Meningen

Een complete misser van Paul Greengrass om drie redenen:

1. De absurde keus om de Noorse acteurs alleen maar Engels te laten spreken. Ik snap dat je de film aan Amerikanen moet verkopen en Amerikanen berucht zijn om hun haat voor ondertiteling, maar cast dan gewoon Engelse acteurs. Deze keuze om Noorse acteurs in te huren, maar die vervolgens alleen maar Engels te laten spreken werkt alleen maar ten nadele van de film, aangezien veel van de acteurs duidelijk problemen hadden met het acteren in Engels.

2. De lengte. Deze film is minstens een uur te lang, veel van de scènes hadden een stuk korter gekund en vooral veel van de scenes van de jongen voelden overbodig lang. Moesten we nou echt drie of vier scènes hebben met dat meisje dat hij leuk vond, had dit niet even wat ingekort kunnen worden?

3. De hele problematische politieke context die deze film (onbedoeld, hoop ik) heeft. Dit heeft misschien wat meer verklaring nodig, maar ik vind persoonlijk dat het zo uitgebreid featuren van Anders Breivik enorm onsmakelijk is. Deze man die deed deze aanslag voor één reden: Hij wilde aandacht, aandacht voor zichzelf en aandacht voor zijn ideologie en met deze film geeft Greengrass hem precies wat Breivik wilt. Breivik is daarnaast ook het enige karakter in de film dat echt verder uitgelicht wordt, de film gaat in op Breivik's achtergrond, zijn opvoeding, zijn ouders, waar zijn ideeën vandaan kwamen, etc.

Meanwhile krijgt het eigenlijke hoofdpersoon (Viljar) haast niets. We weten helemaal niets van hem totdat hij wordt neergeschoten. Ja, iedereen vindt hem tof op het kamp, super. Andere overlevenden en slachtoffers krijgen nog veel minder aandacht. Dat eerdergenoemde meisje dat een klik heeft met Viljar? Je komt pas achter haar naam een uur in de film. De zogenaamde 'beste vrienden' van Viljar die terugkomen later als 'the worst thing that happened' voor Viljar? Naast hun namen en enkele shots van hun gezichten krijg je ook helemaal niets mee van die relatie daar.

Dit was precies wat Erik Poppe probeerde te ontwijken met zijn meesterlijke Utoya - 22. juli, dat de aandacht juist weer van de slachtoffers afgetrokken wordt en naar de terrorist ging. Shame on you, Paul Greengrass, je kan veel beter dan dit. Bah.

De film heeft wel zijn positieve punten. Zo is de natuur van Noorwegen natuurlijk altijd ontzettend mooi om te zien en, euhm, is de acteur van Breivik erg goed (hoewel het feit dat hij zoveel beter speelt dan ieder andere acteur in de film op zich ook weer problematisch is, want dit creërt een situatie waar Breivik het enige overtuigende karakter is). Maar ja, dat redt de film niet.

Een suffe, amateuristische en vooral clichématige film die geschreven lijkt te zijn door iemand die Freddie Mercury haat (want jezus christus, hij is een asshole in deze film) en een heel erg dubieuze ondertoon lijkt te hebben over homoseksualiteit (het vriendinnetje is de goede, geaarde persoon die Freddie alleen maar wilt helpen, het vriendje is de kwade invloed op Freddie's leven). Hoe dit is genomineerd voor vijf Oscars, waaronder beste film en beste editing (wat de fuck?) is mij een mysterie.

Voor een biopic is het ook schokkend hoe weinig het deze film boeit dat de werkelijkheid wordt weergeven. Ik snap dat iedere biopic wat shortcuts bevat omdat je onmogelijk twintig jaar geschiedenis accuraat in twee uur kan weergeven, maar het is iets anders wanneer meer dan de helft van je film letterlijk nooit heeft plaatsgevonden.

- De eerste drie albums worden heel weird in één albumpje gelob: Seven Seas of Rhye worth opgenomen (stond op het tweede album), Killer Queen wordt ter promotie gespeeld (stond op het derde album) en om het geheel nog verwarrender te maken spelen ze op hun "eerste" Amerikaanse tour Fat Bottomed Girls, wat pas in 1978 uitkwam.

- De grote, gemene muziekexecutive die Queen 'verliest'? Heeft nooit bestaan. Sure, de discussie over de lengte heeft plaatsgevonden, maar deze specifieke persoon en alle drama die daarmee kwam is een compleet verzinsel.

- De tijdlijn van Queen wordt compleet door de war gegooid. Freddie heeft een feestje in 1980, vervolgens neemt de band We Will Rock You Up, een nummer dat drie jaar eerder uit was gekomen.

- De grote break up van de band? Heeft nooit plaatsgevonden. Hoewel het waar is dat ze in 1982 eventjes een hiatus van het opnemen van muziek als band namen (wat leidde tot het afgrijselijke solo album van Freddie Mercury en soloalbums van Taylor en May), was er nooit een 'jarenlange split' zoals het in deze film wordt gezegd. Ik ben dan op zich wel benieuwd wanneer Queen in deze film de tijd heeft gevonden om Radio Ga Ga op te nemen, aangezien dat nummer opgenomen is op het moment dat in de film de band in splitsville zit.

- En natuurlijk, de meest beruchte verandering... het feit dat Freddie Mercury erachter komt dat hij AIDS heeft voordat hij naar Live Aid gaat en dat hij als gevolg hiervan op een grote verzoeningstoer met iedereen gaat, waaronder dat hij in tranen zijn vader meedeelt dat hij eindelijk trots op hem kan zijn, omdat hij iets doet tegen de hongersnood. In fact, Freddie kwam er pas twee jaar na Live Aid achter dat hij AIDS had en deed Live Aid omdat het de ultieme PR-move was. Freddie is zelf gequote als zeggende: "Ik deed het niet uit schuld, hongersnood zal altijd bestaan. Ik deed het uit trots, trots dat mensen denken dat ik iets zoals dit kan doen." De implicatie dat het concert van Queen voor het succes van Live Aid zorgde is ook hilarisch slecht.

- Oh, en misschien niet per se een onwaarheid, maar wat de fuck was dat einde? Live Aid eindigt en vervolgens verschijnt het bericht "Freddie Mercury stierf in 1991 aan AIDS, Bohemian Rhapsody werd weer een hit." Uhm, was het het niet waard om te noemen dat Queen in de tussentijd nog vier albums heeft opgenomen en dat hij tot aan zijn dood altijd nog muziek bleef opnemen? Waarom slaan we de laatste zes jaar van Queen compleet over?

Vrij letterlijk dezelfde film als in 1994, alleen dan minder op elk mogelijk front. Op Billy Eichner en Seth Rogen als Timon en Pumbaa na klinkt iedereen alsof ze hun scènes van papier oplezen en zeker Beyoncé leest haar teksten op alsof dit de eerste keer is dat ze het script voor haar neus gedrukt krijgt.

De visuals worden uiteraard flink geprezen en het ziet er ook zeker mooi uit, computerdieren hebben er nooit zo realistisch op scherm uitgezien, maar dit brengt wel het één en ander qua minpunten met zich mee. Ten eerste kunnen echte dieren natuurlijk niet zo uitgebreid emotie tonen als in het origineel, dus krijg je scènes zoals de scène waar Mufasa net overleden lijkt en leeuwtje Simba vooral gewoon een beetje knullig voor zich uitkijkt. Weg is de emotionele leeuw uit het origineel.

Ten tweede kunnen dieren natuurlijk niet zo wild bewegen als in het origineel, dus is dat ook maar even weggegooid. Niets geen uitgebreid gechoreografeerde dansroutines in I Can't Wait to Be King, Simba slingert aan een liaan het water in tijdens Can't You Feel the Love Tonight? Do niet mal, dat kunnen echte leeuwen niet! In plaats daarvan krijgen we leeuwen die door waterplassen rennen, leeuwen die door een kudde antilopen rennen, leeuwen die door een jungle rennen. Superspannend allemaal.

Ten derde kun je echte dieren natuurlijk niet helemaal lekker van elkaar onderscheiden. Waar je in het origineel direct de drie hyenas kon onderscheiden van elkaar, had ik in deze continu problemen met ontdekken wie wie nou precies was. Zelfs Simba en Scar leken in de climax bijzonder veel op elkaar van een afstandje.

Als ik zou moeten kiezen, verkies ik de handgetekende animatie van het origineel ver boven deze realistische stijl.

Bizarre veranderingen ook in de film. Er zijn maar twee (grotendeels zinloze) scènes toegevoegd en verder zijn scènes vooral verlengd ten opzichte van het origineel. De korte scène waar een beetje haar van Simba naar Rafiki toevloog? Dat is nu een scène van 5 tot 10 minuten. De scène waar Timon en Pumbaa en stukje van 'The Lion Sleeps Tonight' zongen? Nu zingen ze bijna het hele nummer! Ik begon mij naarmate de film verder kwam steeds meer te ergeren aan deze artificiële verlengingen.

Oh, en op een laatste puntje: Degene die besloten heeft dat Be Prepared (aka het beste nummer uit het origineel) gereduceerd moest worden naar een scène van 30 seconden waarin het meer een soort slam poetry is dan een daadwerkelijk nummer is mijn nummer 1 villain van 2019. Fuck die persoon.

Ik dacht dat het na Dumbo en Aladdin niet slechter kon, maar The Lion King heeft bewezen dat er altijd nog een stapje lager is. Het moet gek lopen wil dit niet mijn minst favoriete film van het jaar zijn.

Conclusie: Kijk toch gewoon het origineel, je krijgt exact hetzelfde verhaal, maar veel beter verteld.

Sam Levinson is zo'n regisseur die fantastisch is op televisie. Euphoria is één van mijn favoriete shows op het moment vanwege de manier waarop het issues als drugs, genderidentiteit en seksualiteit in het algemeen behandeld. In films laat Levinson echter echt 0,0 van dat talent zien.

Assassination Nation vond ik een flauwe film die aanvoelde alsof het geschreven was door een middelbare man die te hard probeerde mee te gaan met wat 'hip en cool' is onder tieners en was daarom voor mij, ondanks wat leuke elementen, uiteindelijk een misser.

Malcolm & Marie is meer dan dat, Malcolm & Marie is een afschuwelijke film van het niveau waarvan ik mij afvraag of de Sam Levinson die Euphoria maakt misschien gewoon stiekem een totaal ander persoon is. Naast dat de opzet van de film buitengewoon suf is en eigenlijk al aan het begin van de film resoluut wordt samengevat met 'Nothing worthwhile is going to be said this evening', is het waard om wat dieper in de inhoud van de film te duiken, want mijn god is dat problematisch.

Allereerst, het is meteen duidelijk dat Malcolm & Marie niet echt over Malcolm & Marie gaat. Nee, het gaat over Sam Levinson. Malcolm, de onbegrepen filmmaker die nu opeens wordt gewaardeerd door een film te maken over drugsverslaving bij een jong meisje (*kuch* Euphoria *kuch*), is duidelijk een director's avatar en daar komt eigenlijk de eerste vraag, namelijk waarom witte regisseur Sam Levinson zichzelf voor een film verplaatst in het lichaam van een zwarte man. Ik bedoel maar, in de film raaskalt Malcolm een hoop over hoe witte recensenten zijn werk gewoon niet begrijpen, wat vreemd is als je je bedenkt dat Malcolm Levinson is. Beweert Levinson hier dat witte recensenten zijn werk niet begrijpen? Vergelijkt hij zijn eigen carrière met de struggle van zwarte regisseurs om erkend te worden? Waarom speelt hij sowieso de raskaart als hij zelf totaal niet uit ervaring kan spreken hierover?

Het tweede probleem van de film wanneer het op de film en Malcolm's status als director's avatar aankomt is dat de film eigenlijk gewoon gaat over dat Sam Levinson pissig is op een specifieke recensent (mogelijk van de LA Times) die Assassination Nation niet cool vond. De ellenlange betogen over de huidige staat van filmkritiek komen duidelijk uit een soort van kant van hem die gewoon niet kan accepteren dat sommige mensen misschien gewoon een film die hij had gemaakt niet goed vonden. Sam, ga gewoon zoals normale mensen op Twitter ranten als je het oneens bent met een recensie, schrijf geen film van 100 minuten over hoe oneerlijk het is en hoe mensen jouw kunst niet begrijpen.

Maar hey, hoe zit het dan met het andere deel van de film? Het deel dat niet over filmkritiek gaat en focust op de relatie? Ja, laten we het daarover hebben. De relatie die de film toont is er één die gebouwd is op totaal emotioneel en verbaal misbruik. I mean sure, in het heetst van de strijd zeg je misschien dingen die je niet meent, maar *checks notes* "I could crush you if I wanted to"? Dat is bedreiging. De monoloog over hoe Zendaya zichzelf in alles ziet, maar de film eigenlijk gebaseerd is op alle andere vriendinnetjes die hij heeft gehad? Jep, verbaal misbruik en power play om iemand te kleineren.

Alles wat Zendaya/Marie inbrengt wordt totaal niet serieus genomen of Malcolm heeft direct een tegenwoord. Pas als zij naar zijn niveau afdaalt en een mes pakt en schijnbaar haar eigen leven bedreigd en ook begint te praten over hoe zij vreemd is gegaan achter zijn rug om, begint Malcolm een beetje op te letten. En zelfs dan heeft hij een lollig tegenwoord op het moment dat ze onthuld dat het niet echt was. Dat is niet een gezonde relatie.

En op zich zou dit niet heel verkeerd zijn om in een film te stoppen als Malcolm duidelijk een antagonist was in het verhaal of in ieder geval niet iemand waarmee je je helemaal moet identificeren. In Marriage Story zeggen en doen zowel Adam Driver en Scarlett Johansson een aantal afschuwelijke dingen in het kader van hun ruzie, maar de film maakt het duidelijk dat dit is waarom het ook gewoon niet werkt als zij bij elkaar zijn en dat het beter is dat deze relatie voorbij is, voor elkaar alsook voor het kind.

Malcolm & Marie mist die nuance. Sterker nog, het einde impliceert dat ze allebei gewoon weer verder gaan met hun leven samen en dat de ruzie iets van afgelopen nacht was en 'normaal' is in een relatie. Een ruzie waarin de man continu de vrouw aanviel met ad hominem aanvallen, indirect haar leven bedreigde, haar kleineerde, hij haar verslaving tegen haar gebruikte als ammunitie en zichzelf afbeeldde als de ultieme redder. Als dit Sam Levinson's idee is van een normale relatie, dan heb ik enorm medelijden met zijn vrouw.

Dus uiteindelijk hebben we een film die deels een soort van kinderachtig "Nee, jij bent kut"-retort is tegen filmcritici die Assassination Nation niet cool vonden en deels een soort pro-huiselijk geweld manifest is, allemaal vermomd als een 'serieuze kunstfilm' doordat Levinson het in zwart-wit heeft gefilmd. Valt me nog mee dat hij niet ook nog de 1.19:1 aspect ratio heeft gebruikt.

Levinson, blijf vooral Euphoria maken, maar misschien moet je gewoon geen films meer doen. Okay?

Niet de slechtste film die Zack Snyder ooit heeft gemaakt in totaal, dat zijn naar mijn inzien nog steeds 300 en Sucker Punch, maar absoluut zonder twijfel de slechtste film op technisch vlak die de beste man heeft gemaakt. Ik zou het niet eens een volledige film durven te noemen, meer een project dat nog in de conceptfase zat maar om één of andere reden al gefilmd is.

Het grote probleem met Rebel Moon is niet eens zo zeer dat het superduidelijk afgeleid is van andere werken (het plot is beat-for-beat Seven Samurai en hele scènes zijn wholesale geript uit Star Wars, Avatar, Harry Potter en Dune), het is vooral dat er voor niets enige context of achtergrond is. De film introduceert (in de breedste zin van het woord) nieuwe karakters bij de vleet, die vervolgens de rest van de film helemaal niets meer doen: Ze staan gewoon een beetje in de achtergrond te staan tot het einde van de film. Hell, sommige karakters worden niet eens echt geïntroduceerd: Doona Bae's karakter (Aziatische vrouw met zwaarden) verschijnt gewoon uit het niets in de film, vecht tegen een spin en dan is ze plots deel van het team, haar naam is niet eens bekend tot het einde van de film.

Het plot komt er niet veel beter mee weg. Zoals al gezegd is het plot letterlijk Seven Samurai in space: een concept wat natuurlijk al een aantal keer eerder is gedaan (Battle Beyond the Stars, Star Wars The Clone Wars had een Seven Samurai aflevering), maar nog nooit is het zo incompetent gedaan. Seven Samurai werkt omdat het conflict redelijk low-scale is. Een dorpje wordt bedreigt door een lokale crimineel, een held uit het dorp verzamelt een groep outlaws om het dorp te beschermen. Zodra je dit op een galactische schaal gaat uitvergroten, is het een stuk minder logisch. Waarom geeft dit grote Imperium in godsnaam om dit kleine dorpje en hun graan? Waarom is het zo belangrijk om dit ene dorpje te beschermen? Waarom zouden deze karakters die in totaal andere delen van het universum leven in vredesnaam hun hele leven overhoop gooien ter verdediging van een klein dorpje op een nietsbetekenende planeet? Het is compleet onlogisch en een betere schrijver had hier rekening mee gehouden, maar Snyder is geen betere schrijver.

Dan heb je natuurlijk ook de iconische Snyder slo-mo die hier ook weer veel voorkomt. Actiescènes zijn in slo-mo, iemand doet een jas aan in slo-mo, het hoofdpersoon laat zand uit haar handen glijden in slo-mo. Is het noodzakelijk? Nee. Is het nuttig? Ook niet. Maar is het cool? Eigenlijk totaal niet. Maakt het de film langer? Absoluut. Het resultaat is een film die 2+ uur duurt waar eigenlijk minder gebeurt dan in de eerste 45 minuten van je willekeurige film van 1.5 uur.

En ik denk dat ik wel weet waarom deze film zo is, Zack Snyder heeft namelijk al laten doorschemeren dat er een "Snyder Cut" is, dat Netflix hem een dealtje gaf waar hij een R-rated cut kon maken die hij zo lang kon maken als hij maar wilde en een PG-13 cut die rond de 2 uur duurt. Wat ik vermoed dat gebeurd is, is dat Snyder die langere cut heeft gemaakt, hier gewoon rücksichtslos in heeft lopen knippen tot er nauwelijks een functionele film overblijft, zodat ze over een halfjaartje een verbeterde Director's Cut kunnen promoten die eigenlijk is wat de film al de hele tijd had moeten zijn, maar dan vier-vijf uur lang. Het is een trashy tactiek om meer geld te innen uit één film, maar het gaat sowieso werken onder de Snyder fanbase.

Mijn persoonlijk grootste vraag is waarom dit sowieso zo lang is, nu eigenlijk al. Zoals gezegd is de film vrij letterlijk een re-do van Seven Samurai, dit heeft geen twee films van 2 uur nodig (of langer als je de Director's Cuts meetelt). Dat plot is in 3 (Seven Samurai), 2 (The Magnificent Seven), en zelfs 1.5 uur (A Bug's Life) gedaan in het verleden. Waarom Snyder in vredesnaam dit zijn megaproject maakt, snap ik echt helemaal niets van. Je zou denken dat hij dan toch wel iets beter zijn best zou doen dan "Seven Samurai, maar dan in de ruimte".

PS: Ik zou wel graag een fly-on-the-wall zijn geweest toen Snyder dit project aanbood aan het Star Wars team. Kan mij alleen maar voorstellen dat ze hem de kamer uitgelachen hebben toen hij de cantina-scène die direct uit A New Hope geripped is omschreef.

Een film die conceptueel best interessant had kunnen zijn, maar compleet faalt in zijn uitvoering. Walter S. vraagt zich hierboven af of het misschien een romantische komedie in disguise is, er is weinig disguise aan. Dit is 100% een klassieke stijl romantische komedie en niets meer. Ofja, niets meer... het is ook een baby boomer's natte droom over hoe muziek vroeger zoveel beter was dan nu.

De film gaat totaal niet in op hoe de wereld er had uitgezien als The Beatles nooit hadden bestaan en Coca Cola, en Harry Potter en het hele concept van roken. Nee, in plaats daarvan is de hele wereld hetzelfde behalve dat deze enorm invloedrijke band uit de jaren 60 nooit had bestaan. En natuurlijk is de film één grote natte droom over The Beatles, dus uiteraard worden er geen vraagtekens gesteld bij de huidige staat van de muziekwereld en of een band als The Beatles in de huidige gefragmenteerde, streaming georiënteerde samenleving een succes zou zijn. Nee, ons lulletje rozenwater hoofdpersoon speelt een Beatles nummer en van de één op de andere dag is hij 's werelds grootste artiest en de beste songwriter evah.

Sorry hoor, maar als een gozertje uit Suffolk in 2019 aan zou komen met een gitaar en een nummertje als "I Want to Hold Your Hand" zou spelen zou niet de hele wereld instantly in zwijm vallen. Daar moet ten minste een meme-video aan verbonden zijn anno 2019.

Maar natuurlijk is de kern van deze film niet deze plotlijn, het is het romantische plot. Want hoewel de trailer zijn uiterste best doet om het te verbergen is deze film door en door een Richard Curtis romantische komedie. En dit komt natuurlijk met het nodige seksisme van dien. Lily James' karakter kan samengevat worden als 'meisje dat haar hele leven hopeloos verliefd is op een jongen', verder heeft ze geen diepgang en het hoofdpersoon is, wel, een klasse A asshole op dezelfde manier dat Andrew Lincoln's karakter dat was in Love Actually. Hij houdt van het meisje, maar niet genoeg om dat te tonen, totdat ze met iemand anders date, dan opeens wilt hij haar koste wat kost "terugwinnen", terwijl nieuw vriendje in elke opzicht gewoon een hele lieve jongen is. En natuurlijk wint hij haar op het einde, ik ga dit niet eens spoileren, want duh. Maar de manier waarop dit gebeurt is misschien wel de meest egoïstische, meest vernederende manier (voor haar) waarop hij dit kon doen. Fuck hem.

De film ziet er ook ontzettend lelijk uit trouwens. De cinematografie is compleet overdreven, met continu random Dutch angles en andere cameratrucjes die totaal niet bij het super standaard opzet van het verhaal passen. De film bevat plotseling random computerletters die door de lucht vliegen met Beatles teksten alsof het een whimsical Hollywood musical is. Alle locaties worden met koeienletters aangeduid à la Bohemian Rhapsody. En tot slot zijn er een aantal CGI overgangen die eruit zien alsof ze in een ochtendje in elkaar zijn gezet door een onbetaalde stagiair. Ik ben geschokt dat Danny Boyle deze film geregisseerd heeft, je zou het namelijk niet zeggen.

Tot slot, Ana de Armas, één van de grootste sterren in de cast en een redelijk prominent figuur in de trailers? Zit niet in de film. Ik heb geen idee hoe het is gebeurd, maar al haar scènes zijn gewist (hoewel dit het positieve punt met zich meebrengt dat James Corden ook minder in de film zit).

EDIT: En zoals Drulko inderdaad zegt, is het einde vanuit de wereld in de film ook... lastig. Hij geeft toe dat de nummers geschreven zijn door The Beatles, een band die in deze wereld nooit heeft bestaan, dus het is een beetje een loze opmerking, maar hij noemt de namen van John, George, Paul en Ringo ook in zijn biecht.

Dit is ontzettend onverantwoordelijk van hem, want de film laat zien dat, hoewel de band The Beatles niet bestaat, de bandleden wel bestaan. Hij gaat op bezoek bij een bejaarde John Lennon in de film. Dus, euhm, hij die zegt de nummers eigenlijk door deze oudjes geschreven zijn, zorgt er waarschijnlijk indirect voor dat deze bejaarden die gewoon met rust gelaten willen worden nu ook gedag kunnen zeggen tegen hun privacy.