Annabelle (2014)

Annabelle ik vind de slechte commentaren ongepast !!! Oké het eerste uur is het meer gepraat maar zo komt de film ook opgang en word je in het verhaal gezogen bij andere horror films is het hetzelfde geval maar dan barst het niet los in deze film wel met in het laatste uur toch veel goede schrikmomenten dus zeker een aanrader

Ja, deze horrorfilm heeft mij gisteravond compleet verrast!

Zo ging ik er van uit dat het een soort 'Chucky' film zou worden, maar niks is minder waar.. Ik heb werkelijk waar op het puntje van mijn stoel gezeten. Waar sommige horror-freaks bang worden van 'slasherfilms' of 'zombiefilms', maak je mij bang met duivels, demonen en geesten.

Vandaar ik deze film, op het gebied van een horrorfilm, goed vind maar vooral ook (huiveringwekkend) eng.. Kippenvel in combinatie met een aantal goede schrikmomenten. Het einde was misschien iets voorspelbaar, maar stoort eigenlijk niet. De acteerprestaties waren niet van hoog niveau, maar dit is ook wederom niet storend bij een horrorfilm.

Annabelle is een prima horrorfilm om erop los te griezelen ****!

Wat was hetgeen wat er over Annabelle verteld werd in The Conjuring creepy en wat blijft er weinig van over in deze prequel.

De eerste tien minuten zijn toch behoorlijk goed en er gebeuren in het begin toch best wat heftige dingen. Daarna zakt de film enorm in en verteld het een erg oninteressant "haunting" verhaal. Het verhaal is gewoon niet genoeg om ruim anderhalf uur je aandacht er bij te houden. Veel gebeurt er al niet, en als er dan wat gebeurt maakt het weinig impact en is het niet creepy. Wan's invloed is duidelijk aanwezig, maar dat kan de film niet redden. Acteerwerk is ook niet van een heel hoog niveau. Vooral Wallis komt niet overtuigend over.

Het draagt de naam van The Conjuring om beter te lijken dan dit eindproduct is geworden. Daarin zijn ze gefaald, want Annabelle is behoorlijk slecht en er is weinig sprake van entertainment.

Voldoende, maar geen film die al te lang blijft hangen. Gewoon een doorsnee griezelwerkje, leuk als je er voor in de stemming bent. Gelukkig geen viezig effectbejag, waar makers als Zombie en anderen zich schuldig aan maken maar een poging om een serieus griezelverhaal te vertellen, wat helaas slechts ten dele lukt. Enkele goed opgebouwde schrikmomenten vallen vaak in het niet bij passages waarin weinig gebeurt. Bovendien had ik de hele film het gevoel dat het toch niet slecht zou aflopen voor het gelukkig getrouwd stelletje en dat eventuele slachtoffers gezocht moesten worden bij andere personages, en die vermeende voorspelbaarheid werd helaas ook bewaarheid. De link met The Conjuring kwam pas aan het slot ter sprake, kwam wat uit de lucht vallen. Kwalitatief is deze Annabelle ook een niveau minder dan het eerdere werk van Wan.

Een film die het met weinig flashy effecten doet. Behoorlijk magertjes op dat vlak. Heeft de film ook niet nodig. De film heeft zonder al die poespas een geweldige gespannen en creepy sfeer en bereikt dat met sobere en subtiele middelen.

Een jumpscare komt in zo'n strak gespannen atmosfeer hard aan. Bij mij althans wel. Ik ben af en toe flink geschrokken en ik beschouw me zelf als een behoorlijk geharde horrorkijker. Maar ik ben wel een sfeergevoelige horrorkijker. En de sfeer in deze film, tjonge. Die sfeer is gewoon perfect. Schaduwrijk, duister, suggestief. Dat werkt goed. Magnifieke voedingsbodem voor creepy gebeurtenissen en heerlijke schikmomenten. En die zijn er legio.

Het verhaal is prima. Goeie spanningsopbouw waarin een duistere situatie subtiel en met weinig flashy middelen steeds meer uit de hand loopt. In eerste instantie liggen Chucky-achtige toestanden in de lijn der verwachting, maar dat is niet zo. Ben eigenlijk wel blij dat de film geen frappante gelijkenis met Chucky heeft. Vervelend karakter. Niet eng. Niet leuk. Deze bezeten pop doet het anders. Meer suggestief, meer subtiel. Gewoon enger.

Goeie sfeervolle setting ook. Somber huis en appartement. Donkere kelder. Schimmig trappenhuis. Het spel met schaduw en licht heeft een krachtige werking. Daaraan toegevoegd wat suggestieve geluidjes en klaar is de sfeer.

Het acteerwerk is niet groots. Van niemand. Beetje storend, maar in het geval van Wallis allesbehalve. De belaagde Wallis ondergaat de zaken vrij emotieloos. Meer dan dat doet zij niet. Een heuse koele blondine. Die vaardigheid bezit zij in hoge mate. Voor de film werkt dit non-acteren prima. De koelheid van Wallis maakt de sfeer nog meer gespannen dan die al is. Met een gillende en panikerende Wallis zouden sfeer en inleving stukken minder zijn. Prima gecast.

Prettig was het.

Ik vond hem toch echt niet slecht, ondanks vele negatieve reacties.

Een spoof op de uitstekende Conjuring, waarin de enge pop centraal staat. Achja... zoals we weten doen reeksen dat wel vaker. Een stuk of acht delen uitpoepen, met nog enkele zijweggetjes wat zich volmondig richt op bepaalde elementen uit de film. Hoeft ook niet altijd verkeerd te zijn voor vermaakt. Maar Annabelle is wat mij betreft toch wel degelijk geslaagd. Ik had slechter verwacht.

De fatale missers in horrorfilms zijn meestal het bombastische geram op klassieke instrumenten (als je het over de soundtrack hebt) of het overacting geschreeuw. In Conjuring hebben ze dat gelukkig ver achterwege gelaten en zit dit wat sfeer betreft heel sterk in elkaar. De soundtrack is in orde, de sfeer is donker en creepy en het acteerwerk is ook zeker niet slecht. Ze hadden trouwens wel even mogen vermelden dat deze film zich in de jaren 70 afspeelde... of was dat vanzelfsprekend? We volgen een stelletje waarbij de vrouw een oude pop als cadeau krijgt. Waarbij we natuurlijk meteen weten dat dit geen gewone pop is. Gaandeweg gebeuren er mysterieuze dingen en... nouja, je weet wel hoe dat gaat. Maar toch heb ik wel regelmatig met gespleten oogjes zitten kijken. Die zwartharige vrouw bijvoorbeeld wist altijd de ijspegels op mijn rug te laten groeien. Om te zwijgen over toch wel vele andere scenes waar Annebelle vol mee blijkt te zitten.... Voornamelijk de lift-scene was een killer. Ook het climax was lekker intens.

De verdere onderzoeken naar de bronnen van het kwaad, met de nodige geschiedenislesjes weten ook interessant te blijven. Vele verwijzingen naar The Conjuring ook. (volgens mij speelde dit zich voor de gebeurtenissen van The Conjuring af)

Kom me wel bekoren deze film... En ja, ik blijf het zeggen: Wat blijven die oude poppen al eng van zichzelf.

4,0*

Deze was net op tv en omdat ik deze nog niet had gezien, toch maar eens meegepikt. Jammer was er niet veel griezelen aan. Wel wat sfeer, maar griezelig wordt het nooit. De cast was niet slecht en verder zag het er wel goed uit.

De speelduur is gelukkig niet te lang.

Leuk om eens gezien te hebben, maar een must-see is het zeker niet.

Redelijk goed.

Al is het wel jammer dat de nadruk wordt gelegd op de demoon, en niet zo zeer op de pop zelf. Deze krijgt eigenlijk een bijrolletje, terwijl de pop ook al aardig creepy is.

Gelukkig mijd Leonetti regelmatig de grootste clichés, wat het nog enigszins onvoorspelbaar maakt. Het zijn dan vooral de kleine dingetjes zoals wanneer Mia in de kelder een hok in gaat, en je verwacht dat de deur dicht zal slaan, wat uiteindelijk niet gebeurd. Leonetti speelt regelmatig met dit soort momenten, waardoor het nooit echt van cliché in cliché valt.

Verder is het niet echt creepy, maar voldoet het zeker aan de standaard. 3*

Een spinoff van The Conjuring (prequel misschien) in een filmreeks die eigenlijk wel een eigen toon heeft gevonden. Goed onderhouden horrorfilms met de nodige sfeer. Goed gemaakt, maar niet altijd bijster origineel. Annabelle plaatst zich mooi in dat rijtje. Het had erger gekund, zeker qua sequels in een horror franchise. Ook hier weer mooi opgebouwd. Je weet grotendeels wel wat er komt, maar de sfeer en de schrikmomenten zitten goed. Liefhebbers van het genre zullen hier van houden.

Ah, de eerste spin-off van het Conjuring universum. Blijft geestig dat zo’n simpele spookhuisfilm als The Conjuring zo’n succesvol filmuniversum is geworden. Het principe doet denken aan Friday the 13th: The Series; een ruimte vol voorwerpen, elk met z’n eigen verhaal. En de openingsscène van The Conjuring vertelde al van een pop, die nu dus al drie losse films heeft gekregen. Best opvallend, want in tegenstelling tot de horrorpoppen die we kennen doet de pop in Annabelle helemaal niets; het is een soort gateway voor een demon - die overigens erg doet denken aan de demon uit Insidious en zelfs wordt vertolkt door dezelfde persoon; componist Joseph Bishara. Alsof de Insidious en Conjuring reeksen al niet genoeg op elkaar leken. Maar verwacht dus geen pop die moorden pleegt. Of sterker nog, een pop die überhaupt beweegt.

Of nóg sterker; verwacht eigenlijk geen film waar veel gebeurd. Want op een paar redelijk effectieve scares na is Annabelle een film die regelmatig volledig stilstaat qua pacing. We zien hoofdpersoon Mia - een referentie naar de actrice uit Rosemary’s Baby, waar de film erg op wil lijken - in haar huis televisie kijken en kleding naaien. Lange, lánge shots waarin ze kleding naait. Af en toe gaat er een deur uit zichzelf dicht. Een stoel schommelt uit zichzelf. Licht gaat aan en uit. Meer dan dat soort trucjes heeft regisseur John R. Leonetti niet voor ons. Hij introduceert wel allerlei personages, waaronder twee mysterieuze tekenende kinderen, een priester en een vrouw die werkt in een boekenzaak. Maar geen van deze personages - met name die twee kinderen - krijgt iets bijzonders of belangrijks te doen. De film is gerekt tot ruim anderhalf uur, terwijl dit zich veel beter zou lenen voor een korte film in plaats van een lange speelfilm (of laat staan een hele trilogie). Of men had het gewoon bij de openingsscène van The Conjuring kunnen houden. Maar goed, dan krijg je nooit een filmuniversum.

2 sterren.

Inderdaad, die pop doet helemaal niets. Ik zat de hele tijd met geknepen billen te wachten totdat het hoofdje ineens zou bewegen of ze tenminste met haar ogen zou rollen, maar nee... er gebeurde helemaal niets. Het eerste deel van de film vond ik erg zwak, met flauwe acteerprestaties en weinig spanning. Ik begon mij zelfs af te vragen: is deze film wel van dezelfde maker als The Conjuring, James Wan? En het verwondert mij totaal niet dat deze film dus niet van zijn hand komt, net als die andere spin-off The Nun. Je merkt ook dat Annabelle een heel andere sfeer uitstraalt dan The Conjuring, hij doet eerder denken aan een film uit de jaren '80, zoals iemand in dit topic ook al opmerkte. Maar goed, de scène in de kelder met die demon en de lift vond ik nog wel spannend. Ook de scène waarin de moeder bijna haar eigen kind vermoordt vond ik redelijk emotioneel geladen. En wat voor positiefs kan ik nog zeggen? Boekenwinkels zijn altijd wel leuk.

Nogmaals opnieuw bekeken, en blijf bij mijn vorige mening.

Ondertussen is er al een derde film in de reeks, dus eerst opnieuw deel 2.

Annabelle is een soort prequel op de horrorfilm The Conjuring, waarin hier het verhaal verteld wordt van Annabelle, de pop die in het begin van The Conjuring te zien is.

Met een betrekkelijk laag budget van 6,5 miljoen dollar, probeert regisseur John R. Leonetti een horrorfilm te maken, die in de lijn ligt van films als The Conjuring, Rosemary’s Baby en Insidious. Leonetti is vooral bekend als cameraman en stond ook achter de camera bij voorgenoemde films The Conjuring en Insidious. Blijkbaar is regisseren toch iets anders dan achter de camera staan, want de sfeer van die films wordt hier nergens bereikt. Annabelle is een doorsnee horrorfilm die zich concentreert op occulte zaken. Daarin zijn zeker betere horrorfilms gemaakt, maar de film Annabelle is toch zo slecht nog niet.

Ze kent een aantal goede schrikmomenten, al had de pop Annabelle wel een meer prominente rol mogen krijgen. Het acteerwerk is niet echt sprankelend en met name hoofdrolspeelster Annabelle Wallis toont weinig emotie in haar rol. Gelukkig is er nog Tony Amendola die kort mag komen opdagen als priester. Bijlange na niet zo goed als The Conjuring maar als tussendoortje is Annabelle zo slecht nog niet.

Zeker niet slecht. Het ziet er wat goedkoper uit dan The Conjuring films, waar dit dan een spin-off van is, en de locaties zijn heel wat minder sfeervol, eng of interessant. Dan heb je als horrorfilm al wel de wind tegen, maar toch weet de regisseur met minieme middelen heel wat creepy en enge momenten te creëren. Het is vrij standaard allemaal, maar er zitten enkele geslaagde jumpscares in. De pop Annabelle zelf vind ik niet echt eng, maar die komt eigenlijk ook niet heel prominent voor. Veel enger is die demon, en diens aanwezigheid levert heel wat goede momenten op. Annebelle Wallis speelt een goede rol, de rest loopt er maar wat bij (al was de rol van de priester nog wel leuk). Het einde is vrij slecht en teleurstellend, maar de anderhalf uur die hier aan voorafging was op zich echt wel leuk genoeg. 3*.

De film heeft eigenlijk iets meer inhoud dan The Conjuring – het gaat over het dilemma van de moeder om voor zichzelf of voor haar kind te kiezen – maar zit qua uitwerking eveneens vol horrorclichés waarbij het sterk leunt op Rosemary’s Baby. Bij gebrek aan een goed verhaal wint uiteindelijk The Conjuring omdat die non stop over de top gaat waardoor de leegte toch iets minder leeg aanvoelt.

Ik had hem ooit al eens gezien, maar doordat ik nu eens de trilogie wou bekijken na elkaar, toch besloten om deel 1 nog eens te zien. Ik moet zeggen dat ik me slechts flarden ervan kon herinneren, dus het was zo goed als een eerste kijkbeurt. Ik wist eerlijk gezegd niet dat Annabelle Wallis de hoofdrol hier had. Ik zie haar graag spelen dus dat was een fijne verrassing. Ik dacht eigenlijk dat Lorraine Warren en haar man hier in zouden verschijnen maar misschien was dat dan een scène over Annabelle in Insidious of misschien The Conjuring. Verder een prima film, voelt wat ondergewaardeerd aan. Ook al is het geen meesterwerk, het is zeer degelijk met hier en daar een geslaagde scare.

Santa Monica, 1970: John [Ward Horton] geeft de hoogzwangere Mia [Annabelle Wallis] een pop als cadeau voor hun aanstaande dochter. Kort daarna raakt Mia ernstig gewond bij een aanval door hun doorgedraaide buren. Zowel Mia als haar baby overleven deze bizarre aanslag, maar kort nadat ze uit het ziekenhuis zijn teruggekeerd begint het te spoken. Zou één en ander te maken hebben met die vreemde pop? Leonetti kent de conventies / clichés van het genre en serveert die stuk voor stuk op (inclusief een open einde) in deze weinig memorabele, formulematige horrorfilm. Annabelle heeft meer weg van Chucky dan van de Good Guy Doll wat de vraag oproept: waarom zou je zo’n afschrikwekkende pop voor je kind kopen?

Halfje erbij na herziening. De regie van John R. Leonetti kan wat mij betreft niet tippen aan de delen die later volgden, maar wanneer het op horror aankomt doet Annabelle nog altijd wat het moet doen. Toch mis je als kijker, zeker als je verwend bent met de regie van James Wan, de kundige en dreigende cinematografie. De omgeving in deze film is wat statischer en dat kan niet opgeleukt worden met de ietwat middelmatige chemie tussen Annabelle Wallis en Ward Horton. Eerstgenoemde acteert overigens wel beter dan ik me kan herinneren, maar echt indrukwekkend zijn de personages nergens. Een film als deze moet het dan ook vooral hebben van de horrormomenten tussendoor, waarbij met name het eerste schrikmoment en de afdaling naar de kelder positief opvallen. Dat zijn toch de momenten waarin je ziet dat Leonetti best een horrorfilm kan regisseren, zolang hij maar niet teveel aan de computereffecten gaat zitten. Uiteindelijk ben ik als liefhebber genoeg aan mijn trekken gekomen, maar dat neemt niet weg dat Annabelle best een visuele stoot had kunnen gebruiken.

In dit genre is dit een creepy en griezelige film.

Met een duistere onderlaag.

Daarin zijn de makers geslaagd.

De cast speelt ook goed.

Een goede en enge film in dit genre.

Niet geschikt voor mensen die zwak in hun schoenen staan.

Valt tegen. Ik had van tevoren geen hoge verwachtingen van deze prequel, maar na de eerste 20 minuten hoopte ik toch nog op een bovengemiddelde film.

Alleen weet de film maar niet op gang te komen. Het heeft qua schrikmomenten weinig te bieden (lees: één jumpscare) en er is nergens een lekkere onderhuidse spanning. Gewoon heel tam allemaal. Het laatste half uur is de film helemaal op zijn zwakst, met een rommelige, onevenwichtige en bovendien slecht gefilmde climax (of moet ik zeggen: anticlimax).

Beetje duffe film. Men probeert een spannend en creepy sfeertje te creëren maar echt lukken doet dat niet. Ik vond eerder de sixitiessfeer die wordt gebracht erg fijn en leuk om naar te kijken. Al met al een figuurlijk bloedeloos ding, ook door het wat kleurloze spel, ondanks schrikeffecten en een forse portie horror. 2,0*.