We maken vrij snel kennis met twee broers die uit Chicago komen en bij aankomst hun vredige geboortestadje veranderen in een getto. Bedreigingen uitend en zwaaiend met dolken en boksbeugels laten ze meteen weten dat ze niet met zich laten sollen. Door wie? Dat is nog niet duidelijk. Fijnbesnaarde quotes à la "black ass nigga" vliegen ons om de oren. Dat weinig verheffende script kon ik maar matig appreciëren, maar ongetwijfeld zijn er liefhebbers van. Die zijn in dit huishouden dungezaaid en dus trok mijn vrouw zich na amper 20 minuten terug in de slaapkamer, ook al was het nog maar 21 uur. Zelfs mijn onafscheidelijke hond, Pjotr, zocht zijn mandje op, maar ik bleef moedig doorbijten, vastbesloten om te achterhalen of de film ooit het niveau van Vampire in Brooklyn zou overstijgen. Niet in het minst omdat Sinners hier zowaar als beste film van 2025 ingeschreven staat. De speelduur van dik twee uur indachtig was het vooruitzicht van meer van hetzelfde ongeveer even aanlokkelijk als een transatlantische vlucht in een vliegtuig van Ryanair. En toen moest de sociale kritiek nog komen.
Want niet de onsympathieke broers zijn het kwaad, wel de blanke vampieren die de feestvierende Afro-Amerikanen letterlijk en figuurlijk komen leegzuigen. De vampieren proberen in de Blues-club binnen te dringen onder het valse voorwendsel dat ze geloven in raciale gelijkheid, maar willen eigenlijk gewoon dood en verderf komen zaaien onder de zwarte bevolking. En er duiken wel meer polariserende boodschappen op in de film, zoals "I want your stories and I want your songs", alluderend op de 'diefstal' door blanken van zwarte muziekgenres.
Naar het einde toe komt er nog een hoopgevende From Dusk Till Dawn-vibe opsteken, maar die waait snel weer over. Op geen enkel moment haalt Sinners hetzelfde niveau. Wat meer humor had de film nochtans wel deugd gedaan. Nadat Smoke de vampieren terug naar de hel jaagt, rest hem nog af te rekenen met een groter kwaad: de KKK. Dat doet hij in ware Rambostijl. Kruipend op handen en voeten en smekend om genade, laten de laffe racisten hun ware gelaat zien. Daarop hoeven ze bij Smoke nochtans niet te rekenen, want daarvoor zit de pijn van het racisme bij hem te diep. Terwijl de blues uit de speakers schalt, schiet hij hele magazijnen leeg en vliegen de granaten in het rond. Een fijn staaltje actie, dat dan weer wel.
De regisseur van Black Panther levert met Sinners weinig verrassend een niet mis te verstane j'accuse af. Al de rest lijkt bijzaak te zijn. Dat deze film zo hoog scoort, is dan ook ronduit lachwekkend. Ik kan me moeilijk van de indruk ontdoen dat er andere sentimenten meespelen in het beoordelen van deze film dan louter artistieke merites, zoals ook in omgekeerde richting het geval was bij Snow White. Jammer, want ik had echt gehoopt dat mijn voorgevoel verkeerd zat.
De speelduur speelt deze slasher inderdaad wat parten, maar verder is er wel heel wat te beleven. Er spelen zowaar twee ervaren clowns mee: Tim Curry (Pennywise in It) en David Howard Thornton (Art in Terrifier 2 en 3). Vooral bij die laatste is de gelijkenis tussen beide rollen treffend en komt zijn ervaring goed van pas. Qua bewegingen is het net Art. De boezem van Liana Pirraglia speelt dan weer een andere glansrol. Voor de rest vallen de acteerprestaties bijzonder tegen. Echt heel slecht. Ook het script was flauw en van erarmelijk B-niveau. Wat wel goed meevalt, is de gore. Het is duidelijk dat het team van Terrifier hier achter zit want de grafische gore en practical effects zijn buitengewoon goed.
Bloodlines is een uitstekend vervolg, misschien wel de sterkste film in de zesdelige reeks. Fantastisch hoe zelfs het personage William Bludworth (Tony Todd) eindelijk op geloofwaardige wijze gestalte krijgt. De kills zijn zonder meer fenomenaal. Super origineel en gory, een schot in de roos. De Dood blijkt net als vroeger de perfecte antagonist.
De enige flaw in de film is die chalet van oma Iris. Buiten is een verdedigingslinie opgetrokken alsof ze een charge van Poolse huzaren verwacht, maar dat slaat helemaal nergens op. Ze wil toch de Dood verslaan en die gedijt net bij scherpe voorwerpen, zoals de talrijke spiezen die her en der in de tuin opgesteld staan. Elk tuinornament in haar hof is een potentiële marteldood. Was oma niet beter af geweest met een tuin vol stootkussens? Dan leefde ze nu nog. Dat vergalt de pret echter niet. De supervette kills, de uitstekende opbouw en fijne speelduur maken van deze sequel een dolle rit.
Dit was nu eens een oervervelende film zoals ik er nog maar zelden één heb gezien. Zo ergerlijk, niet te doen. Grootste probleem is de suspension of disbelief. Die zat echt niet goed bij mij. De date zelf is zo onwaarschijnlijk ellendig dat je daar als zelfrespecterende single toch meteen een einde aan maakt? Zit ze daar de hele tijd op haar gsm te loeren, rond te hollen, effe kletsen met de barmeid, dan weer een kwartiertje naar het toilet. Vervolgens zit ze met andere gasten te keuvelen. Gaat ze er zelfs bij aan tafel zitten, vraagt ze haar date partner om even te wachten. Ik werd er vreselijk zenuwachtig van. Die zus die van vlakbij in de schouder wordt geraakt door een professionele hitman? Komaan... Die gangsters beschikken duidelijk over een oneindige stroom aan middelen, waarom in vredesnaam zouden ze al die moeite doen en het target niet gewoon op een andere, veel eenvoudigere manier mollen? Maar de kers op de taart is toch wel de kleine Toby, vreselijk geacteerd overigens, die dat vuurwapen brengt met zijn speelgoedauto. Dat mannetje heeft meer trigger discipline dan de gemiddelde Amerikaan.
Het mag gerust ongeloofwaardig worden, maar Drop is van begin tot einde compleet belachelijk. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, zitten we ook nog opgescheept met een hyperkinetische barman waardoor klanten met plezier een gifshotje zouden drinken om ervan verlost te zijn.
De volgende Christopher B. Landon sla ik toch maar over. Heb nu zowat zijn hele repertoire gezien en alleen Scouts Guide to the Zombie Apocalypse scoort beter dan deze.
The Gorge is een zeer goede en onderhoudende film, een cross-over van genres. Dominant is misschien nog de romantiek want de twee protagonisten brengen elkaars hoofd op hol waardoor ze niet logisch meer kunnen nadenken. Drasa is opmerkelijk immature voor de functie die ze heeft in het bewaken van de kloof. Terwijl zij staat te dansen, kruipen die monsters uit het dal. En Levi is bereid om lijf en leden te riskeren voor een snelle wip aan de overkant. Dat deed toch de wenkbrauwen fronsen. Het moet goed geweest zijn, want de dag erna is hij al zo verliefd als een kind. Er gebeuren nog wel wat zaken in de film die helemaal niet logisch zijn, maar wie daar voorbij kan kijken, kan zich goed amuseren. Sound en creature design zijn fantastisch. De special effects zijn werkelijk geweldig. De wereld die zich in de kloof bevindt, is een sterk staaltje vormgeving. Een toppertje.
