Mar Adentro (2004)

Hij speelde (geloof het of niet) de rol van die gangster in die nachtclub in Collateral.

Mooie scene trouwens, waarin je Ramon heel vredig ziet "sterven", terugkijkend op een mooi leven, vredige dood, enz... en dan RUK die goedbedoelde hand in z'n nek, alsof hem het niet gegund wordt.

Een niet nader te noemen tv-serie waar ik erg fan van ben, behandelde dit op een vergelijkbare manier, ook zo sterk. Maar ja, dan met monsters en high-school studentes met superkrachten, dus dan mag je dat niet serieus nemen natuurlijk.

Ik zit screenshots te kijken en ik herken 'm ECHT niet. Ik zet gelijk m'n dvdtje even op.

Die ik uitgeleend heb. Nou ja het zal wel

Ik wist dat hij meedeed in Collateral, maar ik begon daaraan te twijfelen omdat ik hem nergens zag. Toen die kerel in die nachtclub begon te praten, meende ik een bekende stem te horen. Zoeken...denken...en ineens zag ik het. Ik kreeg serieus kippenvel van verbazing.

Stond de deur niet toevallig op een kier?

Nee het was toch echt Bardem. Echt zelden ooit zo'n geweldige acteur gezien en Mar Ardentro is tot nu toe de beste film van 2005.

Ik heb gisteren de film gezien en ook mooi hoe de regisseur een film met zo'n zwaar onderwerp door de humor toch draagelijk weet te maken. En nog steeds blijft euthanasie een controversieel onderwerp, zeker nu het getouwtrek over Terri Schiavo al dagen gaande is. De film is ook niet overdreven moralistisch, wat de film ook alleen maar beter maakt.

Over Javier Bardem zijn al een hoop lovende woorden gezegd en kan ze alleen maar beamen. Verder vond ik de camerashots waar hij naar de zee lijkt te vliegen erg mooi en de muziek was ook heel goed uitgekozen.

Is er ook iemand die vindt dat het begin van 'Mar Adentro' zeer veel lijkt op het einde van 'Abre Los Ojos'?

Zwart beeld, tranquillo...Abre Los Ojos.

In deze film ook zwart beeld, tranquillo...een heel verhaal in het Spaans. Wie vindt dat nog meer? Of is dat puur toeval?

Dat hele verhaal in het Spaans zal geen toeval zijn

Zware thematiek levert hier werkelijk een prachtige film op. Een ontroerend verhaal en wat een acteerwerk! Genoeg humor en zelfspot en ook nog eens uitmuntende shots vliegend over het Spaanse landsschap richting zee. Halverwege leek het verhaal een beetje een Romeo en Julia achtige kant op te gaan maar gelukkig is er voor een 'origineel' einde gekozen, minstens zo mooi.

4,5 *

Een serieuze kandidaat voor mijn top 10! Ik moet het nog even laten bezinken, maar wat een prachtig verfilmde tragedie...

4,5*

Mooie, vaak aangrijpende film met een prachtige rol van Bardem. Soms heeft de film wat scenes die niet zouden misstaan in een woensdagavond "based on a true story" RTL-4 film, maar overwegend is dit een subtiel, prachtig gefilmd verhaal. En het biedt zeker stof tot nadenken.

Mar Adentro is een film die erg goed in elkaar zit.
Alle verhaallijnen zitten erg knap in elkaar vervlochten. Ik vind, naast de ontwapenende glimlach van Bardem, het scenario het beste element van de film. Hoe maak je een goed verhaal rond iemand die de hele dag in bed ligt? Dat vroeg ik me vantevoren af.
De dromen, de uiteenlopende personen die zich rond Ramon scharen, en de inventieve cameravoering zorgen er voor dat van dit beperkende gegeven, toch een afwisselende film wordt gemaakt. En veel filmischer dan ik had gedacht.

Wat me stoort aan deze film, is het perfectionisme dat deze film van begin tot eind uitstraalt. Alles lijkt perfect uitgedacht door Amenábar. Alles valt steeds volmaakt op z'n plaats. Natuurlijk heb ik genoten van enkele adembenemende shots, en van scènes die op de juiste momenten een gevoelige snaar raken. Als een ware schepper weet hij elementen van leven en dood te integreren.
Ik vind dat een dergerlijk onderwerp een rauwere, meer ongepolijste film hoort te krijgen. Sentimenteel is de film maar zelden, maar geromantiseerd vind ik de film zeker.
De dromen vertegenwoordigen de hemel op aarde. Ramón wordt als een heilige benaderd, zijn handschrift is bijzonder, hij is een Willy Wortel die zelf de aanpassingen ontwerpt voor de bediening van instrumenten die hij kan bedienen met zijn mond. Opa en het neefje sleutelen samen onder het genot van een Titanic muziekje aan een rolstoel, in een scène die niet zou misstaan in The A-team.
Ligt Ramon weken depressief in bed? Kan hij geen bezoek meer verdragen, snauwt hij mensen af? Nauwelijks, want hij heeft alles perfect op een rijtje.
Dat bestaat niet. Zijn twijfels zijn er door de scenarioschrijvers opzichtig ingemoffeld. Ik geloof het niet. En daar vliegt hij weer op een sprookjesachtige manier door het raam naar het strand. Het kwam op mij erg Disney-voor-volwassenen over. Het levert mooie surrealistische beelden op, dat wel. Een paar keer stopt de muziek even, wat de beelden nog meer laat spreken.
Tuurlijk, mensen met grote handicaps ontwikkelen compenserende gevoeligheden en hebben een vergroot voorstellingsvermogen. Dat geloof ik zeker, maar de manier waarop het in deze film verwerkt wordt gaat me te ver.
Ondanks al mijn scepsis, vind ik Mar Adentro zeker geen slechte film. Een ingenieus scenario en een fenomenale Bardem maken toch nog dat ik op een veilige 3 sterren uit kom. Andere verrassing: Lola Dueñas. Een Spaanse dame met een prachtige uitstraling.
De keuze om de film te eindigen met de stervende Ramon en expliciet het stervensproces na inname van de gifpil in beeld te tonen, vind ik een moedige. Ik vond het naar om naar te kijken. Het zag er angstaanjagend levensecht uit, voor zover ik kan inschatten hoe iemand dood gaat na het slikken van zo'n pil. Meestal wordt zoiets niet getoond, of wordt volstaan met het tonen van een persoon waarvan de ogen langzaam dichtgaan.

De film is duidelijk gemaakt in een land waar euthanasie nog veelal een taboe-onderwerp is. Dat is het uitgangspunt van de strijd van een man die vecht voor een waardige dood. Immers, er is daar nog een strijd te leveren; tegen de staat, tegen de kerk, en tegen enkele naasten niet graag hebben dat hij gaat. En niet te vergeten de strijd van Ramón met zijn eigen onzekerheden en angsten die zijn ziekte en de situatie waarin hij verkeert met zich meebrengen.
Jammer dat de film zo duidelijk een statement wil maken. De broer van Ramon en de pastoor zijn in deze film overduidelijk de mietjes en zijn de personen die ze niet helemaal op een rijtje lijken te hebben. Jammer dat Amenabar van de tegenstanders karikaturen maakt. Het lijkt mij dat het voldoende is om personen van vlees en bloed te tonen die anders denken over euthanasie. De vrouw die uiteindelijk niet kiest voor euthanasie wordt dement of seniel. Het is de euthanasie-MOET-je-doen show. Te geforceerd naar mijn smaak.

De film is inmiddels een beetje weggezakt, maar ik vond het juist sterk dat het absoluut niet zo'n film was die een "euthanesie is goed"-boodschap door je strot probeerde te rammen. Tegenstanders hadden enkele goede punten, er werd (ook) getoond dat het afbreken van je leven kán betekenen dat je mooie dingen gaat missen enzo.

Het kan veel erger ja en het is zeker geen doorsnee Hollywood verhaaltje. Ik vond de film aan de buitenkant subtiel over komen, maar hoe dieper ik op het verhaal in ging, vond ik het dus toch een vrij oppervlakkige ondertoon hebben.

Hele dramatische diepgaande mooie film.

Een zeer ontroerende film... De kanten van euthanasie worden goed belicht. En wat Kappeuter zei over de "euthanasie-moet-je-doen" vind ik een beetje kort door de bocht. Ik denk dat die vrouw uiteindelijk kiest voor het leven en daar zit dat uiteindelijk bij: dat weet ze zelf ook. Ramon kiest duidelijk voor de dood. Hij wil gewoon niet meer en heeft daar zijn redenen voor. Het is wel een grote egoïst, maar een euthanasie-beslissing is eigenlijk ook een hele egoïstische beslissing... Net als zelfmoord... Ik vind het duidelijk waarom hij ervoor kiest en respecteer dat ook, alleen met zo'n beslissing raak je altijd mensen. Familie die er tegenin gaat (heel begrijpelijk), maar ook familie die voor Ramon kiezen, evenals vrienden uit beide kampen en ze houden allemaal evenveel van hem... Het is zo mooi om te zien dat beide aspekten van euthanasie zo goed in deze film naar boven komen. En euthanasie is altijd taboe en zal dat ook altijd blijven, overal...

5*

als ik bij een film pas na een uur en 45 minuten kijk hoelang die al doet betekend dat bij mij dat ik hem echt goed vond, meestal kijk ik na 10 minuten al op de teller, deze film verloor mij geen minuut en dat zegt mij meer dan een analyse van wat ik er nou van vond.

4.5*

Wat kan cinema toch fantastisch zijn, in dit geval tot het bittere einde.

Weer zo'n prachtige spaanse film die ik na Lucia y el sexo en Los amantes del circulo polar kan toevoegen aan mijn collectie.

Vooral de sfeer van Galicie geeft veel exta's aan de film !!!

GROOTS !

5 ++++

Prachtige film. Het tempo was soms wel wat traag, maar daardoor zeker niet minder mooi. Ik vond ook knap dat ze ook grapjes bij zo'n moeilijk onderwerp zo mooi konden verfilmen. Erg goed.

Film net gezien, wat een wereld film!!!

Wat een diepgang, lang leve de spaanse films!

Dat er nog vele mogen volgen.

Ik dacht: wat doet die Ierse muziek nou op de achtergrond (met name aftiteling)? Maar het "volksinstrument" van Galicië is de doedelzak (het is geen doedelzak, maar we hebben er volgens mij geen ander woord voor: je blaast hier de zak namelijk op met een pompje, net als de Ierse Bagpipe)!

Ik zal eens kijken of er niet iets van die muziek te krijgen is.

In Galicië is gaita de naam voor hun doedelzak. En je kan ook hier in Nederland gewoon de naam gaita gebruiken

Wat een film, ongelooflijk! Bardem lijkt als verlamde de meeste sympathie, helderheid en wijsheid te hebben. Pefect gedoceerde humor, waardoor de film niet hysterisch wordt. En dan nog cinematograph....

ik kan niet anders dan 5 sterren geven.

Een erg mooie en aangrijpende film. Een prachtige rol van Bardem. Heerlijke zelfspot, maar tegelijkertijd erg ontroerend. 4*

Wat kan ik nog aan de reacties toevoegen. Een droevige, maar opvallend genoeg niet pessimistische, film met wat stukjes humor. Opvallend genoeg waren de buitenscénes echt schitterend met mooie muziek. Javier (een naam die ik niet goed uitgesproken krijg) Bardem is erg goed.

4 sterren

Wie zoals ik een groots opgezette film volop ethische discussies en rechtbankdrama had verwacht, komt bedrogen uit. Mar Adentro is een 'kleine' film, met haar personages in het centrum. Dat levert soms prachtige scenes op, maar ook verwikkelingen waarin ik de gedachtengang van de betrokken personen niet helemaal kon volgen. Bardem ten slotte speelt zijn rol geweldig, maar de film is bij tijd en wijle te traag en mist nog wel eens de nuance.

2,5*.