De film is buitengewoon slecht geschreven, zeker de kinderen komen niet uit de verf. Bij sommige interacties moesten we zelfs luidop lachen omdat het script zo schabouwelijk was. Toch moet ik erkennen dat deze dinofilm beter was dan de meeste sequels van Jurassic Park. Niet in het minst door enkele totaal onverwachte gruwelbeelden op het scherm. Ik had me om onduidelijke redenen aan een soort familiefilm verwacht en fronste dan ook de wenkbrauwen toen de vader voor de ogen van zijn voltallige gezin op meedogenloze wijze verscheurd werd door een dinosaurus. Vol in beeld, eerst zijn been eraf en dan langzaam verorberd. Ongelooflijk. Ook kwam het als een verrassing dat die zoon te pletter viel en zijn been verbrijzelde bij de sprong van het dak naar het wormgat. De steekpartij op die slijmerige slang was eveneens pittig.
Maar wat echt bijna uniek en ronduit dark was, was het einde. Als ik het goed begrijp, belde de moeder, gespeeld door Anne Hathaway, zoveel mogelijk buren op om hen te redden, maar niet zichzelf of haar kinderen. Ze stal als het ware de vader uit die andere dimensie of uit het verleden van haar eigen gezin zodat zij vrolijk verderkon met haar huwelijk. Een versie van de moeder en de kinderen is dus wel richting de prehistorie gekatapulteerd, zonder vader als beschermheer en zonder buren en zonder enige waarschuwing, ja als voer voor de dinosaurussen. Ze doen het lijken op een happy end, want haar gezin is nog voltallig, maar ergens in de prehistorie worden een moeder en haar kinderen verscheurd door hongerige reptielen.
Enkele missers niet te na gesproken, heeft Eli Roth al heel wat goede tot uitstekende films gemaakt. Cabin Fever, Grindhouse, Knock Knock, The Green Inferno, Death Wish en laatst nog Thanksgiving: het waren stuk voor stuk zeer degelijke (horror)films. Maar de man heeft zich in de nesten gewerkt toen hij met The Green Inferno linkse wereldverbeteraars op de korrel nam. Sindsdien valt er niet meer te ontkomen aan zijn schuimbekkende criticasters bij wie het vitriool uit de pen druipt van zodra zijn naam op het scherm verschijnt.
Ik dacht bij het zien van de score en commentaren daarom dat ook deze film ten prooi was gevallen aan ongefundeerde rancune. Dat blijkt echter slechts deels te kloppen. Een goede schrijver is Roth nooit geweest en ook in Ice Cream Man valt er inhoudelijk weinig te genieten. De gore is dan weer talrijk aanwezig, maar is evenmin van topniveau. Het is leuk dat hij het bij practical effects houdt, maar wie kan verklaren waarom die er slechter uitzien dan bij Terrifier, terwijl het budget van deze film zowaar tien keer hoger was dan dat van Terrifier? De sfeer is ludiek, bijna komisch bij momenten. Zo zitten er enkele grappige gory spitsvondigheden in zoals al die kinderspelletjes met ingewanden. Afijn, het had dus zeker beter gekund.
