Meningen

De afgelopen weken er doorgedraaid tijdens de pauzes op het werk, en hoewel een totaal onbekende serie en geschiedenis blijkt dit een meer dan degelijke en goede serie.

De serie vertelt het verhaal rond miljonair Pieter Menten die door journalist Knoop aan de tand gevoeld wordt over een aantal geruchten en eventuele oorlogsverleden vanaf waar het balletje gaat rollen omtrent onderzoeken, krantenartikelen en vergaande beschuldigingen waarop een ware strijd rond barst tussen vriendjespolitiek, groot geld en degelijke journalistiek. Het verhaal ronde beschuldigde blijkt complex en de beste man blijkt best uitgenast met pogingen Knoop voor zich te winnen.

Het geheel vervolgt zich met een licht mysterieuze toon, een aantal flashbacks van het leven in Polen, liegt de waarheid er op een gegeven moment niet om, zijn Knoop's avonturen zoals in dat Russische hotel kostelijk en doen de oude beelden het altijd goed in dit geval de beelden van het kabinet die de zaak bespreekt. Het tijdsbeeld is fraai, de cast prima met Greidanus, Noortje Herlaar altijd de moeite waard om te kijken, en wordt de spanning richting het einde toch uitstekend opgebouwd.

Overduidelijk is dit echt een prima serie te noemen die geen moment verveeld en een zaak uit de oorlog van de vergetelheid redt. Voor dag feit alleen al hulde.

Waar te beginnen met deze serie die overduidelijk een grootse productie was voor jaren '90 begrippen en geheel in lijn van het nakende 50 jarige bevrijdingsjubileum uitkwam, althans zo voelde dat voor mij. Als familie zijnde zaten we aan de buis gekluisterd, je had in die tijd ook niet zoveel anders met 1,2 en 3, en hoewel ik nog maar een jaar of 12 of 13 was wilde ik geen oorlogsscene missen. De Zomer Van '45 is zodoende behoorlijk jeugdsentiment te noemen en toen ik enkele weken terug de serie voor 2 euro tegenkwam bij de kringloop hoefde ik daar niet lang over na te denken en viel alles op zijn plek door de serie te kijken gedurende het bevrijdingsweekend.

Heel veel wist ik overigens niet meer van de serie behalve wat key moments en de eerste conclusie is dat het begin zich afspeelt in de oorlog, en daar een soort van ontwikkeling krijgt, maar het zich vervolgens toch vooral richt op het 'Trees heeft een Canadees' concept en de hele nasleep daarna. Wat de oorlog betreft ben je na de eerste aflevering wel klaar en wat je te zien krijgt valt tegen, hilarisch overigens het beeld dat de Canadezen amper de straat in rijden en nog een Duitse gesneuvelde van straat slepen terwijl de bevolking getooid met vlaggen de huizen reeds uitstroomt. De oorlog is bijzaak en overduidelijk concentreert de serie zich op de jonge vrouwen en soldaten die zich in een bevrijdings- overwinningsroes samenvoegen met alles wat daar uit voortvloeit, in dit geval de ene met serieuzere intentie dan de andere. En het zijn de dames waar de focus vervolgens opgelegd wordt met de schrijnende aanpak rond karakter Maria als meest beklijvend.

De Zomer van '45 concentreert zich vooral op het drama aspect en doet dit met twee interessante karakters in de vorm van Maria en Anna die beide hun eigen ervaring opdoen en vooral een erg verschillende nasleep. Anne overduidelijk de sterke van de twee die ondanks alles haar eigen pad kiest, Maria daarentegen degene die heel erg door het geloof in het nauw gedreven wordt en in schrijnende situaties terugkomt met het nodige aan psychische schade tot gevolg en daar is de gifbeker nog niet leeg want de jongedame werkt zich daarna nog verschillende keren in de nest. Uiteraard hebben beide dames één ding gemeen, iets dat in die zomer van '45 ontsproot met zware littekens tot gevolg en een nasleep over de decennia daarna met beslissingen en gedrag van bijvoorbeeld Jim die niet goed te praten zijn maar slechts gebeuren en wellicht het beste te benoemen zijn als de grillen van het leven.

Zoals gezegd is De Zomer van '45 een grootse productie met ook behoorlijk wat draaidagen in Canada. Is het petje af voor de niet eens zo heel bekende cast, vind ik Renee Fokker wel ontzettend sterk, is de scène aan het hek waar Anna om Jim staat te roepen iconisch en is er behalve de moeders Anna en Maria ook oog voor de kinderen in de vorm van Robert en Irene en het gevecht met hun legacy. Één van de weinige minpunten aan deze serie is toch wel de hopeloos oudbollige soundtrack die echt een jaren '80 a '90 jaren sfeertje uitstraalt. Het is zoals gezegd één van de weinige dingen aan dit brok nostalgie waar ik de afloop nog wel wist. Net zo'n herinnering is de reactie van mijn moeder destijds toen de serie afliep met Jim die plotseling dood in de stoel zit terwijl ze elkaar pas net opnieuw gevonden hebben. Een reactie die zoveel inhield dat ze nu eindelijk haar Jim had en nu was hij dood. Een verhaal met afloop dat haar sowieso aangreep omdat zij ook een bepaalde liefde aan zich voorbij zag gaan door het geloof en nooit de indruk gaf echt gelukkig in het leven te staan. Het kan verkeren...

Tijdens het sporten de afgelopen weken aan de slag met de serie Zwarte sneeuw die ik bij uitkomst al eens zag ergens in 1996. En ik kan me herinneren dat ik destijds best wel onder de indruk was van Tamar van den Dop, maar buiten enkele feiten en korte scènes wist ik er eigenlijk helemaal niets meer van dus kom maar op zou ik zeggen. En ik moet zeggen dat dit geen groot succes werd...

Maar het moet gezegd dat de serie ondanks zijn traag aanloop best wel oké begint, het bliksembezoek en de mysterieuze houding van vader en moeder, het ongeluk, en een mysterie dat zich langzaam ontvouwt met steeds meer ontdekkingen en vreemde dingen, daarnaast lijdt Eva aan wegtrekkers dat ze hallucinante momenten heeft en dingen uit het verleden ziet en soort van visioenen heeft. Tel daarbij een groot aantal vreemde karakters op, mysterieuze videobanden, geluiden uit het riool en een ontsnapte gevangene waarop we toch heel wat voor de kiezen krijgen in combinatie met een behoorlijke sfeer en soms nagelbijtende soundtrack.

Maar op een gegeven moment komt toch ernstig de klad in het geheel. Lang duren deed het al, en daar zit geen verbetering in. Daar komt bij dat de gebeurtenissen een herhaling van een herhaling worden, weer papa die voor zich uitstaard, Eva weer opzoek naar de zwervers of Bart, weer een aanvaring met die zeikstraal van een zus, weer dat gedwaal en gefiets door de stad, weer een déja vu in de sneeuw, het is op een gegeven iedere keer hetzelfde en dat 12 afleveringen lang. En waarom nu eigenlijk? Waar wil het plot nu eigenlijk heen? Oké, de familie Benders had huwelijkse problemen, en papa hield er een vriendin op na en had daar een kind bij. Nou, big deal, moeten we daar bijna 12 opgeklopt mysterie voor afwerken? Het wordt nog enigszins geprobeerd spannend te maken met verschillende rare karakters en ongure individuen, en is er de drugssmokkel, maar het slaat voor mijn gevoel de plank helemaal mis. Bovendien zijn sommige keuzes van Eva niet altijd heel duidelijk of slim, zoals het onderdak bieden aan Ludo, een ontsnapte crimineel. Of hoe ze zich verschillende keren in bepaalde situaties waagt zoals dat huis vol met Russen, voor het zelfde zit ze opeens in de trafficking en wordt ze uitgehuwelijkt.

Zwarte Sneeuw ademt ontegenzeggelijk een bepaalde kwaliteit uit en heeft absoluut zijn pluspunten waar de serie zeker een bepaalde indruk maakt, toch verliest de serie gaandeweg al zijn impact en daarmee tevens de interesse en verwordt een saai te lang geheel. Geen voldoende wat mij betreft.