Meningen

Wat ik maar niet kan begrijpen is dat die kinderen(en hun ouders) hebben toegestemd om zich zo te laten vernederen in een film. Hoe oud zullen die jongens en meisjes geweest zijn? Een jaar of 16? Welke puber laat zichzelf dan naakt voor de camera de meest bizarre dingen doen? Ik kan daar echt niet bij... Ook die ouders hadden hun kinderen in bescherming moeten nemen, en nooit laten meespelen in een film als deze.

Bizarre/shockerende films als Bijitâ Q vind ik leuk, maar Salo slaat echt nergens op.

Het is nu inmiddels 30 jaar geleden, maar dat is ook het eerste wat mij opviel! Erg bijzonder om te zien hoe weinig er veranderd is in al die jaren.

Het valt me als ik in Japan ben eigenlijk altijd wel op dat een hoop dingen er nogal gedateerd uitzien. Ik wil niet zeggen dat ze stilstaan in Japan, maar omdat alles kwalitatief zo goed is én zeer goed onderhouden wordt, zie je vandaag de dag nog steeds een hoop dingen uit deze docu terug.

Ook erg leuk dat er een tune van Yodobashi Camera te horen was! Zelfs die is nu niet veel anders!

Wat een heerlijke film! Leuk om (weer) eens een keer lovehotels als thema in een film te zien. In het begin vond ik vooral het typische sfeertje van een lovehotel fijn in beeld gebracht, ook leuk om te zien hoe men 'achter de schermen' van een lovehotel werkt. De film kent aardig wat personages die allemaal hun eigen verhaal hebben, elk daarvan is prima uitgewerkt wat ervoor zorgt dat die dikke 2 uur zo voorbij vliegt.

Ik twijfel nog tussen 3.5 en 4 sterren.

Iets wat nog ontbreekt in de plotomschrijving is dat de moeder van het vermoorde slachtoffer een grote rol speelt om advocate, Ji-yeon, te beïnvloeden.

Beetje trage film, maar wel een spectaculair einde…

Als je zoekt naar een Koreaanse film waarin een kind wordt ontvoerd kan je beter kiezen voor Voice of a Murderer.

http://www.moviemeter.nl/film/41166

Waarschuwing: tijdens het kijken naar deze film krijg je echt honger!

De film zelf stelt niets voor eigenlijk, maar het eten ziet er wel allemaal prachtig en heerlijk uit. Als we in plaats van kleuren- ook geurentelevisies zouden hebben, dan zou het water me helemaal in de hond lopen.

Best spannende film, alleen wat ik onrealistisch vond was toch wel het ontbreken van de politie in bepaalde situaties. Zeker in een stad als Seoul is overal politie als ze er moeten zijn. Ik vond het allemaal wat ongeloofwaardig overkomen, wat ervoor zorgt dat ik de film helaas maar 2.5* kan geven.

Low-budget film met alleen maar jonge acteurs. Laat goed zien wat de gevolgen kunnen zijn van digitale schandpalen, en de kracht van het internet.

Jammer dat user saiko hierboven zich heeft uitgeschreven. Ik ben erg benieuwd naar zijn ervaringen in Noord-Korea. Het verst dat ik zelf in Noord-Korea ben gekomen is een paar stappen over de Military Demarcation Line in de Conference room in Panmunjeom.

A State of Mind is, zoals elke documentaire over Noord Korea, weer even bijzonder. Van alle documentaires over Noord Korea laatste deze wel de meest menselijke kant zien vind ik. Een modelgezinnetje, waarin dochter naar school gaat en traint voor de games, papa werkt en mama huisvrouw is. Ook hadden ze een redelijk huis, en genoeg eten op de plank. Dit heb ik wel eens anders gezien of gelezen. Maar het kwam in de docu ook al aan bod: het is een voorrecht om in Pyongyang te leven.

Uiteindelijk draaide alles natuurlijk om de mass games en de beelden daarrvan waren ondanks dat ik het allemaal al eens gezien heb, toch weer bijzonder indrukwekkend. Erg leuk ook hoe de westerse muziek van Delerium en Sarah McLachlan met het nummer Silence er prachtig bij paste.