Meningen

Eigenlijk een klein sociaal drama wat de middelmaat ontstijgt door die onverwachte wending in de slotfase. De films van Reitman zijn tot dusverre vaak herkenbaar aan een fris, origineel basisidee, maar in de uitwerking uiteindelijk net geen top, zoals ook Tully. Het acteerwerk past ook wel binnen dat kader : Theron benadert hier haar Monster vorm, is een goede actrice maar een legende a la Streep zal ze nooit worden. Duidelijk dat ze hier alle registers open mag trekken, maar af en toe leidt het af dat deze mooie vrouw dit keer een slonzig type mag spelen, en legt ze het er in enkele momenten iets te dik bovenop De voor mij tot nu toe onbekende Davis is in de andere belangrijke rol wel een aangename verrassing, elke keer dat ze in beeld komt krijgt de film een heuse opkikker, haar aanwezigheid spat welhaast letterlijk van het doek. Meer van dit, please! Tully is alles bij elkaar toch een prent die beslist een keer gezien mag worden, maar stiekem blijf ik wachten op een ultiem meesterwerk van Reitman.

Lekkere praatfilm. Er wordt hier wat afgeluld maar het is tamelijk ingenieus bedacht en het gaat wel ergens over. Veel mysterie en puzzelstukjes die op het einde redelijk soepel in elkaar vallen. Beetje stijl van David Mamet, niet zo goed misschien, maar heb me geen moment verveeld. Dankbare projecten voor goede acteurs van naam en zij maken het allemaal waar. Zelfs actrice/dievegge Winona is hier behoorlijk op dreef en haar personage zeer aandoenlijk, jammer dat we de laatste jaren zo weinig zien van deze intrigerende vrouw. Meer van dit soort films, en ik ben een gelukkig mens.

Man van 40, met een nimfje van 16...... Woody Allen heeft over dat thema al menig subtiel filmpje gemaakt. Aan de nochthans nu ervaren Richard Donner was zo'n subtiliteit toen niet besteed. Wat een verschrikkelijk lompe en slordige verfilming over zo'n precair onderwerp. Donner heeft veel spottende en vaak onleuke humor toegevoegd, waardoor het voortdurend lijkt alsof hij zijn eigen film niet serieus neemt. Moet erg teleurstellend zijn voor met name George, die geknipt is voor deze rol. Ook de immer stoïcijnse Bronson doet het redelijk in een niet voor de hand liggende rol.

Nee, deze Twinky is behoorlijk verkloot door de regie: Begint al met die vreselijke filmmuziek, gaat verder met het casten van bekende Engelse koppen in onbenullige rollen(Howard, Hawkins, Blackman), en eindigt met een open einde, waarbij je je afvraagt waaarom je net ruim anderhalf uur na de perikelen van dit stel hebt gekeken. Om maar te zwijgen van grove onwaarschijnlijkheden in de vertelling: zo schijnt de familie van de bekende schrijver Bronson niet op de hoogte te zijn dat ie is getrouwd, terwijl dat huwelijk toch de voorpagina's van tijdschriften en de tv heeft gehaald.

Nee, als je geïnteresseerd bent in dit onderwerp kijk dan desnoods nog maar een keer naar Lolita(1962), desnoods naar de versie uit 1997.

Best aardig, groots wordt het nergens. Is ook niet de bedoeling van de makers, de doelgroep(begin twintig schat ik), krijgt wat men verwacht bij deze dertien in een dozijn film.
Nog enigszins realistisch volwassen ook qua dialogen, setting en casting(dit zijn nou niet bepaald Richard Gere en Julia Roberts in de hoofdrollen). De love story had ik meer problemen mee. Geloof niet zo dat deze twee mensen voor elkaar zouden vallen in het echte leven.
Tipton doet het goed en is een schatje, verdient meer kansen in de toekomst. Kansen die Teller sowieso gaat krijgen, want die knaap duikt de laatste tijd wel vaak op in films. In deze rol is hij, ondanks dat hij zich verbaal staande houdt, toch wat misplaatst. Van deze quasi romantische held zullen de dames geen hartkloppingen krijgen. De dialoog waarmee hij aan het eind zijn lief veroverd sprankelt nergens en ik geloofde er geen snars van.