Meningen

12-13 Jaar geleden was Hannibal de eerste DVD die ik kocht. Door de jaren heen ben ik de film meer en meer gaan waarderen, niet zo zeer als opvolger van maar als werk an sich. Het mist het goed gepacede plot van Silence omdat het meer dan een thriller wil zijn, misschien wel géén thriller wenst te zijn. Hannibal geeft een podium aan Hannibal. Zijn karakter wordt uitgediept, een procedure die van Ridley Scott alle tijd en sfeertekening en muzikale begeleiding krijgt die het verdient. Net als het karakter schiet Hannibal-de-film hier en daar uit, vervalt het in ouderwetse horror, maar overall handhaaft het zich als stijlvol. Hannibal vertegenwoordigt in mijn ogen de uiterst aantrekkelijke tegenstelling tussen carnale impulsen en eruditie - het beest in de mens. Een dergelijk onderwerp rechtvaardigt een complete film.

Hateful 8 is er één voor de Tarantino-liefhebber. Gebrandmerkt door zijn stijl, zijn karakters, zijn dialogen, zijn geweld. Waar zijn vorige 7 films elk in meer of mindere mate een uitbreiding van zijn oevre brachten, is H8 vooral spielerei. Tarantino mag zich vermaken met 70 mm ultrapanavision; haalt zijn oude en vertrouwde renpaarden (Jackson, Madsen, Roth) van stal, krijgt carte blanche in het ongeremd produceren van bijna 3 uur als van ouds grotendeels irrelevante dialoog, en mag wederom excelleren in een geweldsexplosie. Misschien niet bijster origineel t.o.v. zijn eerdere werk, misschien te losgezongen van een serieus objectief edit-proces, maar een stuk karakteristieker voor een QT dan dat vehikel van een Django.

4*

Bovennatuurlijk.

Belangrijk weetje vooraf voor degenen die, net als ik, daar niets mee hebben en daar dus ook niet van onder de indruk zijn.

De plot is die van de gemiddelde haunted tale met Rosemary's Baby-achtige motivatie. Zeg ik daarmee te veel? Nee, want als ik dat van tevoren had geweten had ik me deze 2 uur en 7 minuten durende zit bespaard.

Alles aan Hereditary is matig tot slecht. Het uitgangspunt is 13-in-een-dozijn, het gespook is een slap aftreksel van 100 jaar Hollywood-geschiedenis, de score is irritant en allesoverheersend van begin tot eind, de dialogen dienen het plot en beslist niet meer (m.a.w.: vehikelkwaliteit script, een JCVD-film zou erom afgezeken worden), het acteerwerk is waardeloos en de cameravoering is het typische hollywood-cliché pan-hier en close-up daar.

Is mijn review biased omdat ik vooraf al aangeef dit bovennatuurlijke genre ergerlijk saai te vinden? Nee, want recent nog hebben films als Get Out en It Follow bewezen dat een bovennatuurlijk element originaliteit en daardoor verrassing niet in de weg hoeft te staan. Hereditary daarentegen is gewoon oude meuk, opgediend als slecht geacteerd en slecht uigediept familiedrama en uitgesmeerd over een tergende 127 minuten. Vermijd 't bitte!

1.5*

Mark Kermode sloot z'n review verzuchtend af met "oh Lars..."

Eerste uur vreesde ik het ergste. Een afschuwelijke dialoog met Uma Thurman zette de toon, waarna kille moorden afgewisseld werden met pianospel en pseudofilosofisch gelul. Het dreigde weer een pretentieus gedrocht te worden.

En misschien is het dat nog steeds. Maar na dat eerste uur begon een zekere fascinatie zich te ontwikkelen. Jack won aan zelfvertrouwen en ging van schuchtere psychopaat naar overzelfverzekerde maniak, wat de fun-factor zeker ten goede kwam. Als kijker raakte ik geinvesteerd in enkele slachtoffers waardoor het vreselijke maar tot dan toe afstandelijke geweld een punch kreeg. Maar bovenal werd me duidelijk dat Jack, al schaamteloos en wroegingsloos reflecterend op zijn leven, onderweg was naar de hel. En ondanks of dankzij (kwestie van smaak) dat von Trier de Dillon-Ganz dialogen dankbaar aangrijpt voor wat bespiegelingen over kunst, liefde en ethiek - vond ik dit toch een buitengewoon interessant en verfrissend gegeven. De film culmineert in een Tarkovsky-achtige helletocht en sluit letterlijk en figuurlijk af met een eindoordeel dat naast bevredigend misschien nog wel naarder smaakte dan Jack's bloederige oevre.

Een film die ook de dagen erna bleef naijlen in m'n hoofd. 4*.