Trailers bekeek ik al nooit, maar de laatste tijd lees ik ook vaker de plot niet. Wat ben ik dolblij dat ik dat bij deze film heb gedaan. Echt zo’n film die je zonder enige informatie zou moeten starten. De ijzersterke poster van Orokamono no Mibun (2025) was voor mij al genoeg om blind te kijken.
Eén simpele foto van drie voor de camera poserende mannen maakt je vanwege het genre en het leeftijdsadvies heel benieuwd wat het verhaal erachter is. En jezus, wat voor één. De film geeft een geweldig beeld van de vreselijke onderwereld in Tokyo waarin (vooral jonge) criminelen soms ook zelf worden geslachtofferd. Als je er eenmaal aan begint, dan kom je er niet makkelijk mee weg. De manier waarop Koto Nagata dat laat zien is misselijkmakend én daarom heel erg sterk.
Ze flikt het ook nog om kijkers mee te laten voelen met de hoofdpersonages. Je vindt ze eerst super gemeen maar dan krijg je wat flashbacks te zien waardoor je beseft dat ze dit soort dingen niet ‘zomaar’ doen. Hoewel het een feit blijft dat je altijd een keuze hebt, we weten allemaal dat keuzestress zorgwekkend en zeer verlammend is. Je kunt ook ongelooflijk veel pech hebben en ongevraagd in zo'n wereld belanden. Hoeveel de hoofdpersonages om elkaar geven wordt in de film fantastisch uitgebeeld. Dat ze uiteindelijk besluiten om eruit te stappen spreekt voor zich.
Daarnaast bevestigt Orokamono no Mibun voor mij wéér waarom de Aziatische cinema beter is dan Hollywood, welke is letterlijk een entertainmentindustrie: vermakelijk om ernaar te kijken maar vaak zo verschrikkelijk onrealistisch. Voor pure realiteit moet je absoluut daarbuiten kijken, en Azië is hier bijzonder goed in.
Ik ga hier heeerlijk (nou ja, niet altijd) over piekeren de komende dagen!
