Het verdrietige van het verhaal rond Milli Vanilli is dat je na het zien van deze film beter begrijpt waarom een van het tweetal uiteindelijk volledig in de goot belandde en misschien wel zelfmoord pleegde. Of dat daarover destijds nogal werd gespeculeerd. En of het nu wel een onbewuste overdosis was of niet, het maakt de geschiedenis van deze band er niet rooskleuriger op. Niet alleen hadden beiden een lastige jeugd gehad, maar als dit er dan ook nog eens overheen komt; uitgekotst worden door de hele wereld. Dan kun je de regen niet meer de schuld geven van je depressie. Wellicht wél de producenten - Frank Farian voorop - en vele talentloze zakkenvullers in de muziekindustrie toentertijd. Want een van de grootste schandalen uit de muziekgeschiedenis kan je niet alleen wijten aan de ietwat naïeve Rob en Fab, twee kansarme jongens die plotseling op het wereldtoneel stonden vanwege hun goede looks en dansmoves.
Het is dan ook niet zozeer dat de acteerprestaties, de regie of het camerawerk indruk maken tijdens het aanschouwen van Girl You Know It's True. Het zijn zelfs niet de drie steengoede hits die inmiddels classics zouden moeten zijn, in plaats van guilty pleasures. Nee, het is het droevige relaas van de ooit zo beroemde popgroep. Of eigenlijk dat van het Duits-Franse popduo bestaande uit Fab Morvan en Rob Pilatus. Het zal wat aangedikt zijn, maar dat ze gevangen zaten in een web van leugens, geweven door de immer succesvolle Duitse producer Farian en trawanten, moge duidelijk zijn. Voeg daaraan toe de uiterst nare ontknoping waarbij het duo de volledige schuld kreeg - ondanks de zelf belegde persconferentie waaruit blijkt dat de vork net iets anders in de steel bleek te zitten - en een nare oplichtingspoging bij Rob tijdens een periode vol verraad, schaamte en drugs. Een recept voor ellende.
Dat ze zelf verslaafd raakten aan de roem en alle bijbehorende nare ingrediënten maakte de situatie alleen maar hopelozer. En dus raakten ze verstrikt in datzelfde web. De grote man achter acts als Boney M. zal het ongetwijfeld niet zo bedoeld hebben, maar hij en de boys zelf hadden beter moeten weten. Zeker na het eerste grote succes. Het schijnt echter dat de producer ze absoluut niet zelf wilde laten zingen, ondanks de vele smeekbedes. Simon Verhoeven (geen familie van de Nederlandse grootmeester) weet er een flitsend, zij het ietwat eenzijdige film van te brouwen middels flitsende editing van oude beelden. Matthias Schweighöfer schmiert er lustig op los als de bad guy en Tijan Njie en Elan Ben Ali wekken geloofwaardig sympathie op. Okay, men zaagt regelmatig van dik hout planken maar ondanks dat weet deze bio de aandacht van de kijker goed vast te houden.
***
Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.
