Meningen

Omdat je nu bovenaan je checklist in rode letters 'mondmasker' moet aanvinken (net onder zwembroek en zonnecrème) hebben we beslist om deze keer het zonnige buitenland links te laten liggen. Maar niet getreurd want de eerste hittegolf is een feit. Onmiddellijk voeren we ons actieplan (omgedoopt tot 'operatie Viva Espania') uit. We bestellen Paella, we ontkurken plechtig een Cava fles (sangria is voor losers), iemand op gitaar zingt iets weemoedig en toch missen we iets. Almodovar ! What else ? Een film van de grote Almodovar mag niet ontbreken op deze zwoele avond. We zijn vertrokken. De felle kleuren spatten al van het scherm, de score van Alberto Iglesias vult ons met melancholie (de tijd dat knuffels niet werden beboet met gasboetes) en als Zuiders schone worden we rijkelijk getrakteerd op Penelope Cruz (sorry madame cinemanukerke maar dit is 'hors categorie' - let op het topschot wanneer Cruz de afwas doet !) dus de sfeer zit meteen goed. Maar ondanks de 30° graden wordt ik niet warm van Volver. Het (melo) drama is te abstract. Er is niet echt een dramatiek, de personages zijn vlak (niet meer die buitenissige personages want de prostitué van dienst is deze keer zeer modaal) – we leven niet mee, het raakt ons niet. Volver. Terugkeer van de moeder, terugkeer van Cruz naar de plek waar haar man begraven is, van haar jeugd, terugkeer naar geboortedorp. Maar ik begrijp niet waarom hij dit wil vertellen. Een lauwe Almodovar toch. Er komt nog een twist alla Almodovar maar zijn soepje kookt niet meer over. Teleurgesteld begraven we de DVD in onze collectie, zetten nog even de radio aan en horen de weerman morgen regen aankondigen. Heerlijk, even wat regen. Yep, net als in Spanje.