Meningen

Dankzij de MM-prijsvraag kaarten gewonnen voor End of Watch. Toch wel netjes om gelijk even een (korte) mening erbij te schrijven.

De documentaire-stijl was voor mij wel een verassing. Ik had eerder een degelijke actie-thriller verwacht, maar de film volgt de personages op een heel menselijk niveau. Dit vind ik geen slechte keuze. Het is alleen jammer dat de stijl nogal inconsequent is. De 'found footage' beelden van de camera's die de hoofdpersoon mee heeft vullen ongeveer de helft van de beelden, de rest wordt opgevuld door 'normale' shots. Dat vind ik een slechte keuze.

De film is dan ook wel rommelig, zowel stilistisch als verhaaltechnisch. Veel beelden leken nogal overbodig, met name de beelden van de Mexicaanse bende. Ik vond het sowieso niet echt logisch dat zij een camera meenamen.

Er zijn ook wel veel ongeloofwaardigheden, met als belangrijkste onderdeel het overleven van de hoofdpersoon. In de rug van zijn partner worden meerdere automatische geweren afgevuurd en hij vangt hier niets van op? (naast al meerdere keren beschoten te zijn)

Het spel van de hoofdpersonages is best aardig en uiteindelijk sleepten de personages en het verhaal mij wel mee. Ik had liever iets meer consistentie gehad in de stijl en meer structuur in het verhaal. Ook waren er best wat ongeloofwaardigheden en was het soms niet echt goed gefilmd. Daardoor net geen voldoende.

2.5*

Ik heb er de laatste twee jaar alles aan gedaan zo min mogelijk te weten te komen over Enter The Void. Ik vind het vaak zonde om voorkennis over een film te hebben. Vooral bij Enter The Void leek mij dit belangrijk omdat ik iets experimenteels verwachtte. En niets is minder waar.

Het enige wat ik van de film wist, was dat er geflipte opening credits zouden zijn. Ik had ze al eens gezien in de teaser, en het is een leuke manier om de film te beginnen. Vooral wanneer de neon Japanse letters verschijnen wordt het echt leuk. De credits werken doordat het je meteen in de film ramt. Enter The Void voelt dan ook aan als een achtbaanrit. Op een gegeven moment zitten de personages ook in een achtbaan - dit is denk ik geen toeval.

Na de credits komen we in het perspectief van Oscar terecht. Dit heb ik de laatste jaren vaker gezien - (Rec, Cloverfield, Blair Witch etc.) maar ik denk nog niet eerder op deze manier. Want in plaats van 'de camera' te gebruiken als personage, zitten we nu echt in het hoofd van het personage. Als Oscar knipperen we, denken we, hallucineren we, en zien we ons in de spiegel. Uiterst realistisch gedaan.

Noé speelt duidelijk met perspectieven. Nadat ik de film had gezien voelde ik een soort bewustwording van perspectief. Want tijdens de film raak je zo erg gewend dingen uit iemands anders ogen te zien, dat je uiteindelijk moet wennen aan je eigen perspectief. Opeens voelde ik me bewust van alle perspectieven van mensen om mij heen. Echt een vervreemdend effect dat een van de belangrijkste visuele experimenten is in de film.

In het eerste half uur van Enter The Void wordt de basis gelegd voor de rest van de film. Alex legt ons uit wat er in het 'Boek Van De Doden' wordt geschreven over de gebeurtenissen na je dood. Wanneer Oscar dan ook daadwerkelijk dood gaat, begint een visuele trip langs de gebeurtenissen die het boek beschreven heeft. Vanaf dit punt zweven we door het verleden van Oscar, het heden, en de gebeurtenissen na zijn dood in Neo-Tokyo. Hiervoor leent de manier van filmen die we kennen uit Irréversible zich perfect. We zweven langs de gebeurtenissen als geesten. De horror hiervan is, is dat we geen enkele invloed kunnen uitoefenen.

Tijdens de uitleg over de dood wordt er verteld dat wanneer je dood gaat je richting een soort licht beweegt. De meeste mensen blijven zich vastklampen aan de wereld, waardoor ze telkens in een vicieuze cirkel terecht komen; reïncarnatie. Voor Oscar is het enige wat belangrijk is in zijn leven Linda. Dit is belangrijk voor het verhaal omdat hij daardoor zich blijft vastklampen aan het leven. Wat eerder werd gezegd over 'goedkope dramatiek' voelde bij mij helemaal niet zo. Het verhaaltje paste in het geheel van de film. Verder ging ik er erg goed in mee door de manier dat het verhaal verteld wordt. Je bent in de film als het ware Oscar.

Doordat in het begin de rest van het verhaal al wordt uitgestippeld, weet je in principe al bijna alle gebeurtenissen. Het einde was dan ook absoluut geen verassing. Toch stoorde dit mij gek genoeg niet. Want na de dood van Oscar kon ik niets anders dan mee gaan in de psychedelische trip door het hiernamaals. Dit was namelijk echt een film die ik ooit zou willen zien of maken. Een reis die nooit eerder iemand heeft kunnen navertellen, een trip over een van de grootste vragen in het leven. En het is niet zo dat ik geloof in de ideologie die Noé mij laat zien, maar het voelt echter wel zó realistisch aan.

Technisch gezien is Enter The Void dan ook onovertroffen. Het prachtige inventieve camerawerk, de overweldigende kleuren, de perfecte sound design (Dat geluid bij het vliegtuig was echt vet!) en de overweldigde sfeer dragen allemaal bij om de trip aannemelijker te maken. Door de technische perfectie van Enter The Void geloof ik in de vertelling.

Toch heeft Enter The Void hier en daar mankementen. Ik was soms niet helemaal overtuigd van Paz de la Huerta. Ze is niet de beste actrice denk ik, want als ik naar de jonge Linda kijk, heb ik alle vertrouwen in Noé's acteursregie. Verder is de film lang, en meestal hou ik niet zo van lange films. En het is ook maar de vraag of je goed genoeg met de film meegaat dat deze lengte niet stoort. Ik stoorde mij niet aan de speelduur omdat ik volledig mee ging in de trip. Ik kan dit waarschijnlijk beter beoordelen wanneer ik de film herkijk. Persoonlijk denk ik dat er nog meer dan genoeg zal zijn om te ontdekken aan Enter The Void.

Voor mij is Enter The Void alles dat ik gehoopt had. Audiovisuele perfectie, met een onderwerp dat mij heel erg aanspreekt. En zoals Mochizuki al schreef missen soms de gebruikelijke spanningsbogen. Maar ik denk dat Noé Enter The Void meer bedoelt als een soort psychedelische trip langs sferen en gevoelens. Zo heb ik de film meer ervaren als een soort ambient; waarbij Noé meer bezig is met het creëren van soundscapes dan met liedjes en composities. Ik kon er in elk geval van genieten. En hoewel Enter The Void misschien niet perfect is, is het nu al een van mijn favoriete films. Ik kan eerlijk gezegd niet wachten om hem weer te zien.

5* + een voorzichtige plaats in mijn top 10.