Meningen

Nog even aan de Stephen King met deze miniserie/anthologie die ik bij de kringloop was tegengekomen. En ach, ik kan een beetje King best waarderen maar deze compilatie van verhaaltjes uit verschillende bundels was toch eigenlijk niet zo heel best. Want waar de echte Nachtmerries en dromenlandschappen best leuk is met aparte verhaaltjes is dit toch meestal gewoon prut.

Desondanks begint het geheel nog oke met de Hitman die aangevallen wordt in zijn flat, iets dat toch wel prachtig gemaakt is maar natuurlijk niet een moment eng. Tot op dat moment niet echt een vuiltje aan de lucht, maar daarna stort het wel erg snel in met het tweede verhaal waar Claire Forlani erg leuk is maar het verhaal nergens naar toe gaat en de CGI om te janken. Hetzelfde overigens met die gozer uit de bajes waar het een mager misdaad verhaaltje betreft maar vooral Samantha Mathis de beste reden is om te kijken. En zo wankelt en zwalkt verder met verhalen die ronduit belachelijk slecht naar het beeld vertaald zijn zoals het Rock en Roll stadje, of de schrijver met zijn darmproblemen of de prive detective die gewoon totaal niet interessant zijn. Net als de autopsie die vooral flauw humoristisch is en dus allesbehalve eng.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat dit wat mij betreft ver onder de maat is en ik ontzettend blij was dat de speelduur er op zat. Mijn advies gewoon niet eens aan beginnen.

It was such a good afternoon until they showed that film.

De naweeën van oorlogsweek hield het zien van deze serie nog in die al geruime tijd klaar lag samen met Dresden en Die Gustloff en de beste van de drie was overduidelijk voor het laatste bewaard, want deze serie bleek toch wel erg de moeite waard.

Even inkomen was het wel, want de constante switches dus verschillende karakters en archiefbeelden bijgestaan door een voice over was toch niet helemaal waar ik opgerekend had en voelt sowieso de eerste tien minuten á kwartier van het deel Albert Speer behoorlijk stroef aan en even vreesde ik de bijna drie uren die voor de boeg lagen. Maar gelukkig stabiliseerde het zich en kwam de focus meer op de acteurs waardoor het geheel al iets rustiger en meer onderbouwd aanvoelde. De serie vervolgd zich in drie delen die elk één van de hoofdrolspelers onder de loep nemen in het geval van Speer, Göring en Hess.

Waarom perse de focus op die drie vroeg ik me gedurende de serie af met de architect Speer nu niet perse als mastermind in gedachten, net als Rudolf Hess die sinds '41 in hechtenis zat dus weinig van wat na '41 gebeurde verweten kon worden. Het antwoord op die vraag wordt pas in de derde fase, bij Rudolf Hess zelf, duidelijk en heeft uiteindelijk niet veel meer om het lijf dan de vervolmaking van het drieluik dat deze serie is. Drie personen, drie aanklachten, drie verschillende reacties en drie verschillende vonnissen. Is Speer het meest uitgenast met zijn bekentenis en spijtbetuiging? Misschien, maar is er iets anders te doen? Speer lijkt het meest gezond in de bovenkamer ook omdat hij de order alles op Duitse bodem te vernietiging, om zelfs het volk te straffen, negeerde. Göring daarentegen leeft in zijn eigen wereld, leeft zijn rol, een verwaande, zelfingenomen ijdeltuit die eigenlijk alleen maar choqueert. Maar Hess lijkt lijkt er het ergst aan toe met waanvoorstellingen en onbegrensde paranoia terwijl ik bij aanvang vreesde dat dit de saaiste van de drie zou worden. De drie staan daarmee symbool voor alles dat dit heeft doen ontstaan, namelijk intelligentie, trots en paranoia. Boeiende momenten zijn zondermeer de irritaties tussen Speer en Göring maar net zo goed de speech van Hess.

En zo blijkt deze serie een toch wel interessant geheel waar goed geacteerd wordt ook al vind ik de drie acteurs verre van lijken op hun bekende karakter, is er een goed oog voor de bekende momenten uit de echte beelden en is er uiteraard een interessant steekspel tussen de aanklagers en beklaagden. En zo vliegt de drie uren om alsof het niets is en vermaakt meer dan prima en dat ondanks de stroeve start. Het mag duidelijk zijn, dit smaakte goed.