Logboek

"Cut" waarna zij (Emilia) in haar rode jurk door het woestijnzand banjert mét een wel heel opgetogen gezichtsuitdrukking, nee zelfs met een grote glimlach, en vervolgens vraagt zij aan de filmploeg: "Was 't goed?" Door de harde wind werd die eindscène zonder dialoog uitgevoerd. Is ze blij dat 't erop zit, dat 't eindelijk volbracht is? Einde film? Nee, want er volgt nog een niet onbelangrijk staartje. Esteban de regisseur herkijkt de slotscène tijdens de montering. Een traan bengelt over zijn wang als de scène muzikale ondersteuning krijgt.
Terug in Madrid heeft Emilia de draad van haar gewone leven weer opgepakt; werken als serveerster in een bar en haar woning delen met een huisgenote. Dan verschijnt de acteur die Bernadino (de legerofficier uit de film in de film) speelde ten tonele. We zien dat de twee buiten op het plein waar stoelen en tafels een verlengstuk van de bar vormen een kortstondig onderhoud hebben. Nee, dit zijn geen geliefden. Ook nu zijn de dialogen onhoorbaar voor de filmkijker. Ze nemen afscheid met een vreemdsoortige hand-onderarmcontact. Einde.

Het ellenlange begin met in super close-up de hoofden van de hoofdrolspelers legt de ziel van de film bloot: pas na minuten heen en weer gepraat blijkt dat de filmmaker tegenover zijn bloedeigen dochter zit. Na jaren zonder contact is dit weerzien, deze ontmoeting, op z'n zachts gezegd onderkoeld en bevreemdend. Oud zeer komt op tafel middels een herinnering over een bioscoopbezoek uit de jeugdjaren van Emilia. Zij herinnert het zich heel anders dan hij. De messen zijn opnieuw geslepen. Toch stemt zij in om in zijn film een rol te vervullen.

Film over filmmaken en de vermenging van werkelijkheid en fictie is geen uniek concept. Een schepje erboven op door er subjectieve herinneringen aan toe te voegen al evenmin. De verwarring lijkt compleet door lukraak met filmformaten, kleur en zwart-wit beelden te wisselen. Nog een extra laag vormt zich doordat Esteban gelijktijdig met zijn filmproject een oudere film van zijn hand voorziet van commentaar. Toch tast de filmkijker niet geheel in het duister in deze filmbrij. Er is een wel heel vreemdsoortige scène die een misplaatst tussenvoegsel vormt met de rest van het verhaal, die het geheel in een ander daglicht stelt en antwoord geeft op de vraag wie nu werkelijk The Beloved is, òf was. En van wie !

Hoe fenomenaal de acteerprestatie van Javier Bardem ook wezen mag, deze The Beloved komt emotioneel veel minder uit de verf dan Sentimental Value als het gaat om het uitdiepen van een getroebleerde vader-dochter relatie.

Tja, het valt niet mee om in de wereld van liegen en bedriegen de liefde te vinden. Soms, nee vaak weet men niet eens dat men opzoek is. Liefde is geen keuze, maar een raadselachtige verstrengeling tussen twee zielen én bovenal een onderwerping, een overgave. Ik geloofde die liefde tussen Maggie en Jamie wel; vooral omdat Gyllenhaal en Hathaway uitstekend acteren.

Ergens tussen Peppie en Kokkie en Bassie en Adriaan nestelt zich een psychopaat in de gedaante van een al te brave huisvader. De ene na de andere toevalligheid stapelt zich op tot een einde waarbij zelfs Hans Kazan een punt aan kan zuigen. Zo als altijd van mijn kant: geen punten.