Les Combattants (2014)

Les Combattants

Love at First Fight, die titel zie ik nu pas. Ik moet zeggen dat ik dat een veel leukere en toepasselijkere titel vind dat die ze nu hebben gekozen. Ik heb deze film meegepakt als tussendoortje, en had dus geen idee waarin ik terecht zou komen. Misschien was dat ook wel goed, want mede door geen verwachtingen te hebben heb ik mij prima vermaakt.

Het simpele verhaal is doeltreffend en vermakelijk. Het neemt je mee naar de levens van de sympathieke, doch knullige Arnaud Labrède en de onuitstaanbare, arrogante Madeleine Beaulieu; door onhandig toeval meerdere keren bij elkaar gebracht. Hierdoor krijgt de film nog een komisch tintje ook. Toch ligt gelukkig de focus op de opbloeiende band tussen Labrède en Beaulieu en niet op het komische effect. Als de film vordert krijgt het geheel een ietwat vreemde wending, maar de focus blijft op de twee hoofdpersonages liggen. Beiden weten goed te ontdooien en als kijker krijg je zowaar nog sympathie voor de twee. Hiermee wordt het publiek goed bespeeld. Het tevens vreemde einde had van mij anders gemogen. Het geeft een beetje het idee van een anticlimax.

Adèle Haenel speelt echt een heel sterke rol. Ze weet exact de juiste snaar aan te slaan als het om haar personage gaat, variërend van gezichtsmimiek tot daadwerkelijke tekst. Haar gehele handelen staat in het teken van een kreng, die langzaam ontdooit en meer van zichzelf bloot geeft. Dit doet ze prima stapsgewijs.

Kévin Azaïs is ietwat knullig en speelt wat minder. Hij lijkt zich minder thuis te voelen in de rol die hij bekleedt. Toch is het zeker niet slecht. Hij weet met Haenel een goede chemie krijgen die je als publiek overneemt. Samen weten ze een goede sympathieke sfeer te creëren.

Zo simpel als het verhaal is de visuele uitwerking. Ook hier geldt weer dat het wel doel treft. Het simpele strandleven wordt afgewisseld met de mooie bossen die Frankrijk rijk is. Deze visuele focus op natuur geeft een prettig gevoel en een goede sfeer, die Haenel en Azaïs alleen maar verder hoeven en weten in te vullen. Dit geeft de film een prettig aangezicht. In combinatie met de relatief korte speelduur geeft dit een zeer aangename prent om naar te kijken.

Les Combattants is een leuke productie van Franse bodem geworden. Toch (als we Arnaud mogen geloven) zegt de film wat over het land: hoe serieus kunnen we dat land nemen als McDonald's de grootste werkgever is en het leger de tweede? Iets om over na te denken

3*

Les Combattants is een Franse film die opvallend veel prijzen won, maar het is moeilijk te zien waarom precies. Op een bepaalde manier had ik een meer onconventionele film verwacht. Ook iets meer serieus wel.

Echter, dat neemt niet weg dat als een romantische komedie dit wel goed uitgevoerd is. Het is grappig en heeft wel een eigen stijltje en sfeertje. Boven alles hebben de twee hoofdacteurs chemie en spelen ze beiden voortreffelijk.

Niettemin is het stiekem jammer dat het eigenzinnige begin niet leidt tot veel meer. Vooral zodra het tweetal gescheiden wordt van de mede-militairen wordt het toch wel een tikkeltje cliché en de ontknoping is niets bijzonders. Het is gewoon een charmante, goed gemaakte romantische komedie met net genoeg eigen smoel om iets boven het maaiveld uit te steken.

3,5*

Goeie film over een jongen die zich vanwege een meisje inschrijft voor een militair trainingskamp. Ondanks dat dit zeker geen standaard romantische comedie is (daarvoor is het verhaal en de personages te eigenzinnig), weet de film zich uiteindelijk niet echt te onderscheiden. Desalniettemin wel onderhoudend (al is het alleen maar vanwege de leuke en tegelijkertijd stoere en charmante rol van Adèle Haenel).

Mensen die in een veilige maar al te voorspelbare omgeving wonen, verlangen soms naar avontuur. Dan organiseren ze een survivaltocht. Dit gaat over twee jonge mensen met een drang naar opwinding. Het is een dubbele jacht: hij jaagt op haar, zij jaagt op avontuur.

Het is leuk om Adèle Haenel eens in een hoofdrol te zien. Ze speelt een heterovrouw met mannelijke hersenen. Ze bedenkt kunstmatige uitdagingen voor zichzelf: zwemmen met een zwaar gewicht op de rug, een rauwe vis in de mixer gooien en opdrinken...

De locaties van de drie bedrijven - hun gemeente, een legerkazerne en het bos - weerspiegelen hun zoektocht naar vrijheid en zelfverwezenlijking. Op hun treinrit naar de kazerne zien ze een bosbrand - een voorafspiegeling van de climax, wanneer alsnog reëel gevaar om de hoek komt kijken. De bosbranden zijn mooi in beeld gebracht, net als de diverse weertypes, variërend van stortregen tot een azuurblauwe hemel met cirruswolken.

Op het eerste gezicht een vrij conventionele film.

Maar naarmate de film vordert, de personages meer uitgediept worden is het echt genieten. De film bevat een heerlijk sfeertje. Het verhaal over twee mensen die een ander doel en ideeën hebben en langzaam aan meer tot elkaar komen wordt op een erg rustige en mooie manier verteld. Leuk hoe het survival element hier aan toe wordt gevoegd en daar ook goed gebruik van wordt gemaakt. Dat zorgt er voor dat de scenes naar het einde toe meer impact krijgen. Toch blijft er ook genoeg ruimte over voor humor. En die is op meerdere momenten meer dan geslaagd. Ook de romantiek is wordt mooi opgebouwd.

Fijne regie, mooie fotografie, heerlijke muziek en prachtige vertolkingen van Adèle Haenel en Kévin Azaïs. Wat een heerlijke film.

Inderdaad een heerlijke film. De film heeft goede dialogen, een leuke sfeer en de hoofdpersonages hebben een goede chemie. De soundtrack is super. Adèle Haenel speelt grandioos, ze maakt in de film een positieve evolutie door, waardoor ze met de minuut mooier werd. Ook Kevin Azaïs speelt voortreffelijk. Romantische komedies slaag ik meestal over maar deze vond ik erg fijn.

Les Combattants is, volgens mij, eigenlijk geen komedie, althans de film probeert geen komedie te zijn (maar is dat op bepaalde momenten wel). De wat geestigere oneliners zijn dan ook geestig en kwamen zeker niet geforceerd over. De speelduur is bovendien ideaal, zeker niet te kort of te lang. Er wordt de tijd genomen voor een goed verhaal en een sterke karakterontwikkeling, maar ook niet teveel en dat is toch de basis voor een goed entertainment. Zeker een aanrader! Krijgt van mij een 4.5*

Wat bijzonder filmpje dat alvast van in de beginne verrast omwille van de extreme toekomstgerichte visie op het leven (of is het einde) van het hoofdpersonage.
Grappig eigenlijk en zeker wanneer iemand, zowat haar tegenpool, mee naar het trainingskamp trekt.
Een mogelijke toenadering ligt wel in het verschiet...
Meen in de slotscène een conclusie te vinden : Twee jongeren die hebben leren relativeren. Het leven heeft aan veel meer behoefte (vriendschap, liefde, hulp, interesse...) dan aan het vasthouden van eenzijdige opvattingen enerzijds, onverschilligheid en gebrek aan ambitie, anderzijds.
Blikvanger is Adèle Haenel, het streng gedreven meisje dat zelfs de survivaloefeningen en wat daar bijhoort (eten, logement...) onvoldoende hard vindt.

Deze film is mij erg goed bevallen. Wat een goed verhaal, interessante dialogen en fijne hoofdpersonen. Ik vind het personage van Adèle Haenel erg aantrekkelijk. Ik had haar niet eerder in films gezien. Leuk, zo'n stoer meisje. Hoe langer ik naar de film keek, hoe boeiender het werd en hoe meer ik erin kwam. Vooral vanaf het moment dat Arnaud en Madeleine samen in het bos zijn. Ik zag persoonlijk geen komedie in deze film. Ik vind 'm daarvoor te serieus, wat ik niet negatief vind. Komedie is toch niet helemaal mijn ding. Al met al een mooie, indrukwekkende film. Ben blij dit gezien te hebben. 4*

Een film die gezellig buiten de lijntjes kleurt. Moeilijk om hier een genre op te kleven. Drama? Niet echt. Komedie? Net niet. Romantiek? Een beetje. Het is nochtans duidelijk dat Arnaud een boontje heeft voor tomboy Madeleine en zich inschrijft voor een para-stage omwille van haar. Het gaat meer om een diepe vriendschap dan om amoureuze gevoelens. Uitersten raken elkaar... of zoals de fransen mooi zeggen... les extrëmes se touchent. Beiden zijn ook interessante personages: een echt manwijf die vis-shakes drinkt en als een vent spreekt, en een wat besluiteloze jongen die met zijn broer de zelfstandige onderneming van hun overleden vader verder zet en eigenlijk niet goed weet wat hij met zijn leven moet aanvangen. Het geeft de film de nodige kleur.

Ik leun me aan bij de MovieMeter consensus: de chemie zit echt wel goed tussen de twee acteurs. De klik is er. Dik aangeraden.

Aparte film eigenlijk. Vooral het karakter van Madeleine is boeiend en mysterieus. Ze heeft het blijkbaar goed want met haar ouders woont ze in een mooi huis met zwembad en grote tuin. Daartegenover staat Arnaud die na de dood van zijn vader wat verloren loopt en terugvalt op de zaak waar zijn oudere broer nu vooral aan de kar trekt. Hij leeft nogal berekend in een veilige maar saaie wereld. Zij wil uit een gouden kooi en mist sociale vaardigheden. Met een aparte insteek gaan ze samen op trainingskamp voor het leger. Zij waarschijnlijk om zich te bewijzen en te kunnen leven in een plek buiten die gouden kooi. Hij vanwege Madeleine omdat ze buiten de lijntjes kleurt, ambitieus en hij er verliefd op wordt. Met een aparte insteek gaan ze naar het kamp waar ze gaandeweg elkaar in evenwicht lijken te brengen.

De film is geen hoogstaande film op het eerste zicht, maar is wel boeiend dankzij beide hoofdpersonages. Vooral Adèle Haenel geeft veel kleur aan haar personage dat de hele tijd vraagtekens geeft. Altijd goed als een film voor vragen zorgt en wat mysterie met zich meebrengt. Het is een kleine heerlijke film die schittert in de eenvoud.

Arnaud [Kévin Azaïs] is samen met zijn baas Manu [Antoine Laurent] op huisbezoek voor een zakelijke bespreking wanneer hij oog in oog komt te staan met Madeleine [Adèle Haenel] die hem kortgeleden vloerde tijdens een worsteltoernooi op het strand. Wanneer blijkt dat Arnaud en Madeleine dezelfde militaire training volgen ontstaat er ondanks Madeleine tegendraadse houding een vriendschap die een andere dimensie krijgt tijdens een militaire oefening. Vier Gouden Palmen (allen voor Cailley) en Césars voor Laurent (beste actrice) en Azaïs (beste mannelijke nieuwkomer) onderstrepen het succes van een film die net op het moment dat het in romkomclichés dreigt te vervallen een opmerkelijke slotwending in petto heeft. De gehele cast weet wel raad met de onderkoelde humor van Cailley en coscenarist Claude Le Pape. Haenel steelt de film, maar Nicolas Wanczycki scoort ook hoge ogen als de opleider die koste wat kost vast blijft houden aan zijn gelijk.