Meningen

Mooie film. Tijdens het kijken dacht ik wellicht de mooiste Miyazaki ooit te zien, en audiovisueel is het dat ook wel, maar verhalend heeft het helaas net wat laten vallen. Dit kwam vooral doordat ik de focus van het verhaal op het vliegtuigen bouwen en de oorlog, vele malen interessanter vond, dan de love-story. De relatie tussen de twee vond ik wat matig, is al genoeg verteld en helaas ook veel effectiever. Het idee van een passie voor vliegtuigen hebben, in het kader van de tweede wereldoorlog, had ik graag meer van gezien. Daarvoor verliest Kaze Tachinu helaas een hele ster, want buiten het verhaal om is het wat mij betreft een perfecte film.

4*

Het is misschien dat ik al te veel van dit soort films heb gezien, maar ik kon niet zo veel met Kingsman. Qua plot neemt het elke standaard route die je je kan voorstellen, waardoor voor mij de spanning ver te zoeken was. De film voelt verhalend als door een machine gemaakt, extreem berekenend en extreem voorspelbaar. Personages zijn zo plat als menig Nolan film, maar zijn daarbij ook nogal karikaturen. Uiteraard is de film dan ook met een grote knipoog gemaakt, wat ergens de verhalende miskleunen zou kunnen goedmaken, maar helaas vond ik het nergens grappig of gevat. Dat maakt het best een vervelende film om te kijken.

Filmisch best in orde. CGI vond ik niet echt mooi, actiescènes waren behoorlijk generiek, maar hier en daar kwamen er wel wat leuke dingen voorbij. Wel opvallend hoe tof de film probeert te zijn, wat echt totaal niet aankomt bij mij.

Kortom een erg plastische infantiele film, in plot en uitwerking, die niet aan mij besteed is helaas. Had ik toch naar Inherent Vice moeten gaan...

2*

Verbazingwekkend hoge score voor deze Hanami. Ten eerste vond ik de film zeer matig gedraaid en geknipt. Het is duidelijk low budget, maar ik heb menig studentenfilm gezien die er beter uitzagen. Hoog tv-film gehalte. Het verhaal zit ook niet al te best in elkaar. Een van de uitgangspunten van de film is dat Rudi ziek is, maar waarom krijgt alleen zijn vrouw dat te horen? Waarom spreekt zowel een oude Duitser uit een klein dorpje Engels, zowel als een achttienjarige Japanse? Buiten dat soort kleine dingetjes om loopt het allemaal erg traag en voelde ik weinig voor de personages.

De documentaire-stijl suggereert dat dit wat meer slice-of-life, naturalistisch drama zou zijn, maar als je kijkt naar hoe de personages geschreven zijn dan sluit dit niet aan. De kinderen bv zijn zo uit een sprookje geplukt, daar mist echt alle nuance. De representatie van Japan voelt vreemd.

Het uitgangspunt van iemand die de wensen van zijn overleden partner najaagt vind ik mooi, maar deze film is wat mij betreft gewoon slecht geschreven en lelijk uitgevoerd. Een kleine 2*