Alternatieve titel: The Seed of the Sacred Fig, 24 maart 2025, 16:34 uur
In alle rust vertelt de film hoe het theocratische, patriarchale systeem in Iran het leven van een gezin beïnvloedt. De vader, zojuist promotie gemaakt tot onderzoeksrechter, heult opportunistisch met het regime waarvan hij zich de ideologie heeft eigen gemaakt. Zijn twee jonge dochters zien via sociale media hoe de overheid inhakt op studentenprotesten, maar worden - onder protest - gedwongen zich te conformeren aan het patriarchaat, terwijl de moeder (die alleen de info van de staatstelevisie verneemt) voortdurend probeert te bemiddelen in het gezin.
Langzaam dreigt het gezin kapot te gaan, maar regisseur Mohammad Rasoulof moest niet voor niets zijn vaderland ontvluchten: zijn filmkeuzes laten aan duidelijkheid niets te wensen over.
Leve regisseur Mike Leigh, maar niet al zijn films zijn geweldig.
De positieve recensies van deze film lijken me eerder voort te komen uit respect voor hem dan uit de kwaliteit van de film. Ruim anderhalf uur keek ik aan tegen een film die maar geen balans kan vinden tussen drama en komedie en waarin de personages eendimensionaal hun rol spelen, wat (begrijpelijkerwijs) uitnodigt tot overacting.
Voelde ik me ongemakkelijk? Geenszins.
Geraakte ik ontroerd? Nooit.
Ik hoop vurig dat deze film niet zijn afscheid vormt, want Mike Leigh verdient beter.
Vrij oppervlakkig, schreeuwerig, kluchtig, schreeuwerig, voortreffelijk geacteerd met uitzonderingen (de Russische moeder), schreeuwerig... en een prachtig slot! Maar eer je daar bent aanbeland...
Professioneel gemaakt, snel gemonteerd, af en toe een dilemma in het verhaal gestopt, en vooral beheerst: geen liefdessubplot, geen spanning verhogende muziek, enz.
Maar je moet ervan houden en aan mij is de film niet besteed: teveel alles op een presenteerblaadje geserveerd.
(dat krijg je, als je onbevangen films wilt zien, en dus vooraf geen trailers kijkt en geen recensies leest)
