Meningen

Na Game of Thrones, waar ik toch eigenlijk erg weinig mee had, was dit de volgende serie aan de beurt en hier keek ik even zoveel tegen op als dat ik nieuwsgierig was, want dit was nogal een praatserie werd gezegd. Nu kan ik best wel over een praatserie of film maar aan alles zit natuurlijk een bepaalde limiet en als het over politiek gaat moet er toch wel heel veel gepraat worden. Maar het viel alleszins mee, en in tegenstelling tot GoT maakte House of Cards wel een ontzettend sterke indruk.

Vernieuwend en behulpzaam zijn toch wel de momenten dat Underwood in de lens kijkt en contact met de kijker maakt en aldoende een situatie uitlegt of zijn gedachten de vrije loop laat, een ontzettend leuk ellement dat van meerwaarde is en bijvoorbeeld de kijker van goede feedback voorziet en tevens aangeeft hoe goed Underwood zijn gesprekspartner kan doorgronden zoals in het gesprek met Raymond Tusk het geval is. Wat mij daarnaast grijpt is dat de koe bij horens vat, de teleurstelling van het mislopen minister Buitenlandse Zaken, is binnen minuten duidelijk waarop het sein luidt dat de spelletjes kunnen beginnen. En hoewel het in die beginfase dan nog wel een beetje zoeken is kristaliseert al heel snel uit hoe Underwood de mensen bespeelt, gunsten afdwingt, witte voetjes haalt en mensen op plekken en posities manouvreert alsof het pokeren betreft en hij kaarten uitspeelt, toch de uiteindelijke inzet waar Underwood bewust naar toe werkt blijft tot de laatste twee afleveringen geheim en valt dan best wel als een bom waarop alles als een soort van geniaal soort puzzel in elkaar valt. Ja, hier is héél goed over na gedacht.

Centraal staat natuurlijk het stel Underwood, niet alleen een merkwaardig duo in omgang met elkaar en omgang naar anderen, maar tevens een verademing. Want de Underwoods staan centraal en alles draait om hun, geen overdaad aan families of karakters die allemaal hun inbreng hebben maar gewoon Francis en Claire als interessant middelpunt. En dat is toch een bepaald soort eenvoud die deze jongen ontzettend kan waarderen. De cast moet uiteraard benoemd worden met de uitermate kille Robin Wright, de lekkere Kate Mara, Michael Kelly is het benoemen waard net als Corey Stoll, toch is het uiteraard Spacey die de show steelt en wellicht één van zijn beste rollen neerzet in zijn carriere, en de soundtrack moet nog even benoemd worden als erg sterk. Dan zijn er een aantal scenes die qua dialoog en opbouw geweldig zijn. De uitlokking op tv van Kern is hilarisch, net als het gesprek tussen een spindocter en Russo over zijn misstappen qua drugs en prostitutie. Ook prachtig de door Spinella gesaboteerde benefiet die net zo gemakkelijk op de stoep wordt georganiseerd met daarop volgende het gebroken protest, iets dat van beide kanten maar weer laat zien dat er even vieze spelletjes gespeeld worden als dat er op geniale wijze wordt geimproviseerd. Met als hoogtepunt natuurlijk de ware aard van het geprek met Tusk waarna de vraag volgt hoe graag wil je iets een hoe hard wordt gretigheid gestraft?

Het maakt House of Cards seizoen 1 toch wel tot een erg sterk en uitgebalanceerd geheel waar heel veel gepraat wordt maar waar voor mijn gevoel geen verspild of onnodig woord in voor lijkt te komen. Sfeer, muziek, een sterke cast met nog sterkere acteerprestaties, House of Cards heeft heel veel te bieden. Helaas voor House of Cards zijn er simpelweg series die ik net wat beter vind of mij iets meer doen, maar één van de betere series die ik gezien heb is dit zonder twijfel.

Good things happen to good people.

En maar weer eens verder met een serie, en na het goed bevallen eerste seizoen was ik toch wel nieuwsgierig naar het vervolg rond Frank Underwood die zich het eerste seizoen op briljante wijze naar het VP-schap manoeuvreerde, waar gaat zoiets eindigen? Dus, kom maar op...

Het is weliswaar even inkomen waar iedereen op dit enorme schaakbord ook alweer stond en wat de verhoudingen waren zo eind eerste seizoen want Underwood kon toch goed met Tusk en was zelfs bij de laatste op bezoek voor advies en een recommandation, maar van die onbewolkte lucht is niets meer terug te vinden. Desondanks gaat het vol van start met zat gekonkel en zelfs doden tot gevolg en eigenlijk vind ik het grootste slachtoffer toch wel ontzettend jammer want Kate Mara is natuurlijk wel erg lekker, tegelijk is duidelijk dat Frank dus echt over lijken gaat als het moet. Verder is het wel weer even zoeken wat ook alweer de drukte van Stamper is rondom Posner en wat Posner ook al weer weet, iets rond Peter Russo meen ik. Maar verder vervolgt het geheel zich weer als uitermate boeiend waar Frank zich andermaal profileert als een boefje en Claire als soort van kwade genius daar niet vooronder doet, wat past hun beide deze rol ontzettend goed.

Zo worden er nog wat rekeningen uit het verleden vereffend zoals de generaal, zijn er weer zat spelletjes zoals in de senaat, worden er mensen onder druk gezet worden en zijn weer anderen opzoek naar vuiligheid. Het wordt allemaal weer op het scherpst van de snede gespeeld met de geldstromen en de boekhouding, is de angle met Goodwin ook interessant hoe die er ingeluisd wordt, is de strijd om Adam met zijn foto's uit beeld te krijgen waanzinnig, wat wordt daar ook een partij gelogen en gemanipuleerd, en is het spel tussen alle koppels uitermate boeiend met de hoogst mogelijke inzet voor Frank. En zo vermaakt dit tweede seizoen ook weer en is het verhaal rond Freddy en zijn 'ribs' eigenlijk exemplarisch voor de aura van politiek, want eenmaal in verband gebracht met een politiek figuur is het gedaan met de rust en is hij gebrandmerkt en wordt genaaid. Lang leve de politiek.

Afijn, het is duidelijk dat dit ook weer een goed seizoen betreft misschien zelfs miniem beter, maar ik geef hetzelfde cijfer als de eerste.