Meningen

Mooifilmerij met af en toe visueel boeiende fragmenten, maar inhoudelijk een lege doos en vaak zelfs vervelend. Te veel verblindende verpakking die flirt, maar niet verleidt.

Het hart op de juiste plaats. Alleen jammer dat de plotwendingen en emoties zo bruusk zijn. Er worden wel heel veel thema's en gebeurtenissen ingepropt en met zo'n grote intensiteit (turbo! turbo!) dat de soap opera om de hoek loert. Dat komt de geloofwaardigheid en het inlevingsvermogen niet ten goede. Jammer, want zo'n film verdient wel beter. Wat meer focus, een rustigere opbouw tussen de gebeurtenissen, gelaagde personages en meer subtiliteit. Ik zag inwendig voortdurend hokjes afgevinkt worden qua variatie in thematiek en types personages. Wat melodrama mag gerust, maar dat kwam dan bijvoorbeeld beter tot zijn recht met het natuurlijkere spel in een film als As I Open My Eyes.

Er zit in de hele film een nare, onderhuidse dreiging die een enorme onbehaaglijkheid veroorzaakt bij de kijker. Dat komt onder andere door Vincent Cassel, die zijn wankelend imperium en trillende emoties van woede en list nauwelijks lijkt te kunnen wegstoppen. Het gebruik van kinderen in enkele bizarre situaties en hun omgang met volwassenen is bevreemdend. Geluk staat op elk moment op ontploffen en het helpt ook niet dat Alexander (Jeremy Chabriel) met een helblauwe koelevissenblik voortdurend in de camera staart als Fassbender Junior. Mooi dat er uiteindelijk weinig wordt uitgelegd en heel sterk qua sound design, vooral de openingsscène die overgaat in noise en de karaokescène met een faux eighties nummer ingezongen door Robyn.

Uitstekende film, maar niet altijd even subtiel in het overbrengen van emoties. Af en toe wordt het drama een beetje ongemakkelijk aangedikt en de samenloop van toevalligheden komt niet altijd natuurlijk over. Er zullen in het script wel wat toegevingen gedaan zijn om het als een prent met grote namen te lanceren. Vergeleken met Iñárritu is de pijn hier geen molensteen om je hals. Desondanks was het best genieten, met een goede soundtrack en een verregend droef sfeertje. Jessica Biel wordt regelmatig op een sluwe manier oogverblindend mooi door de camera binnengehaald en dan bedoel ik zeker niet de stripscènes.

Het gaat ook weer nergens over. Het verhaal is op het lijf van Cuthbert geschreven zodat ze om de tien minuten wat lingerie kan showen. Verder is het zo ongeloofwaardig en belachelijk dat ik er kregelig van werd. Het is om te huilen hoe stompzinning plat en onlogisch losse plotlijnen zomaar rondfladderen (en meteen te pletter storten) alsof een veertienjarige puber met testosteron tot in de oren het script mocht schrijven.

Dat Belle doofstom is in de film, is ook maar enkel van belang zodat de jongeren in de film als complete schertspersonages de hele dag gratuit luidop tegen haar lopen te spuien over sex als een manier om iets te bereiken in het leven. Ze kan het toch niet horen, of toch wel, haha, oeps! Niet dat daarmee een statement gemaakt wordt, het scoort gewoon lekker gemakkelijk bij het kneedbare doelpubliek. Optiefen met dit soort rotzooi. Dat de minimumstem dan toch 0,5 moet zijn, kan nog net gered worden omdat zowel Low als Cat Power even voorbijkwamen, ook al is hun subtiliteit compleet misplaatst in een film die als een overjaarse zeekoe een porseleinen kamer vol breekbare emoties komt binnenwalsen, gewoon omdat het kan. Het lijkt alsof de scriptschrijver incest eigenlijk vet cool vindt en er dan maar wat lollig over doet.

Geweldige flow in deze film en barstensvol creativiteit. Het grootste pluspunt is dat desondanks het dunne verhaaltje en de overdreven elementen de personages gewoon heel erg authentiek overkomen in hun eigen universum. Er wordt met een hoop de draak gestoken, zo moest ik vreselijk lachen met de parodie op de bouncende lowrider ergens onopvallend achterin een scène en tal van andere grapjes, maar het plaatje klopt wel. Ik heb niks met musicals of gelijkaardige films, maar dit was helemaal top. Een stuk in het midden is inderdaad helaas wat minder.