Meningen

Jaja, die Nouvelle Vague. Het punt daarvan heb ik geloof ik wel door, maar geef mij toch maar liever een of ander zwaarmoedig Russisch drama of iets dergelijks. De film is van de hak op de tak in elkaar gezet en ik wist niet echt wat ik er mee aan moest. Zo'n lange scene in het appartement tussen de twee hoofdrolspelers is wel aardig om te volgen, maar heel verheffend vond ik het ook weer niet. Het tijdsbeeld van Parijs was daarentegen wel leuk om mee te krijgen. Anyway, leuk om eens een film uit dit genre te zien, maar ik ben niet echt benieuwd naar andere soortgelijke werken.

Saai filmpje over twee zussen, de één knap, de ander dik en hun opvattingen over seks en liefde. Regisseuse Catherine Breillat maakt er eigenlijk maar een oninteressante rommel van en dat einde vond ik bizar stompzinnig.

Destijds onbegrepen door het publiek. Complete bioscoopzalen werden overhoop gehaald bij vertoning van deze film in 1930 en ik snap dat wel. Want wtf heb ik gezien? Een surrealistische aanklacht tegen de kerk en de bourgeoisie geloof ik. Buñuel surrealistische brainfarts waren nog zeker vermakelijk om te zien. Zo wordt een luierende koe van een bed weggejaagd, stort een giraffe (een neppe hoor) van grote hoogte naar beneden en pijpt een jongedame de teen van een standbeeld . Maar tel daarbij een volslagen incoherent verhaal d'r bij op en ik kom tot de conclusie dat dit toch niet helemaal mijn kop thee is.

Na Onderhonds reactie van 3 jaar terug toch maar een bericht achterlaten . Dit was mijn eerste kennismaking met Buñuel en toentertijd was ik er niet wild van. Het concept is leuk gevonden: een groep semi-intellectuelen zitten in een kamer en kunnen er raar genoeg niet meer uit. Het levert wat bizarre taferelen op (die wat mij betreft veel bizarder uitgevoerd hadden kunnen worden), maar dat is het dan ook. Erg karig en ik kon er niet veel mee. Misschien dat een herziening het cijfer van mij wat op weet te trekken...

Aeon Flux heeft een zwaar futuristische setting en een paar actiescenes, die het aanzien waard zijn. Maar deze film had zoveel beter uitgewerkt kunnen worden. In de strijd tussen overheid en de rebellen switchen sommige personen van beide groepen wel heel gemakkelijk van mening. Komt niet bepaald overtuigend over! Datzelfde geldt ook voor het acteerwerk. Wat was dat een potje geforceerd zo nu en dan! Spijtig, want voor de rest had dit best een coole film in de stijl van The Matrix kunnen wezen.

Oke dan, dit was een nogal bullshitterige film van Jean-Luc Godard, die zich niet geremd voelt om al zijn brainfart-ideeën de filmkijker mede te delen in een vage quasi-filosofische film. Ook gemakkelijke en ongenuanceerde standpunten (Amerikanen zijn kut) van Godard passeren de revue, waardoor de film eigenlijk heel vervelend wordt. Een coherent verhaal heb ik ook al niet kunnen ontdekken, dus veel plezier in verhaaltechnisch oogpunt heb ik niet gehad aan deze film.

Echter! Dat de film niet finaal door het ijs zakt heeft te maken met de cinematografie. Dat zag er eigenlijk heel tof uit en als je niet teveel aandacht besteed aan Godard nonsens, kun je je daar best mee vermaken. De eerste helft van deze film bestaat uit zwart-wit beelden, de tweede helft uit een felle kleurenmix, waarbij het verzadigsfilter vol opengezet is. Ook de muziek (vooral een thema dat gespeeld wordt door piano en cello) vond ik wel mooi. Dit hindert me echter niet om deze film te trakteren met een onvoldoende.

Vond dit een schitterende documentaire over een klein schooltje in de Auvergne. Een oudere en zeer toegewijde onderwijzer heeft een hele klas onder zijn hoede met leerlingen van alle leeftijden. Wat een duizendpoot moet je zijn om breuken uit te leggen maar tegelijkertijd ook een jochie opdracht te geven netjes een kleurplaat af te maken! Hilarische momenten wisselen dramatische momenten af, waardoor je een heel mooi beeld krijgt van het klasje. Alles wordt zonder voice-over heel rustig in beeld gebracht. Deze film had wat mij betreft nog veel langer mogen duren .