Mar Adentro (2004)

Dààr twijfel ik (helaas) geen seconde aan. Ik bedoel dat er wat meer diepgang had mogen zijn: Ramón die zinnige argumenten geeft, in plaats van z'n wat simpele repliek.

Maar goed, in se is de boodschap van de film uiteraard wel heel duidelijk, en misschien zo het in real life ook wel zo kunnen zijn dat iemand helemaal niet in gesprek wíl gaan met een geestelijke - wetende dat die allicht helemaal niet open staat voor wat hij te horen krijgt.

Hm. Wel interessant maar ook heel erg binnen de lijntjes en de film weet daardoor niet te verrassen maar ook nergens echt onder de huid te kruipen. Knap spel wel van Bardem die alles moet doen met zijn gezicht en blikken en gelaatstrekken en dat fantastisch doet. Je kan uren naar hem kijken en bedenken wat er allemaal omgaat in hem. Iemand die het wel luchtig laat zien naar buiten toe en oprecht zijn best doet het leven positief te zien maar waar ook heel veel verdriet achter verstopt zit. Slecht is het allemaal niet (zijn relatie met Rosa wordt ook fris en prettig gebracht zonder neppe dramatiek), maar zowel qua verhaal, uitwerking en visueel aspect dusdanig degelijk dat het allemaal stiekem zelfs wat saai wordt. 3,0*.

Een film maken over een moeilijk onderwerp zoals euthanasie/zelfmoord is geen gemakkelijke opdracht en Alejandro Amenábar is er wel in geslaagd om op een serene manier hier een film over te maken. Jammer genoeg is het uiteindelijk een gezapige wandeling geworden van punt A naar punt Z zonder echt pakkende of rauwe momenten tussendoor. Bij een dergelijk thema mag ik van mij gerust iets meer buiten de lijntjes gekleurd worden. Het einde waarbij Ramon effectief zelfmoord pleegt, is natuurlijk wel een aangrijpend moment, maar de 2 uur daarvoor heeft de film me nauwelijks kunnen beroeren.

2.5*