Meningen

Dit is misschien wel de slechtste Koreaanse film die ik ooit heb gezien... Ga hier maar met een grote boog omheen.

Hele leuke documentaire van een jongen die 'alles' (z'n baan/appartement) opzegt om zo in een jaar een reis om de wereld te kunnen maken.

Bij het kijken naar A Map for Saturday kreeg ik spontaan zin om hetzelfde te doen, en misschien gaat het er ook wel van komen. De situaties waarin je terecht komt, de mensen die je ontmoet, de plaatsen waar je komt; prachtig... het leven bestaat uit meer dan werken, slapen en weer werken (en films kijken ).

Wat ook erg leuk is zijn de Extras bij A Map for Saturday. Als hij na ruim een jaar weer thuis is gekomen en zijn documentaire wordt gedraaid in Parijs, zijn daar ook een hoop mensen van overal ter wereld die hij ontmoet heeft tijdens zijn reis. In één-op-één gesprekken wordt er nog eens teruggeblikt op hun persoonlijke momenten tijdens de wereldreis.

Ook een Nederlandse(?) backpacker waar ook ter wereld moest en zal laten zien waar hij vandaan kwam door de Feyenoord vlag op te hangen in het hostel.

Ondanks de geweldige director en dito acteurs viel de film me toch wat tegen. De oude setting is niet echt een stijl die me aanspreekt, en het tempo lag ook wat laag. Alles was wel weer tot in de puntjes verzorgd, maar kon me helaas niet boeien.

De plotomschrijving die nu hierboven staat is niet 100% correct.

Het klopt dat Shin Ae een alleenstaande moeder is en naar het platte land vertrekt(naar het stadje Milyang om precies te zijn). Ook ontmoet ze daar inderdaad een automonteur, maar van een echte relatie tussen hen is geen sprake.

Shin Ae is namelijk naar het stadje Milyang gekomen om daar haar zoontje op te laten groeien. Het was altijd een wens van de overleden vader om zijn zoon op te laten groeien in Milying; de stad waar hij ook was opgegroeid. Wat er verder allemaal in Milyang gaat gebeuren wil ik liever niet verklappen...

Over de film zelf was ik de eerste 60+ minuten zeer te spreken, maar na een bepaalde gebeurtenis vond ik het allemaal een stuk minder worden.

Ik twijfel nog over het cijfer. 2,5* vind ik te laag, maar 3,0* weer iets te hoog

Vandaag gezien tijdens een terugvlucht. Ondanks de matige kwaliteit van het scherm in een oude 747 was het een alleraardigste film om even 96 minuten te doden.

Nou weet ik dat het geen komedie is, maar toch heb ik in jaren niet zo om een film moeten lachen als bij Moebius... vooral als die gozer uit de gevangenis komt, met z'n kop half onder de tafel ligt en dan bij hem ineens een mes tussen z'n benen komt

Na herhaaldelijk aanraden van een vriendin en het enorm hoge cijfer op de 'Koreaanse Moviemeter' (8.9 na 1200+ stemmen) toch maar eens gekeken. Een mooi portret van twee bejaarde mensen die nog altijd dol op elkaar zijn. Het begin van de film deed me eigenlijk niet zoveel, maar als de man zijn conditie verslechtert zet de film je wel aan het denken... 'Hoe zou mijn leven er uit zien als ik hoogbejaard ben en niet lang meer te leven heb?'

Een paar weken geleden in de bios (Seoul) gezien. Het eerste uur komt alles wat traag op gang, maar de daaropvolgende boten-battle maakte dat gelukkig wel goed.