslapen van je roes met terugwerkende kracht meesterlijk te vinden. Wat je in werkelijkheid meesterlijk vond was je trip en niet de film. 0.5 punten voor de moeite, want zo'n joint aansteken en een blikje bier open trekken is nog knap lastig.