The Surrender (2025)

Ik laat me weer verrassen.

Trailer is wel leuk.

Als je de trailer hebt gezien heb je beste stukken van de film gezien, ik ga kijken zonder ene verwachting ben benieuwd.

Ondergewaardeerd filmpje, zo lijkt het wel. De fotografie en sound design waren geweldig. Er zaten ook enkele bijzonder creepy scènes in en er wordt uitstekend geacteerd. Dat laatste zowel door moeder als dochter. Minifie kan zich qua dramatische smoelentrekkerij zeker meten met die protagoniste uit de Handmaid's Tale. Toch gebeurt er niet zo heel veel. De film komt nogal traag op gang en is ook abrupt afgelopen. Vandaar geen hogere waardering. Als filmdebuut zeker geslaagd.

Zeker ondergewaardeerd! Maar niet per se een makkelijke zit. Helpt ook niet echt dat de omschrijving hier vrijwel de helft van de film al weggeeft... Zoals altijd ben ik blij dat ik er volledig blind in ben gegaan.

Film opent met een focus op psychologisch drama en weinig spanning of horror. Het is wel sfeervol en acteerwerk is best oké (beetje overacting van Minifie), maar nergens wordt het echt pakkend.

Totdat de derde akte aanbreekt en opeens zat ik op het puntje van m'n stoel: gedurfd, ambitieus en verrassend qua ontwikkelingen. En dan is er gelukkig ook voldoende horror en spanning. Leuk project, hoewel ik niet goed weet wie hier echt van gaat genieten. De pure horrorliefhebber komt te weinig aan zijn trekken en de 'elevated horrorfans' vinden de psychologie waarschijnlijk te oppervlakkig. Beide kloppen eigenlijk ook. Het is vooral de verrassing en totaal andere toon die goed werkt. Enorm contrast met de rest van de film en daardoor blijft hij toch goed hangen.

Zucht daar is er weer één...een grief-horror. Er zijn al talloze horrorfilms die draaien om verdriet en de meeste vallen gewoon tegen. Waarom? Tja dit soort films...doet voor het grootste deel van de speelduur alsof het naar iets potentieel diepgaands of angstaanjagends toewerkt ... maar het komt nooit echt. Het is maximaal drama combineren met metafoortje wat in een horror-element lig. Ook hebben ze gemeen dat ze langzaam naar hun climax gaan. Dat is bij deze niet anders! Deze film heeft ook nog eens als nadeel dat je de eerste 45 minuten ofzo je door moeder en dochter gebekvecht mag worstelen. Misschien mis ik de clou of insteek ook wel want waarom zou je iemand waarvan je houd terughalen uit de dood? Dat lijkt me enkele egoïstisch...maar goed als de horror eindelijk aan het einde verschijnt, levert het wel een paar aardige praktische effecten en verontrustende beelden op. Er is echter gewoon niet genoeg van. De film zag er verder verzorgt uit maar het is een sleur om door te komen, door het tempo en de uiteindelijke uitkomst

Zeker kan je dat zo ervaren. ik ken je van je degelijke reviews, maar hier klink je een beetje als een connaisseur die al te veel films heeft gezien. Al weer, so boring... Ben ik blij dat ik nog fris tegen films als deze aan kan kijken. Ik vond hem verrassend pakkend. horror is niet mijn favoriete genre. Waarom ik hem zo vond? Heeft zoiets een reden nodig? Bij mij gelukkig niet. Het draait om het ritueel en dat wordt prachtig opgebouwd. De dochter wordt er door haar moeder in meegesleurd, en dat maakt dat je in haar kan verplaatsen, terwijl ze met de ene gruwelijkheid na de andere wordt geconfronteerd. Hoezo niet spannend? is dat niet de afstomping die mensen krijgen van teveel blood & gore? Het was voor mij nimmer een sleur. Ik vind het begin van het verhaal heel goed gedaan. Er hangt echt een heel naargeestig sfeertje in dat huis, een sfeer van verdriet, wanhoop, en naderend onheil. En nooit heb ik een ritueel zo sterk uitgebeeld gezien. Het abrupte einde zal de score zeker bederven. Was ze door een engel gered, dan zou de film vast hoger scoren. Maar het einde is zeker niet afgeraffeld, en stemt wel degelijk tot nadenken. Het verhaal heeft in horror zelden een diepere betekenis dan: "Was ik maar ik maar bij moeder thuisgebleven". In dit geval dus omgekeerd.

Waarom de moeder haar man wilde opwekken? Dat vond ik juist sterk, niet ik houd van hem, maar de wanhoop van, ik weet niet meer wie ik ben zonder hem. verfrissend. Realisme heeft in horrorfilms een andere betekenis, want het beeldt een andere werkelijkheid uit. De kunst is ons daar in mee te voeren, zodat ze werkelijk gaat lijken. Daarvoor moet het een beetje aansluiten bij bekende archetypen. De film doet dat knap door christelijke thematiek in een "heidense" new age jasje te stoppen. Maar de grote angst voor het hiernamaals hadden heidenen niet. Ook de Griekse Hades en Germaanse Hel waren niet de christelijke horrorshow. In Oosterse religie wordt de Hel ook wel beschreven als schitterender dan de Hemel, wat logisch is want misdadigers houden van bling bling.

Het Horror genre is sterk verweven met de christelijke afschrikking. De Hemel en de Hel zijn de carot and the stick voor gelovigen. In geen andere religie is het contrast zo zwart-wit, Daarin past ook weer de beeldvorming dat het in het heidendom nog donkerder is. Ook New Age, wat meest een vrolijk allegaartje is, wordt als demonisch afgeschilderd. Op Forums kwam ik wel eens mafkezen tegen die op kerkhoven geesten gingen oproepen, maar na een tijdje werden die steevast door Jezus gered en bleken ze goed ingevoerd in christelijke theologie.

Ook hier wordt New Age rommelgeloof ontmaskerd als demonisch. Daaronder zit een veel duisterder wereld, wordt gesuggereerd. Waar gaan New Agers toe als ze dood gaan? Hun hiernamaals lijkt op een plaats waar mensen anderen als insecten oppeuzelen tot ze zelf aan de beurt komen. het past helemaal in de obsessieve christelijke fantasieën waarom zielen van de ongelovigen gered moeten worden. Tja zonder horror en lijden was er geen christendom, en zou de griezelfilm niet zo groot geworden zijn. Dat vind ik het jammere aan deze film. Ook na tweeduizend jaar worden de ongelovigen in films nog als helgangers neergezet. Want waren deze mensen slecht? Hadden ze duistere neigingen? Nee, gewoon doorsnee. Alexa op de aanrecht. Maar geen kruisbeeld, dat zal het geweest zijn. Maar alles bij elkaar toch een goede film, vind ik, al heb jij vast veel betere gezien.

Daar kan ik me enigszins wel in vinden! Ik kijk 600- 650 films per jaar waardoor bepaalde elementen inderdaad eerder opvallen. Echter dit soort films worden al gemaakt vanaf 2017 -2018. En ze zijn voor mij nog even vermoeiend als toen de eerste uitkwamen...het is zo'n beetje het gevoel dat sommige krijgen als er weer een nieuwe superhelden-film wordt aangekondigd. Nu kijk ik alles op horrorvlak....tja sommige dingen kan ik beter waarderen dan andere! En het analyseren of het ontleden voor een diepere betekenis van een film zijn niet aan mij besteedt.

En daar zit hem nu net de crux. Ik ben een zeer groot horror-fan en tenminste driekwart van de films die ik kijk, komen uit dat genre. Ook al levert dit soort films voor de maker vaak lovende kritieken op, is dit niet de richting waarin ik horror graag zie bewegen. Want voor mij is dit horror voor niet horror-kijkers. Vandaar dat de opmerking; "daar is er weer één...een grief-horror" Al zijn er altijd uitzonderingen!

Een vorm van gewenning is er misschien wel maar afstomping is er hopelijk niet. Het is denk ik meer een soort morbide fascinatie van wat men kan bedenken Ik ben geen horror-liefhebber die enkel voor bloed & gore gaat. Is er bloed of moord dan vind ik wel dat het in beeld moet komen (dat deed film dus wel goed!) Maar ben veel meer van de Folk-horror, van sfeervolle spookhuis-films of opvallende indie-films.

Hopelijk is er zo meer verduidelijking over waarom ik dat zo schreef... En ach, iedereen heeft natuurlijk zo zijn eigen smaak en interpretatie van films. Wat de één niet goed vind, kan de ander wel van genieten en dat is maar goed ook want anders wat het allemaal erg eentonig!

Helemaal zo slecht nog niet, en zeker voor een debuutfilm. Ik vond het einde wel een beetje teleurstellend.

Jezus, die Colby Minifie is irritant hier zeg met haar kikkerogen.. zo'n afhankelijk kindvrouwtje. Verder is het horrorgehalte wel teleurstellend en heb je het inderdaad wel gehad met dat gejank over dad zus en dad zo..

Na de dood van haar vader [Vaughn Armstrong] is Megan geschokt dat haar moeder [Kate Burton] denkt een manier te hebben om haar echtgenoot tot leven te wekken. Na enig gekibbel laat Megan zich overhalen om mee te werken. Slecht plan, natuurlijk. Zonderlinge mix van horror en familiedrama waarin de vader regelmatig in levende lijve verschijnt als Megans stem van het geweten. Gaat ten onder aan overacteren, vooral van Armstrong, en Max’ vermoedelijke bewondering voor Brian De Palma’s Carrie, waar dit in ieder geval visueel regelmatig naar verwijst.