John Carpenters carrière heeft een duidelijke goede en een slechte helft. De laatste film van de goede helft is het geweldige In the Mouth of Madness uit 1994. De slechte helft - het enige wat daarin nog wel amusant is, is Escape from L.A. - begint met deze film. Village of the Damned uit 1995 is een remake van een klassieke horrorfilm (nog niet gezien), maar Carpenter toonde met The Thing aan dat dat in principe geen probleem hoeft te zijn.
De begin is nog wel goed. Het is heel erg wat we kennen van Stephen King: een vriendelijk dorpje, deze keer aan de (mooie) Californische kust in plaats van die van New England, waar we alle bewoners uitgebreid leren kennen. Dan valt tijdens het dorpsfeest ineens iedereen 6 uur flauw, waarna tien vrouwen zwanger blijken. Carpenter pakt goed de psychologische horror van onverklaarbare zwangerschappen op. Maar dat is waar het goede deel van de film ophoudt.
Als de kinderen eenmaal geboren worden, blijken ze natuurlijk de incarnatie van Het Kwaad. Helaas zijn de kindacteurs matig, hebben ze allemaal idiote, goedkope pruikjes op en was het budget voor de special effects blijkbaar $1.000. Alle griezelige sfeer weg.
Het is vooral allemaal erg mat. Alles aan deze speelfilm schreeuwt: "gemaakt voor televisie". Dat is vooral een gevoel/vibe, maar één reden daarvoor is overduidelijk: Carpenter en de scriptschrijver lijken de opdracht te hebben gekregen om in te spelen op het toenmalige succes van X-Files. Alleen met ironische distantie een complotgekkie spelen is voor hoofdrolspeler Christopher Reeves niet weggelegd; die blijft altijd de rechtdoorzee all American Superman. Kirstie Alley doet het wat beter als in het zwart geklede, kettingrokende arts die bij het overheidscomplot betrokken is, de meest opzichtige X-Files-verwijzing. Een beetje schmieren kan je ook aan Mark Hamill altijd wel overlaten, dus die is goed gecast als dorpsdominee die het allemaal al ziet aankomen. Verder is het vooral vlakheid en houterigheid wat de klok slaat.
Er komt een nieuwe Robin Hood-film aan, maar laten we eerlijk zijn: er is maar één film dé Robin Hood film en maar één acteur dé Robin Hood. En het leuke aan het bioscooplandschap van 2026 is dat die dan ook weer even gaat draaien.
Als kind heb ik deze film naar mijn idee echt tientallen keren op televisie gezien, maar het zal veel minder geweest zijn. Als volwassene nog nooit, maar ik kan nu bevestigen dat het nog steeds een, of misschien ook wel het Technicolor feestje is. Heerlijk tempo ook en zeker gezien die loodzware driestripcamera's ook ontzettend bewegelijk gefilmd.
Wat ik als kind niet besefte, is dat dit een film uit 1938 is en dus het gegeven van opstand tegen valse machthebbers toen natuurlijk enorm relevant was. De boodschap hier is ook: gun de tegenstand geen bitterheid, maar blijf ze belachelijk maken. Dat soort boodschap kan je aan Michael 'Casablanca' Curtiz (geboren in een joodse familie in Budapest als Manó Kaminer) wel overlaten.
Vette kostuums ook. Basil Rathbone als Guy de Gisbourne en Olivia de Havilland als Maid Marian lijken in een soort permanente strijd verwikkeld voor de titel 'best geklede persoon van Nottingham'. Marian wint met een jurk die van een stof die zo geweven is, dat hij van purper naar smaragd verandert al naar hoe hij valt. De kostuumontwerper is Milo Anderson.
Ook wel grappig hoe Claude Rains prins John speelt als een man die alles maar een grapje vindt, gewoon even kijken hoe ver je kan gaan. En dat klopt historisch gezien vast ook, want iemand van zulke hoge adel kon hoogstens naar een wat afgelegener kasteel verbannen worden.
